درباره «غلامحسین نصیری‌پور» که در بی خبری درگذشت

در حسرت «شاعران سه شنبه»

فرهنگی /
شناسه خبر: 6408

«غلامحسین نصیری پور»؛ شاعر روزگار ما، حدود دو هفته پیش، در بی‌خبری درگذشت. او که متولد سال 1325 در اراک بود، فارغ التحصیل ادبیات از دانشگاه ملی بود و همراه هوشنگ طاهری؛ منتقد و مترجم، در بانک کشاورزی کار می‌کرد.

نخستین اثرش را در سال 1347 با عنوان «موزه‌های برهوت» منتشر کرد. عمده‌ترین آثار او، «توطئه آب»(1350)، «در ازدحام تمایل‌ها و پریشانی ها»(1351)، «سین صدای زنی است»، «چلچله لال» (1380)، «لی خانم ما»(1380)، «کبوتر کال» (1380)، «رودی به نام اسم» (1380)، «تشنگی واژه‌ها»(1380)، «ریل» (1381)، «تو را تاریک تر از بادم» (1382)، «برگ را ببار» (1383)، «سطح بنفش»، «سنگفرش» (1383) و «شهری به شعاع باد»(1388) به شمار می‌آیند.  وی که مدتی در استان لرستان فعالیت می‌کرد، مجله‌ای با عنوان «جُنگ فلک الافلاک» و بعد  در تهران مجلات «خورنوش» و «بانک کشاورزی» را منتشر می‌ساخت و اوایل دهه هشتاد هم مؤسسه انتشاراتی با عنوان «شاعر امروز» را ایجاد کرد و آثارش را در آنجا انتشار می‌داد. ایشان چند سال پیش، به بیماری مبتلا و به مرور، منزوی شد تا آنکه در غریبانگی درگذشت تا جایی که حتی نمی‌دانیم کجا دفن شده است. نصیری‌پور به لحاظ اخلاقی، مردی شریف، باادب و مردم دوست بود. اگرچه نمی‌توان اشعارش را به‌طور مشخص در شکل نیمایی و موج نو قرار داد، اما اشعار کوتاهش، زیبا با مضامین عمدتاً عاشقانه و البته مرگ اندیشانه بود. او از جمله شاعرانی بود که در زمان اوج، چهره‌ای مطرح بود. وی از بنیانگذاران جلسات شب شعری با عنوان «شاعران سه شنبه» بود که در آن چهره‌هایی چون رضا براهنی، حمیدرضا رحیمی، اسماعیل رها، جواد مجابی، محمد مختاری، فرامرز سلیمانی، عمران صلاحی، محمد محمدعلی و علی باباچاهی حضور داشتند. او در حالی در غربت درگذشت که در کتاب «تو را تاریک تر از بادم» گفته بود: «این مرگ همیشه تنها زیسته است.»

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.