اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • شنبه ۲ بهمن ۱۴۰۰
اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران
نقشه راه حیات مجدد تئاتر در پساکرونا چگونه خواهد بود

لزوم تشکیل یک اتاق فکر

لزوم تشکیل یک اتاق فکر
آروند دشت‌آرای کارگردان تئاتر

پیش از کرونا مردم به دیدن تئاتر عادت کرده بودند و خرید بلیت و رفتن به سالن‌های نمایش و تماشای تئاتر یکی از محصولاتی بود که کمابیش در سبد فرهنگی خانوار قرار می‌گرفت.

 متأسفانه این اتفاق و رویه مبارک با شیوع ویروس کرونا و تعطیلی‌ها متوقف شد و امروز هم نمی‌توانیم امیدوار باشیم که این عادت دوباره به شکل سابق خود برگردد چون مردم به‌حق از رفتن به مراکزی مثل سالن‌های نمایش می‌ترسند و برای بعد از کرونا و کم‌کردن بار روانی که مردم در این خصوص دارند باید فکری جدی اندیشیده شود. در این خصوص به‌زعم من لازم است گروه‌های مختلفی که اهل فکر و اندیشه هستند از جامعه‌شناس تا روانشناسان و... که در حوزه کار فرهنگی تخصص دارند دور هم جمع شوند و ضمن هم‌اندیشی راهکارهایی برای پساکرونا ارائه دهند که این راهکار به این سؤال پاسخ دهد که چگونه می‌شود مردم را دوباره تشویق به حضور در سالن‌های نمایش کرد. در این بین نقش مرکز هنرهای نمایشی هم بی‌شک نقش بی‌بدیل و مهمی است. مرکز می‌تواند از این گروه‌های اندیشه‌ورز حمایت مادی و معنوی داشته باشد و اتاق فکرهایی را با حضور اهالی تئاتر و البته متخصصان حوزه‌های دیگر تشکیل دهد تا راهکارهای مناسب برای دورانی روی میز و بعد در قالب اجرا قرار بگیرد تا به آینده‌ای برسیم که دوباره این کالای فرهنگی وارد سبد خانوار شود. در کشورهای دیگر که شاهد بازگشایی سالن‌های تئاترشان هستیم سناریو کاملاً متفاوت از کشور ماست چرا که آنها از تهیه‌کنندگان بین‌المللی و کمپانی‌های بزرگ حمایت می‌شوند و بازگشایی سالن‌ها و اجراهای دوباره‌شان تحت حمایت این کمپانی‌ها و به‌اصطلاح فاندهای معتبر است. در کشور ما، مهم‌ترین تهیه‌کنندگان آثار نمایشی خود مردم هستند و تا مردم به صحنه نیایند و نخواهند تئاتر ببینند بخشی از ماجرا، بخش بزرگی از ماجرا دچار مشکل است. طبیعتاً با عادی شدن شرایط خود هنرمندان قدم جلو خواهند گذاشت و کار را روی صحنه خواهند برد تا کم‌کم این ترس بریزد و مردم دوباره نسبت به رفت و آمد در محیط‌های تئاتری به عادات گذشته برگردند. طبیعتاً برخی از هنرمندان در این راه قربانی و با شکست مالی مواجه می‌شوند تا قطار دوباره روی ریل بیفتد. همان طور که پیش تر آمد در این بین نقش مراکز فرهنگی، علی‌الخصوص مرکز هنرهای نمایشی بسیار مهم است و این مرکز می‌تواند بودجه‌ مناسبی برای تولید آثار نمایشی علی‌حده‌تر از گذشته در نظر بگیرد تا کارگردان‌ها و تهیه‌کنندگان با ریسک کمتر و البته تمرکز بیشتری کار خود را پیش ببرند. برخی معتقدند که در این ایام چهره‌های شاخص و شناخته شده‌ تئاتر کمتر پا جلو گذاشتند و کار کردند. از نظر من این نقد وارد نیست چرا که آنها می‌دانستند کار روی صحنه بردن در دوران کرونا، علاوه بر ریسک بسیار بالایی که به لحاظ سلامت خود و مخاطبان به‌همراه داشت، یقیناً به لحاظ مالی و... هم با شکست روبه‌رو می‌شد و آنها هم به‌صورت منطقی ترجیح دادند که چنین کاری نکنند. برای پس از کرونا هم مهم حمایت‌های لازم و داشتن برنامه‌ و راهکارهای علمی و منطقی برای عادی‌سازی مسیر خانه تا سالن‌های نمایش است چون این ترس به لحاظ روانی ممکن است تا مدت‌ها بعد از کرونا هم وجود داشته باشد و همین است که حضور چهره‌های علمی و ایده‌پرداز در اتاق فکرهای تئاتری ضروری است. بحران، بحرانی نبود که ما را به عقب برگرداند بلکه ما را با چالشی روبه‌رو کرده است که باید برای عبور از آن چاره اندیشی درستی شود و همه دست‌به‌دست هم بدهند تا تماشاگرانی که دلیل اصلی زنده بودن هنر نمایش در این کشور هستند و ضامن بقای آن، باز هم صندلی‌های سالن‌های تئاتر و تماشاخانه‌ها را لبریز از حضور کنند.

کپی