اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • جمعه ۱۲ آذر ۱۴۰۰

حسرت‌های ما از کجا سرچشمه می‌گیرد؟/ طلسم‌های ما چه چیزهایی هستند؟

حسرت‌های ما از کجا سرچشمه می‌گیرد؟/ طلسم‌های ما چه چیزهایی هستند؟
مینا نبئی

همه ما مانند اکسیژن، مانند آب، مانند غذا به توجه، به دیده شدن، به تحسین و تشویق نیازمندیم؛ همه ما به مورد مهر واقع شدن، به دوست داشته شدن و عشق و عاطفه و به نوازش جسمی و کلامی محتاجیم؛ اما همه ما، مفهوم نوازش را نمی دانیم و همه ما نوازش دادن و نوازش گرفتن را نیاموخته‌ایم.

 در بیان کلی نوازش را وارد شدن به دنیای آگاهی شخصی دیگر تعریف کرده اند؛ هر نوع توجهی به خود یا دیگران، نوازش محسوب می شود. در واقع ما با هر رفتاری که به دیگری نشان دهیم که من بخشی از وجود تو را دیدم، یعنی به او نوازش داده ایم.

دکتر سعید بهزادی فرد، روان شناس و مشاور خانواده، معتقد است: «عموما حسرت های ما از نوازش های نداده و نگرفته، نشات می گیرد.» پس از همین امروز با توجه بیشتر به اطرافیانتان نوازش بدهید و از آنها نوازش بگیرید. طبق قانون طبیعت پدر و مادرهای ما زودتر از ما فوت می شوند. به آنها بگویید چقدر دوستشان دارید؛ نگویید خجالت می کشم. مادر و پدرم هم بلد نبودند و به ما یاد ندادند؛ اشکالی ندارد آنها بلد نبودند؛ شما آغازگر باشید.


طلسم های ما چیست؟

این روان شناس از برخی از موانع ارتباط موثر و خطاهای رفتاری با اصطلاح «طلسم» یاد می کند؛ و از این واژه، مفهومی علمی و روانشناختی ورای مفهوم عامیانه و خرافی آن اراده می کند. برخی از این طلسم ها، خطاهای رفتاری یا موانع ارتباطی را در ادامه بخوانید:


نوازش نکن

نخستین طلسمی که بهزادی فرد از آن سخن می گوید این است: «وقتی که می توانی نوازشی بدهی، آن را دریغ کن.» نمونه های های بارزی از این طلسم را هر روز و هر روزه در ارتباطات خود با دیگران یا آدم های پیرامون خود مشاهده می کنیم. برای مثال کسی را دوست داریم؛ اما به او نمی گوییم دوستت دارم ؛ تغییری مثبت را در دیگری می بینیم؛ ولی ابراز نمی کنیم چقدر زیبا شده ای یا چقدر رفتارت جا افتاده و دوست داشتنی تر از قبل شده است.

از چیدمان منزل دوستمان لذت می بریم؛ اما این احساس را به او انتقال نمی دهیم تا در او هم حال و احساس خوبی پدیدار شود و حتی گاهی نمی توانیم با دیدن عزیزانمان آنها را محکم در آغوش بکشیم و به زبان بیاوریم که چقدر دلتنگشان بودیم. در واقع یکی از راه های دریافت نوازش، کاشتن نوازش است. این که به جای زشتی ها، زیبایی ها را ببینیم و به دیگران بازخورد و انرژی مثبت بدهیم.


نوازش را نپذیر

این مشاور خانواده می افزاید: طلسم دوم این است که «وقتی به شما نوازشی داده می شود، آن را نپذیرید»؛ یعنی اگر مهمان شما از غذا تشکر می کند و می گوید: چقدر خوشمزه شده است، شما بگویید: « حتما خیلی گرسنه بودید.» درست است که ما فرهنگ ارزشمند و ریشه داری به نام تعارف داریم؛ اما بهتر است از این فرهنگ هم زیباتر استفاده کنیم. مثلا می توانیم چنین چیزی بگوییم: « خیلی خوشحالم که دست پخت مرا دوست داشتید. واقعیت این است که انقدر دوستتان دارم، خوب شده. اجازه می دهیدکمی غذا بکشم ببرید؟»

بهزادی فرد می گوید: البته گاهی هم به پیروی از روان شناسی زرد است که ما گرفتار طلسم ها می شویم و  رفتارهای غیر بالغانه ای از ما سر می زند که هیچ توجیه منطقی ندارد؛ برای مثال با اینکه منتظر تماس شریک عاطفی خود هستیم، با خودمان می گوییم: خوب نیست خیلی هم در دسترس باشی و تلفنش را جواب نمی دهیم و فکر می کنیم به این شکل رابطه جذاب تر می شود. 

وی تصریح می کند : اگرچه همه ما می بایست اقتصاد نوازش را در ارتباط با دیگران رعایت کنیم تا رابطه خسته کننده و تکراری نشود و تعادل حکمفرما باشد؛ اما آن هم شیوه خودش را دارد؛ یعنی ما می توانیم به دیگران نشان بدهیم که برایمان مهم هستند؛ اما یکسره هم بر سر آنها هوار نباشیم و ارتباطی متناسب با شرایط و نوع رابطه با هر کس برقرار کنیم.


نوازش ناخوشایند را رد نکن

این روان شناس معتقد است که طلسم سوم این است که وقتی نوازشی مطلوب ما نیست، آن را بپذیریم؛ وی با تاکید بر ارزش و اهمیت همدلی و نوع دوستی، می گوید: توجه داشته باشید همیشه مرزی میان با معرفت بودن و با شعور بودن با قربانی بودن وجود دارد؛ گاهی یک دوست با ما تماس می گیرد تا درد دل کند.

ما وظیفه داریم زمان معقولی را برای او صرف و با او گفت و گو کنیم؛ اما نمی توانیم به خاطر سبک شدن دیگری، از برنامه های خود عقب بیفتیم یا وقتی را که باید با خانواده صرف کنیم، به دیگری اختصاص دهیم؛ پس در چنین شرایطی می بایست با رعایت احترام و همدلی پس از مدت زمانی پوزش بخواهیم و بیان کنیم که اگرچه دوست دارم بیشتر در خدمت باشم ولی باید به فلان کار برسم.


خودت را نوازش نکن

بهزادی فرد می گوید: نوازش ندادن به خود هم نوعی طلسم است. ما نیاز داریم گاهی به خود، خواسته ها و نیازهایمان بپردازیم؛ برای خودمان وقت بگذاریم. با خودمان مهربان باشیم؛ گفت و گوهای درونی با مهر و همدلانه با خود داشته باشیم؛ برای خود پاداشی در نظر بگیریم ؛ اما پدران و مادرانی هستند که برای فرزند خود همه چیز را فراهم می کنند ولی وقتی می خواهند به فعالیت مورد علاقه خود مشغول شوند، عذاب وجدان می گیرند.

این روان شناس و مشاور خانواده سخنانش را اینگونه خلاصه می کند که خطاهای رفتاری یا طلسم های ارتباطی همواره خلاها و حسرت ها و ای کاش هایی را در وجود ما باقی می گذارد که در درازمدت حال دلمان را خراب می کند و از ما انسان هایی ناخوشنودی می سازد؛ پس باید با قرار گرفتن در مسیر رشد و آگاهی ، هوشمندانه از آنها بپرهیزیم./ ایران آنلاین

 

 

 

 

کپی