اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • سه شنبه ۲۵ خرداد ۱۴۰۰

گزارش «ایران» از مشکلات خانوار‌های تک‌نفره در مواجهه با ویروس کووید19

مصایب تنهایی درمقابله با کرونا

مصایب تنهایی درمقابله با کرونا
پرستو رفیعی خبرنگار

فاز نخست واکسیناسیون علیه بیماری کرونا به پایان رسید و فاز دوم تزریق واکسن نیز درحال انجام است. اما وضعیت برخی شهرها و استان‌های کشور مانند استان تهران همچنان ناپایدار گزارش می‌شود. کارشناسان بهداشتی کشور از امکان فراز و فرودهای دوباره آمار ابتلا و مرگ و میر در روزهای آتی خبر می‌دهند. از این‌رو باید فاصله‌ها بیشتر شود و شیوه نامه‌های بهداشتی مو به مو مورد توجه قرار گیرد تا شاید در جدال بین ماندن و رفتن فاتح میدان باشیم و به زندگی طبیعی بازگردیم.

حقیقت این است که درمیان هیاهوی زندگی و روزمرگی، عادی انگاری و حتی تقدیری شدن برخی از ما، بازهم نام کرونا ترسناک و ابتلا به انواع جهش یافته آن همانند کابوسی دهشتناک است.
کافی است که نتیجه تست کرونا مثبت باشد تا با موجی از اما و اگرها مواجه شوی، نزدیک‌ترین خویشان و صمیمی‌ترین دوستان هم مجبور به رعایت فاصله و قرنطینه می‌شوند تا جانشان به‌خطر نیفتد و بتوانند از راه دور کمک رسان باشند. اما کم نیستند افرادی که به تنهایی زندگی می‌کنند و درصورت ابتلا از همین کمک‌های از راه دور هم محرومند. آنها کسی را ندارند تا کاسه‌ای سوپ پشت درخانه بگذارد یا داروهایشان را به دستگیره در آویزان کند.
به روایت آمار منتشر شده در سال 1395، بیش از دو میلیون خانوار تک نفره در ایران زندگی می‌کنند. تک زیستی شاید انتخاب اول این افراد نباشد اما بسیاری از آنها محکوم به زندگی در تنهایی هستند و این تنهایی در دوران پاندمی آنها را با مخاطرات بسیار مواجه می‌کند.
چه کسی مرا به بیمارستان می‌رساند
هانیه یکی از همین افراد است. سال‌هاست که در گوشه‌ای از تهران به تنهایی زندگی می‌کند. پدر و مادر پیرش حاضر نشدند از شهر خود دل بکنند و همراهش باشند. خواهر و برادر هم که پاگیر خانواده و فرزندان، کیلومترها دورتر از تهران زندگی می‌کنند. او که دختری پرشور و پرانرژی است از مبتلا شدنش به کرونا می‌گوید: یک روز دچار تب و بدن درد شدم. همکارانم مرا دلداری می‌دادند که موضوع مهمی نیست و کسالتی است که بزودی رفع می‌شود. اما ادامه همکاری در اداره منوط به اخذ تست کرونا بود. تست دادم ومتأسفانه نتیجه آن مثبت شد. با وجود اینکه دختر بسیار قوی و خودساخته‌ای هستم اما حسابی ترسیده بودم. این ترس زمانی بیشتر شد که دوستانم تلاش می‌کردند مرا دلداری بدهند که اتفاق خاصی نیفتاده است. هریک از جملاتی که آنها برای دلداری ادا می‌کردند، مرا بیشتر می‌ترساند. از طرف دیگر نگران تنگی نفس بودم. اگر نیاز به اکسیژن پیدا می‌کردم چه کسی مرا به بیمارستان می‌رساند. اخبار از تکمیل ظرفیت بیمارستان‌ها می‌گفت و من بدون هیچ همراهی چه کار باید می‌کردم.
او ادامه می‌دهد: به هیچ وجه نمی‌خواستم مادر و پدرم از بیماری من مطلع شوند چون جان آنها هم به خطر می‌افتاد. دست آخر به پیشنهاد یکی از دوستانم با یک پزشک صحبت کردم. او برایم دارو تجویز کرد و گفت به هیچ وجه فضای مجازی را چک نکنم چون ترسم را افزایش می‌دهد. به گفته او ریه‌هایم سالم بود. تنها دلیل تنگی نفس من ترس و اضطراب ناشی از خواندن مطالب موجود در فضای مجازی و صحبت با برخی از دوستانم بود.
 فقط به مرگ فکر می‌کردم
کمال هم مردی 48ساله است. همسر و فرزندش سال گذشته مهاجرت کردند. او هم تصمیم دارد بعد‌ از بازنشستگی به آنها بپیوندد. اما حالا برای خلاصی از سرزنش خانواده خودش و همسرش به تنهایی زندگی می‌کند. کمال می‌گوید: زندگی در تنهایی سختی‌های خودش را دارد اما وقتی که انگیزه داشته باشی همه این سختی‌ها آسان می‌شود. البته باید بگویم دست و پنجه نرم کردن با کرونا در تنهایی بسیار سخت و طاقت فرسا است. تمام روزهایی که بیمار بودم به مرگ فکر می‌کردم. روزهای اول حتی توان خارج شدن از خانه و تهیه داروهایم را نداشتم. به سختی خود را تا داروخانه سرخیابان کشاندم. با وجود استفاده از دو ماسک به مسئول داروخانه گفتم که من کرونا مثبت هستم تا در صورت نیاز محیط را ضدعفونی کنند. او با رفتاری زننده داروهایم را داد که البته به او حق می‌دهم، چون جان عزیز است. با وجود اینکه بسیاری از ما همیشه ناله می‌کنیم و می‌گوییم بمیریم از این دنیا راحت شویم اما هنگام مواجهه با مرگ همه به‌دنبال راه فرار هستیم.
کمال ادامه می‌دهد: فکر مرگ لحظه‌ای رهایم نمی‌کرد. خودم را مرده روی تخت تصور می‌کردم که همسایه‌ها از بوی تعفنم مرا پیدا کرده‌اند. رنج بیماری از یک سو، تهیه مایحتاج زندگی و از همه بدتر فکر مرگ در تنهایی انسان را در شرایط جان کندن قرار می‌دهد. تجربه تلخی که امیدوارم هیچ کس آن را تجربه نکند.
یأس و ناامیدی در سایه جولان کرونا
بیش از یکسال است که ویروس کرونا  بر زندگی ما سایه انداخته و توانسته با اخلال در روند زندگی انسان‌ها، نشاط اجتماعی و شور زندگی را در جامعه کمرنگ کند. در مقابل اما ناامیدی و یأس در روح و روان انسان‌ها بخصوص آنهایی که به تنهایی زندگی می‌کنند و از حمایت خانواده محرومند، ریشه دوانده است. این گروه از جامعه که تقریباً هشت و نیم درصد کل خانوارهای کشور را تشکیل می‌دهند در مواجهه با این بیماری دچارمشکلات روانی و جسمی بیشتری می‌شوند.
شهلا کاظمی‌پور جامعه شناس با اشاره به آمار منتشر شده در سال 1395 در کشور به «ایران» می‌گوید: به‌طورکلی حدود 24 میلیون خانوار در ایران زندگی می‌کنند. از این تعداد نزدیک به دو میلیون خانوار تک نفره هستند که حدود 600 هزار نفرآنها مرد و یک میلیون و 300هزار نفر را زنانی تشکیل می‌دهند که به تنهایی زندگی می‌کنند. در واقع می‌توان گفت که خانوارهای یک نفره زن سرپرست در ایران دوبرابر تعداد خانوارهای مرد سرپرست هستند.
او می‌افزاید: از بین 24 میلیون خانوار ایرانی حدود 20 درصد دارای سرپرستانی با سن بیش از 60 سال هستند. این رقم عددی معقول است. اما هنگامی که از بین خانوارهای تک نفره 54 درصد یعنی یک میلیون و 102 هزار خانوار را افرادی تشکیل می‌دهند که سن آنها بیش از 60 سال است باید کمی تأمل کرد. وقتی بیشتر به جزئیات توجه می‌کنیم می‌بینیم که از این تعداد نزدیک 200 هزار نفر مرد و حدود 900 هزار نفر زن هستند، این یعنی افرادی در جامعه هستند که هنگام مواجهه با بحران‌هایی نظیر کرونا با مشکلات و معضلات بیشتری مواجه می‌شوند. البته تنها زندگی کردن با وسایل ارتباط جمعی کنونی مانند گذشته نیست و بسیاری از امور را سهل کرده اما افرادی که ارتباطات ضعیفی دارند و استفاده از وسایل ارتباطی امروزی را نیاموخته‌اند قطعاً دچار مشکلات جدی خواهند شد.
این جامعه شناس می‌گوید: ممکن است افرادی که به تنهایی زندگی می‌کنند در هنگام ابتلا به بیماری کرونا از عهده انجام امور مربوط به خود برنیایند و جانشان به خطر بیفتد. از این‌رو جامعه نسبت به آنها مسئولیت دارد و باید برای اطلاع از وضعیت آنها و ساماندهی امورشان تدابیر ویژه‌ای بیندیشد. تشکیل گروه‌های مردمی محله محور و همچنین کمپ‌های بهداشتی درمحلات می‌تواند مشکل بسیاری از خانوارهای تک سرپرست جامعه را رفع کند.
کپی