اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • جمعه ۱۲ آذر ۱۴۰۰

گر بانگ برآید که سری در قدمی رفت

گر بانگ برآید که سری در قدمی رفت
ارمغان بهداروند پژوهشگر

سرقت سردیس قیصر امین‌پور از اتفاقات حاشیه‌ساز هفته پیش بود. اتفاقی که به اشکال متفاوت قبلاً هم اتفاق افتاده بود اما این بار با واکنش‌های بیشتری از سوی صاحبنظران مواجه شد.

اتفاق عجیبی نیست که سردیس قیصر امین‌پور گم بشود و آب هم از آب تکان نخورد. قیصرِ این ماجرا، سال‌ها پیش از این هم، گم شده بود و آب از آب تکان نخورده بود. هر دوی این گم شدن‌های دور و نزدیک، آنقدر به هم شباهت دارند که به شرط ناگزیری، چند خط، فقط چند خط از «ندیدن‌ها» و «نشنیدن‌ها» گلایه کنم. قیصر، بیش و پیش از بسیاری از بسیارها، شاعر خیابان‌های «انقلاب» و راوی خطوط مقدّم «جنگ» و شناسه و شناسنامه «درد» بود. اما از وقتی که «بادا مباد گشت و مبادا به باد رفت» دیگر «روزه سکوت» خود را نشکست و بی‌هیچ «نفرینی» و «آفرینی»، خاکستری‌تر شد و آنقدر رنج کشید که با «دلی سربلند و سری سر به زیر» خودش باقی ماند و به هیچ قیمت «خیش» به آبروی «خویش» نزد و در دوردست‌های مصائب مدعیان، در خاک خوزستان آرام گرفت. او پیش از این، آنقدر شبیه مردم شده بود که نمیرد و با شعرهایش نفس بکشد و ادامه پیدا کند. قیصر، آنقدر متفاوت شده بود که خیلی‌ها نتوانستند به تفاوت‌هایش بی‌تفاوت باشند و به او تاختند و هر چند پس از او به خاطره‌سازی‌ها از یگانگی‌ها و رفاقت‌ها، برای خود نام و نشانی ساختند اما به قول بیهقی: «خردمندان دانستندی که نه چنان است و سری می‌جنبانیدندی و پوشیده خنده می‌زدندی که نه چنانست...» و باختند. این از آن روزها و از این روزها هم اگر بخواهم بگویم باید گفت که دزد به کاهدان زده است و اینکه چرا بدین ماجرا هیچ بانگی از «مرغی» برنخاست بی‌نیاز از تحلیل و تأویل است که قیصر به گناه در چشم و بر زبان مردم مستوجب فراموشی بود. اما چون خود نتوانستند «پس مشتی رند را زر دادند که سنگ زنند و مرد خود مرده بود، که جلادش رسن به گلو افکنده بود و خبه کرده...» قصه، این بود که شنیدید اما:
گر بانگ برآید که سری در قدمی رفت
بسیار مگویید که بسیار نباشد

کپی