اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • جمعه ۸ بهمن ۱۴۰۰
اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

کلمات کلیدی

رگولاتور خوب چه وظیفه ای دارد؟

رگولاتور خوب چه وظیفه ای دارد؟
محمدرضا قدوسی مشاور کسب و کارهای نوپا

وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات در حکم انتصاب رئیس جدید سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی، با تأکید بر مأموریت هایی ویژه، بر قانونگذاری و رگولیشن در حوزه‌ها تأکید کردند.

اما رگولاتوری چه وظیفه‌ای دارد و چگونه رگولاتوری باید باشد؟

در جواب این سؤال‌ها و در یک تعریف کلی، باید گفت که رگولاتور خوب، رگولاتوری است که در کناری بنشیند و اجازه دهد قوانین، نظارت‌ها و استحباب‌های دولتی تقسیم منافع انجام دهد اما به بخش خصوصی نیز این امکان را بدهد که از بین منافعی که ایجاد شده بهترین شکل ممکن را انتخاب کند تا عدالت برقرار شود.

ما نباید رگولاتوری را اینگونه تعریف کنیم که دولت هرآنچه مدنظر دارد و هرآنچه قوانین سختگیرانه و عامرانه‌ای دارد (که می‌تواند بعدها مشکلاتی را ایجاد کند) بچیند و خود نیز آن را اجرا کند و انتظار هم داشته باشد که بخش خصوصی قادر به ادامه فعالیت باشد. ما زمانی می‌توانیم انتظار داشته باشیم بخش خصوصی بتواند از منافع حاصل از رگولیشن و قانونگذاری استفاده کند که دولت منافع را به شیوه‌ای که مدنظر دارد، تقسیم کند اما همچنان گزینه انتخاب برای بخش خصوصی هم فراهم باشد.

در نهایت اصل و اساس رگولیشن بر این مبنا نیست که دستوری داده شود، بلکه این چهارچوب نشان می‌دهد که در آینده نزدیک یا خیلی دور مجموعه‌هایی بتوانند آن را کنترل و ارزیابی کنند و ببینند که کدام بخش از بازی کسب و کارهای نوپا خارج از این چهارچوب عمل کرده‌اند. چرا خروج از چهارچوب اتفاق افتاده و اگر نیاز است چهارچوب را گسترده‌تر کرده یا به شیوه دیگری مدیریت کند. چرا باید رگولاتور به توسعه فکر کند و چرا باید به فکر نسخه به‌روزرسانی باشد؟

پاسخ مشخص است چون هدف توسعه اقتصادی است بنابراین اگر رگولاتوری با هدف توسعه اقتصادی صورت نگیرد و آمرانه رگولاتوری و بدون نظر بخش خصوصی صورت بگیرد و اجرا شود و بخش خصوصی نتواند در آن چهارچوب و زمین بازی تعریف شده فعالیت کند، تخطی صورت گرفته و مجازات می‌شود. عدالت رگولاتوری در این نیست که آنچه خود صلاح می‌داند به دیگران تحمیل کند چون این روش نتیجه خوبی در برنخواهد داشت.  رگولاتور نباید دارای حق رأی باشد، بلکه تنها باید بر جریان مراودات بخش دولتی و خصوصی ناظر باشد. رگولاتور نباید خود قانون تعیین کند و خود هم مجری آن باشد و این اشتباه است. رگولاتور باید دغدغه‌های بخش دولتی و نیازمندی‌های آنها را دریافت کند، وقتی تعریف و تقسیم منافع کرد بعد باید در تعامل با بخش خصوصی، بخش مطلوب خود را بردارد و بازی کند.

قانونگذار هم باید از تعامل این دو بخش آگاه باشد و آن را تبدیل به قوانین و مقررات اولیه کرده و چهارچوب ارائه دهد. نحوه رسیدن به مطلوب باید مورد توجه قوانین باشد. بخش خصوصی باید حق عمل و بازی داشته باشد و بخش دولتی دغدغه‌ها و مشکلات را اعلام کند و قانونگذار هم باید نحوه تعامل این دو بخش را نظارت و تسهیل‌گری کند و نتیجه آن رسیدن به مطلوبات باشد.

کپی