اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • چهارشنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۰

کلمات کلیدی

سیروس الوند: امروز فیلم های ما ژانر خاصی ندارند

سیروس الوند: امروز فیلم های ما ژانر خاصی ندارند

سیروس الوند ژانر را قطعه‌ی گم شده این روزهای سینمای ما دانسته و معتقد است کاراکتر آنتاگونیست (خلافکار قهرمان) امروز مورد توجه مخاطبان است.

سیروس الوند در پاسخ به این پرسش که آیا امروزه در سینما ژانر وجود دارد، گفت:

در دنیا هم دیگر ژانری با معنا و مفهوم گذشته وجود ندارد. ژانری که این روزها در سینمای دنیا بیشتر به آن پرداخته می‌شود ژانر علمی‌تخیلی است. ژانری که بیشتر اسپشیال افکت است و کار در استودیوها انجام می‌شود. یک نفر می‌آید و می‌خواهد دنیا را نجات دهد و کارگردان و فیلمساز هم درگیر انتخاب بازیگران مشهور نیستند بلکه بیشتر برای فضاها و امکانات خرج می‌کنند و درگیر تکنولوژی به جای استفاده تکنیک هستند.
الوند درباره درباره سینمای پس از انقلاب گفت:

در سینمای بعد از انقلاب چند ژانر جدید به سینمای ایران اضافه یا احیا شد. یکی از این ژانرها، ژانر دفاع مقدس بود.

البته نمی‌توان ژانر دفاع مقدس را ژانر مستقل دانست، چون فیلم‌های کمدی و خانوادگی هم در این ژانر ساخته شدند. مثلاً فیلم «لیلی با من است» را در چه ژانری می‌توان قرار داد؟ فیلمی که هم کمدی و هم جنگی است.

خیلی از فیلم‌های دفاع مقدس ما فیلم‌های خانوادگی است و یا فیلم‌های حاتمی‌کیا غالبا فیلم‌های اجتماعی و سیاسی است.

یکی دیگر از ژانرها ژانر اجتماعی‌خانوادگی بود. هر موضوع اجتماعی اگر خوب ساخته شود و شخصیت‌ها خوب موشکافی شوند، یک فیلم خوب اجتماعی خواهیم دید؛ اگر خوب واکاوی و موشکافی نشود یک فیلم و سریال خانوادگی معمولی خواهیم دید، مثل خیلی از  فیلم یا سریال‌هایی که در تلویزیون ساخته و پخش می‌شود.
بهترین فیلم‌های ما در این ژانر در دهه هفتاد ساخته شد

بهترین فیلم‌های ما در این ژانر در دهه هفتاد ساخته شد که فیلم «دست‌های آلوده» هم که در نیمه‌های پایانی دهه هفتاد ساخته شد، جزو این فیلم‌ها بود.

فیلمی که می‌توان گفت پلیسی است اما کشمکش‌های آنچنان پلیسی ندارد، چون یک سرقت انجام شده و بیشتر کالبدشناسی زندگی جوانان است. مهم‌ترین مسئله این فیلم این است که اینها خانواده ندارند و یا از خانواده جدا شده‌اند و انگار همین موضوع شروع آسیب‌پذیری این جوانان بوده است.
امروز فیلم های ما ژانر خاصی ندارند

امروز فیلم های ما ژانر خاصی ندارند، انگار ژانر در فیلم‌های ما گم شده است و نمی‌توان آنها را به ژانر خاصی در سینما نسبت داد و ارزیابی کرد. یک فیلم متعلق به هیچ  ژانر خاصی نیست و یا چند ژانر را می‌خواهد با هم داشته باشد.

برخی از ژانرها را هم به طور کلی در ایران نداریم مثلا ما در ایران هیچ وقت ژانر وحشت نداشتیم، چند فیلم ترسناک داشتیم اما با چند فیلم نمی‌توان ژانر درست کرد. در تاریخ سینمای ایران اگر فیلم‌های ژانر وحشت را در کنار هم بگذاریم جمعا ۱۰ فیلم نمی‌شود.
ژانر کمدی ما الان به فیلم‌های خنده‌دار تبدیل شده‌اند

متاسفانه فیلم‌های ژانر کمدی ما الان به فیلم‌های خنده‌دار تبدیل شده‌اند که فقط می‌خواهند مخاطب را بخندانند و موقعیت‌ها هم خیلی موقعیت‌های سطحی است و از فیلم‌فارسی‌های ۵۰ سال پیش هم عقب‌تر است.

چندی پیش برای دیدن برخی فیلم‌ها و به اصرار دوستان به سالن سینما رفتم و فقط به خاطر رودربایستی بود که در سالن ماندم اما واقعا صحنه به صحنه توهین به مخاطب بود، اما مردم می‌خندیدند و فیلم‌ها هم فروش دارد، وقتی هم حرفی می‌زنیم، می‌گویند مردم فیلم را دوست داشتند و خوب هم فروخته است.

مردم به قدری گرفتاری دارند که دیگر دوست ندارند در سینما فیلم جدی ببیند، خودشان می‌دانند که فیلم مزخرف است.
باید دید در جامعه‌ای که هفت‌تیرکشی کم دارد چرا آدم‌ها خلافکار می‌شوند؟

در جوامعی مانند کشور ما که هفت‌تیرکشی و آدم‌کشی خیلی کم وجود دارد، بایستی با بررسی و آسیب‌شناسی به این پرسش رسید کسی که پدر و مادر و خانواده دارد چطور به راه خلاف کشیده می‌شود و همین چطور کشیده شدن او به سمت خلاف موضوع یک فیلم است.

اکنون هم اگر کار خوب و درستی در این زمینه و با این موضوع ساخته شود، هم می‌تواند فیلم خوبی باشد و هم مردم از آن استقبال خواهند کرد و تماشاگران را با خود همراه می‌کند./ایلنا

بیشتر بخوانید

سیروس الوند: در سینما کسی جای دیگری را تنگ نمی‌کند

 

کپی