اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • دوشنبه ۳۱ خرداد ۱۴۰۰

اسکاتلندی‌ها، استقلال‌طلبان مصمم یا مردد؟

اسکاتلندی‌ها، استقلال‌طلبان مصمم یا مردد؟
جیمی مکس ول تحلیلگر سیاسی ‌مترجم: وصال روحانی

درست در شرایطی که بریتانیا با انواع مشکلات کرونایی و اقتصادی و تبعات تلخ «برگزیت» (جدایی از اتحادیه اروپا) مواجه است، با این معضل اضافی و سؤال قدیمی نیز از نو رو‌دررو شده است که آیا اسکاتلند در عزم خود برای جدایی از دولت مرکزی لندن مصمم‌تر از ادوار قبلی است؟

 پنجشنبه گذشته اسکاتلندی‌ها پای صندوق‌های رأی رفتند تا اعضای جدید پارلمان کشورشان را انتخاب کنند و با اینکه برای اعلام نتیجه نهایی باید تا امروز (یکشنبه 19 اردیبهشت) صبر کرد اما تا اینجای کار طرفداران استقلال اسکاتلند شامل «حزب ملی» این کشور به سرکردگی نیکولا استورجن و «سبزهای اسکاتلند» که گرایش‌های چپی دارند، به وضوح پیش هستند و محافظه‌کاران را پشت‌سر گذاشته‌اند. در این بین «حزب ملی اسکاتلند» (SNP) مصمم است پس‌از فروکش کردن هیاهوی مرگبار «کووید19» و حدوداً در اواخر سال 2023 یک همه‌پرسی جدید را در مورد استقلال این کشور که سال‌ها همراه با ولز، ایرلند شمالی و البته انگلیس یکی از اضلاع چهارگانه حکومت بریتانیا بر شمرده شده، به اجرا بگذارد و پیروزی بسیار محتمل در انتخاب پارلمان جاری در گلاسکو لابد نشانه‌ای از توفیق در آن همه‌پرسی نیز به حساب می‌آید اما بریتانیایی‌ها فراموش نکرده‌اند که در همه‌پرسی قبلی (2014) نیز چنین تصوری وجود داشت و نتیجه برعکس و حکم به ابقای اسکاتلند در جمع بریتانیایی‌ها داده شد. در عین حال در سال 2016 که همه‌پرسی «برگزیت» برگزار شد، اسکاتلندی‌ها برخلاف بسیاری از نقاط بریتانیا خواستار ابقای بریتانیا در «اتحادیه اروپا» شدند. همه اینها ناظران را به این سؤال بدیهی می‌رساند که خواسته حقیقی اسکاتلندی‌ها واقعاً چیست؟
خانم استورجن معتقد است باید از انجام انتخاباتی بی‌پروا و ستیزه‌جویانه همانند آنچه در ایالت استقلال طلب کاتالونیای اسپانیا در سال 2017 روی داد و منجر به دخالت تند و نظامی دولت مادرید در اوضاع این ایالت و برچیدن قهری بساط معترضان و بازداشت این و آن شد، اجتناب کرد و به‌گونه‌ای کار را به پیش‌برد که نتیجه آن قابل طرح و بررسی و لغو احتمالی در محاکم قضایی نباشد. باور او این است که بوریس جانسون نخست‌وزیر دمدمی‌مزاج انگلیسی هرچقدر هم که شعار نفی جدایی اسکاتلندی‌ها را سر بدهد، زیر فشار مستمر این پروسه به آرامی کمر خم خواهد کرد و تسلیم خواسته اسکاتلندی‌ها خواهد شد. نظرسنجی‌های مردمی می‌گویند 60 درصد از مردم اسکاتلند با نظریه استورجن موافقند و گمان می‌کنند این پارلمان اسکاتلند است که تکلیف این مسأله را مشخص می‌کند و نه پارلمان انگلیس. دولت انگلیس و شخص جانسون هم نیک می‌دانند که او اصلاً در اسکاتلند محبوب نیست و هرچه که بگوید، مردم این منطقه بریتانیا خلاف آن عمل می‌کنند. با این حال و به‌رغم اصرار شدید اسکاتلندی‌ها برمبنا قرار گرفتن نظراتشان اطمینان در دست نیست که دو سال و اندی دیگر که همه‌پرسی استقلال اسکاتلند از نو برگزار خواهد شد، شرایط اسکاتلند و دولت لندن و رویکردهای حاکم همانی باشد که اینک هست. درست است که مبارزه‌ جانانه‌تر اسکاتلندی‌ها با اپیدمی کرونا در قیاس با ستیز فاجعه‌آمیز بوریس جانسون با این بلای مهلک جایگاه استقلال‌طلبی اسکاتلندی‌ها را محکم‌تر کرده و دیر یا زود زمانی خواهد رسید که در همه‌پرسی‌هایی از این قبیل جواب «بله» نهایی داده شود اما شاید چنان مرتبه و نوبتی در نظرسنجی 2023 نباشد.
این یک پروسه زمانبر است که احتیاج به نهادینه شدن و باور عمومی در اکثر نقاط اسکاتلند دارد و در شرایطی که کل بریتانیا با مشکلات عظیم‌تری در حال ستیز است شاید پاسخ مثبت دادن به استقلال اسکاتلند در همه پرسی بعدی، الزام اول کشور تلقی نشود. این امر زمانی باورپذیرتر می‌شود که در نظر بگیریم حدود 33 درصد از مردم اسکاتلند در بعضی نظرسنجی‌های اخیر از پاسخ «نمی‌دانم» برای جوابگویی به سؤال «مستقل بشویم یا خیر»سود جسته‌اند و رأی نهایی این دسته مردم در تعیین تکلیف نهایی بسیار مهم و سرنوشت ساز خواهد بود.
‌منبع: New York Times


 

کپی