اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • چهارشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۹۹

کجایند سرمستان زمزمه‌های سحرگاهان؟

کجایند سرمستان زمزمه‌های سحرگاهان؟
سید حبیب حبیب پور

از آسمان باران نیایش می‌بارد و در زمین باغی از رسیدن می‌روید. ماه خجسته رجب فرا رسیده است «و خدایی که همین نزدیکی است »ما را به بازگشت فرا می‌خواند؛ بازگشت از تاریکی به روشنایی. رجب؛ جویباری است زلال که کویر جان‌ها را به سرسبزی پیوند می‌دهد و جام گوارایی است که تشنگان را به کوثر مهر آن مهربانترین سیراب می‌سازد.

 اهالی شهر مغفرت، چه خوشبختند که به میمنت گفت‌و‌گو با دوست، از لحظه لحظه این ماه بزرگ بهره می‌برند و ساکنان دیار آمرزش چه سعادتمندند که در سایه سار نگاه شور انگیز معشوق، به «طرب رجب »دست می‌یابند. براستی در این شب‌های روشن و روزهای خوشفال کجایند آنان که از خویش خسته‌اند و در پی محبوبی هستند که می‌داند اما گوش می‌کند که سمیع الدعاست و می‌بیند اما چشم می‌پوشد که ستار العیوب است؟
این الرجبیون؟
کجایند سجاده نشینانی که به نجوای نیمه شب، صبح نیکبختی را می‌جویند و به ترنم «یا غیاث المستغیثین » بهار رستگاری را جست‌و‌جو می‌کنند؟ کجایند سرمستان «مکارم الاخلاق »که از کینه و تعصب به ستوه آمده‌اند و جهانی آشتی و رفاقت را مشتاقند؟ کجایند دلدادگان سحرهای سرشار از نشاط زمزمه و التماس که باز هم هفت آسمان را در نوردند و به عرش، سلام گویند؟ ماه رجب با شادی و امید به ما روی آورده است و چه با شکوه خواهد بود که برایش آغوش بگشاییم و مانند دوستی صمیمی در خانه هایمان میزبانش شویم و بر سفره‌ای از محبت بنشانیم و با او برای «همه» به دعا بنشینیم. با خلوص و باور، با پروردگار بزرگ خویش زمزمه کنیم که:
یا من یملک حوایج السایلین!
ای دانای همه نیازها و دستگیر تمامی نیازمندان!
این روزها و ماه‌ها جهان به بلایی بزرگ مبتلا شده و هر لحظه بنده‌ای از بندگان توست که جان می‌دهد و دل هایی را به غم می‌نشاند.
یا من اسمه دوا و ذکره شفا! ما را به خاطر همه ناسپاسی هایمان ببخش. از اینکه از همسایه گرسنه‌مان غافل شدیم. پدر پیرمان را فراموش کردیم. مادر سالخورده‌مان را تنها گذاشتیم. دل یتیمی را شکستیم. مستمندی را از خود راندیم، کینه را به جای مهر و دوری را به جای دوستی و ستم را به جای دادگری نشاندیم.
ای حضرت دوست!
از اینکه بی‌وضو به روی گل ها دست کشیدیم. بی‌لبخند، به خورشید سلام کردیم. به مهتاب روی خوش نشان ندادیم و به ستاره‌ها بی‌اعتنا شدیم از تو پوزش می‌طلبیم. ای همراه محمد امین در غربت مکه!
قسم به 27 رجب که ندای «اقرأ» بر فراز حرا پیچید، نگاه کریمانه ات را از ما دریغ مکن.
ای شکافنده دیوار کعبه در 13 رجب!
سوگند به آن لحظه‌ای که تنها تو بودی که چشم در چشم علی(ع) دوختی، خیرت را از ما مستان و شر و بلا را از ما بگیر.
یا من ارجوه لکل خیر!
ای بخشنده تمامی خوبی‌ها!
به ما توفیق توبه در این ماه عطا فرما و به بارش رحمت خویش پاکیزه‌مان ساز تا سرشار از شادمانی خشنودی تو به میهمانی بزرگ رمضان وارد شویم و با طربناکی ایمان و شوق، به بارگاه کریمانه ضیافت‌الله بار یابیم. به مهربانی ات ای مهربان بی‌مانند!
آمین!

کپی