اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • سه شنبه ۷ بهمن ۱۳۹۹

میراث ترامپ؛ شرم و فرصت

میراث ترامپ؛ شرم و فرصت
هیأت تحریریه اکونومیست مترجم‌: وصال روحانی و زهره صفاری

چهار سال پیش، «دونالد ترامپ» در برابر کاخ کنگره سوگند یاد کرد و قول داد به «کشتار امریکا» پایان دهد. اما دوران او در حالی به روزهای آخر نزدیک شده است که رئیس جمهوری مستقر نه تنها هوادارانش را به سمت کنگره گسیل کرد که پس از به خشونت کشیده شدن تجمع، آنها را مورد تحسین قرار داد. شکی وجود ندارد که آقای «ترامپ» نویسنده این حمله مهلک به قلب دموکراسی امریکایی است.

 دروغ‌های او شکایت‌هایش را پیش برد و بی اعتنایی‌هایش به قانون اساسی، توجهات بر کنگره را بیشتر کرد و در نهایت عوامفریبی‌های او آتش این شعله را بیشتر کرد. تصاویر حمله به کاخ کنگره با شادمانی در رسانه‌های مسکو و پکن منتشر شد و رسانه‌های برلین و پاریس از این تصاویر که به واقع تعبیر مصور ریاست جمهوری غیرامریکایی آقای «ترامپ» بود، تأسف خوردند.

حمله به کاخ کنگره قرار بود نمایش قدرت باشد اما در حقیقت دو شکست را در برداشت. زمانی که هواداران آقای «ترامپ» شیشه‌ها را می‌شکستند و وارد ساختمان می‌شدند، کنگره در حال تأیید نتایجی بود که شکست قطعی رئیس جمهوری در ماه نوامبر را صحه می‌گذاشت. از سوی دیگر نیز دموکرات‌ها در جورجیا جشن پیروزی در سنا و کسب اکثریت آن را به پا کرده بودند. همچنین اعتراض تظاهرکنندگان
 ولوله ای در حزب جمهوریخواه که در موضع مخالف قرار گرفته بودند به پا کرد و این می‌تواند تبعاتی برای ریاست جمهوری «جو بایدن» پس از 20 ژانویه داشته باشد.
عقب‌نشینی از ادعاهای پوچ درباره سرقت آرا در انتخابات و شکست جمهوریخواهان تحت رهبری آقای «ترامپ» روشن و آشکار شده است. حزبی که کاخ سفید و اکثریت سنا را در 2016 از آن خود کرده بود، با شکست در جورجیا حتی چهار سال آینده نیز شکست خورده به شمار می‌آید. سال 1892، زمانی که اخبار سرخوردگی «بنجامین هریسون» با تلگراف منتشر شد، آخرین باری بود که جمهوریخواهان شرایط امروز را تجربه کرده بودند.
طبیعتاً وقتی یک حزب سیاسی با چنین شکستی در این مقیاس روبرو می‌شود نه تنها درس‌هایی زیادی از آن می‌گیرد که سعی دارد قدرتمندانه بازگردد. این همان مسیری است که جمهوریخواهان پس از شکست «بری گولدواتر» در سال 1964 و دموکرات‌ها پس از شکست «والتر مونداله» در سال 1984 رفته‌اند.
اما این بار ساختن دوباره آسان نخواهد بود. چراکه حتی با وجود شکست آقای ترامپ، حدود 90 درصد جمهوریخواهان او را تأیید می‌کنند. رقمی که به مراتب بهتر از تأیید 65 درصدی «جورج دبلیو بوش» در آخرین ماه ریاست جمهوری‌اش به شمار می‌رود. با این حال آقای «ترامپ» از این محبوبیت در جهت تحقق افسانه پیروزی‌اش در انتخابات ریاست جمهوری سوء استفاده کرد. براساس نتایج نظرسنجی «یو گاو» 64 درصد رأی‌دهندگان جمهوریخواه معتقد بودند پیروزی آقای «بایدن» باید از سوی کنگره رد شود. حتی شاید حدود 70 درصد جمهوریخواهان حاضر در مجلس نمایندگان و سنا و یک چهارم سناتورها نیز سعی داشتند تا این اتفاق رخ دهد و تأسف‌بار اینکه بسیاری از آنها حتی با وجود حمله به کنگره بر رأی‌شان پافشاری می‌کردند. این حرکت به عنوان یک جنبش ضد دموکراتیک ناتمام نه تنها هرگز در تاریخ مدرن سابقه نداشت که شانسی نیز برای موفقیت آن نبود. از سوی دیگر نشانه‌ای بر رسوایی همه‌جانبه آقای «ترامپ» داشت. چراکه نمایش پایانی او، حتی وفادارترین یارانش مانند «جف سشنز» و دیگرانی مانند «راب دی سانتیس» فرماندار فلوریدا و... را نیز از تهییجش به هراس انداخته است.
افسانه انتخاباتی که آقای «ترامپ» بافته است تا حدودی به حزب صدمه زده و حلقه بازخوردی آن را نیازمند تغییر کرده است. جدایی از یک رهبر شکست خورده و استراتژی شکست یکی از راه‌های این تغییر است. این فرای تصویر رها کردن کسی است که هم خودتان و هم دوستان‌تان او را رئیس جمهوری مشروع می‌دانید که تقلبی بزرگ از سوی دشمنان سیاسی‌تان قدرت را از او گرفته است.
بنابراین تنها مزیت شورش این هفته این بود که این فکر اشتباه دیگر چندان خریداری ندارد. انتشار تصویر لم دادن هواداران ترامپ بر صندلی رئیس مجلس نمایندگان، رأی دهندگان جمهوریخواه را که تصور می‌کردند طرفدار حزبی بر پایه نظم و قانون اساسی هستند، به هراس انداخته است. اینکه آقای «ترامپ» عامل تهییج آشوب‌های کاخ کنگره بوده است نیز می‌تواند بسیاری از امریکایی‌های طبقه متوسط را از او روگردان کند.
در این میان شرایط برای آقای «بایدن» تا حدود زیادی به اجماع جمهوریخواهان مخالف ترامپ در سنا درباره این باورها بستگی دارد. از سوی دیگر پیروزی «جان اوسوف» و «رافائل واناک»؛ نخستین آفریقای امریکایی راه یافته به سنا از حزب دموکرات، این باور را تقویت کرده است که دولت جدید واشنگتن دی سی، کمتر با کارشکنی جمهوریخواهان و افکار ترامپی روبه‌رو است.
یک هفته قبل که دیدگاه کلی بر ابقای سلطه جمهوریخواهان بر سنا بود، به نظر می‌رسید دولت آقای «بایدن» در حال برنامه‌ریزی برای محدود کردن پروسه‌های اجرایی منتهی به تأیید ارگان‌های قانونگذار بود. رأی 50-50 سنا که با رأی تعیین کننده «کاملا هریس» به دست آمد نزدیک‌ترین رقابتی بود که اکثریت را به دموکرات‌ها داد. درست است معجزه‌ای در کار نبود که آقای «بایدن» بتواند شرایط را به سود دموکرات‌ها کند اما تفاوت‌هایی برای او ایجاد خواهد شد.
برای مثال آقای «بایدن» برای تأیید گزینه‌های قضایی و کابینه‌اش دیگر مشکلی نخواهد داشت. مدیریت دستور جلسه قانونی سنا از جمهوریخواهان به دموکرات‌ها خواهد رسید. «میچ مک کانل»، رهبر اکثریت فعلی سنا که اخیراً نطقی قدرتمندانه علیه آشوبگری‌های سازمان یافته آقای «ترامپ» ارائه کرد و همواره اصلی‌ترین گزینه وتو بود و سبب چنددستگی حزب می‌شد، دیگر نمی‌تواند کاری از پیش ببرد و به این ترتیب خبری نیز از ممانعت‌هایی که معمولاً حزب رئیس جمهوری فعلی را زیر سؤال می‌برد، نخواهد بود. دموکرات‌ها می‌توانند با مصالحه در سنا نیز امتیازاتی بگیرند و پروسه تصویب بودجه با اکثریت یک نفر یا بیشتر را به سرانجام برسانند و نیازمند 60 رأی در یک پروسه طولانی نمانند. این همان چیزی است که چپ گرایان حزب بشدت دنبال آن هستند.
در واقع جمهوریخواهان به رأی‌گیری بین حزبی وارد می‌شوند. در این شرایط آنها بهتر حس هراس امریکایی طبقه متوسط از شورش را درک خواهند کرد و بسیاری از آنها پوچی وتو کردن به خاطر هیچ را درمی‌یابند و هر چه جنگ داخلی در حزب بیشتر شود جمهوریخواهان آزادانه‌تر می‌توانند برای بازسازی سرنوشت گام بردارند.
هزینه‌ای که اقدامات ننگین آقای «ترامپ» بر حزب وارد آورده است هرگز برای جمهوریخواهان جبران نمی‌شود. نتایج انتخابات ماه نوامبر نشانه‌ای بود که ثابت کرد یک حزب ترمیم یافته می‌تواند انتخابات ملی را از آن خود کند. از طرفی رأی‌دهندگان امریکایی هوشیارانه برای تشکیل دولت اقدام می‌کنند و از سال 1992 نیز اجازه نداده‌اند یک حزب بیش از دو دوره متوالی بر مسند قدرت باقی بماند. اما برای کسب موفقیت و مهمتر از آن تقویت دوباره دموکراسی امریکایی باید به جای تهدید، از دست آقای «ترامپ» خلاص شوند. چراکه او علاوه بر اینکه در مقیاس تاریخی یک شکست خورده به شمار می‌رود، ثابت کرده است که به خواست خود عامل کشتار خونین کاخ کنگره شده است.
منبع: Economist
کپی