اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • چهارشنبه ۵ آذر ۱۳۹۹
خاطرات 453 روز حضور در کاخ سفید

دیدار با «ترزا» در لندن

دیدار با «ترزا» در لندن
مترجمان: مسعود میرزایی و بهجت عباسی

ایرفورس وان (هواپیمای اختصاصی رئیس جمهوری امریکا) به سوی فرودگاه «استنستِد» لندن پرواز کرد و ما از آنجا با بالگرد مارین وان به اقامتگاه سفیرمان موسوم به «وینفیلد هاوس» عزیمت کردیم و از آنجا تا هتلی که برای ما در نظر گرفته شده بود اسکورت شدیم تا لباس‌های رسمی خود را بپوشیم.

 از هتل به وینفیلد هاوس برگشتیم و با بالگرد به کاخ «بلنهایم» رفتیم که در آنجا ترزا می‌ نخست‌وزیر بریتانیا میزبان ما برای صرف شام بود. کاخ بلنهایم تماشایی بود. این کاخ به‌عنوان پاداش برای «جان چرچیل» دوک مارلبورو و به خاطر پیروزی اش در سال 1704 بر ارتش لویی چهاردهم در جنگ «جانشینی اسپانیا» ساخته شده است. این پیروزی بی‌تردید بریتانیا را به یکی از بزرگترین قدرت‌های عصر خود تبدیل کرد. از توضیحاتی که درباره این کاخ به ما دادند، متوجه شدیم که کاخ بلنهایم تنها ساختمانی است که به سبک و سیاق قصرهای سلطنتی ساخته شده ولی خانواده سلطنتی بریتانیا مالک آن نیستند. وینستون چرچیل سیاستمدار مشهور و نخست‌وزیر بریتانیا در دوران جنگ جهانی دوم، در این کاخ به دنیا آمد که به طور مستقیم از نسل دوک اول مارلبورو بود.

مراسم استقبال از ما با حضور سربازان کت قرمز و مارش نظامی در هنگام غروب خورشید، به اندازه ورودی این کاخ، باعظمت و تأثیرگذار بود. من و سِدویل مشاور امنیت ملی دولت بریتانیا به همراه ترامپ و بانوی اول امریکا، خانم می‌ و همسرش، سفیران امریکا و بریتانیا و همسران‌شان و همچنین دوک فعلی مارلبورو سر میز سران نشستیم. می‌توانستم کمی در اطراف کاخ گشت و‌گذار کنم ولی هوای بد در راه بود. باید تا ساعت ده و نیم شب به لندن برمی‌گشتیم و در غیر این صورت معلوم نبود به‌دلیل شرایط جوی کی می‌توانستیم برگردیم. وقت رفتن بود! خداحافظ!
روز بعد، یعنی جمعه سیزدهم جولای برای ما با گزارش رسانه‌ها درباره مصاحبه ترامپ در بروکسل با روزنامه سان چاپ لندن آغاز شد. ترامپ در این مصاحبه اساساً راهبرد برگزیت ترزا می‌ را به باد انتقاد گرفته بود. از نظر من این راهبرد به هر حال در مرحله سقوط آزاد قرار داشت اما همان طور که مقامات لندن همیشه می‌گفتند، برای سران امریکا و بریتانیا این یک مشکل کوچک محسوب می‌شد و وقتی ترامپ و خانم می‌ با یکدیگر ملاقات می‌کنند این نشان می‌دهد که روابط ویژه بین دو کشور همچنان کار می‌کند.
برگزیت برای بریتانیا یک مسأله حیاتی بود و به موجودیت این کشور مربوط می‌شد و به همان اندازه هم برای امریکا مهم بود. انگیزه اصلی برگزیت سرعت گرفتن حذفِ کنترلی بود که شهروندان باید بر سازوکارهای اتحادیه اروپا مستقر در بروکسل داشته باشند. نظام‌های بوروکراتیک اتحادیه اروپا مقرراتی را وضع کرده بودند که پارلمان‌های ملی کشورهای عضو باید آنها را به‌عنوان مقرراتی الزام آور می‌پذیرفتند و به همین دلیل تضعیف حاکمیت دموکراتیک و استقلال کشورها به شکل فزاینده‌ای ملموس بود.
برای بریتانیایی‌ها، بروکسل مانند «جورج سومِ» جدید بود: یک ماشین سرکوبگر، نامربوط و دورافتاده (حداقل از نظر سیاسی اگر نگوییم حتی از نظرفیزیکی) و مسئولیت‌ناپذیر که بیشتر رأی دهندگان بریتانیایی در همه پرسی سال 2016 مخالفت خود را با آن نشان دادند و عضویت 43 ساله این کشور در اتحادیه اروپا را پس گرفتند (جورج سوم پادشاه بریتانیا در اواخر قرن 18 میلادی بود که در زمان سلطنت او بریتانیای کبیر بسیاری از مستعمرات خود از جمله امریکای شمالی را از دست داد). با این حال اجرای این همه پرسی و نتیجه آن به شکل دردسرآفرینی مدیریت بدی داشت و از این‌رو ثبات سیاسی خود بریتانیا را نیز تهدید می‌کرد. ما باید اقدامات بیشتری را برای کمک به طرفداران خروج از اتحادیه اروپا انجام می‌دادیم و بی‌تردید من در این زمینه واقعاً تلاش کردم. متأسفانه به نظر نمی‌رسید بجز من و ترامپ، فرد دیگر در دولت امریکا اهمیتی به این موضوع می‌داد که اتفاقی بالقوه ناخوشایند بود. هیأت امریکایی سپس با بالگرد عازم آکادمی نظامی «سند هِرست» شد که در آنجا نیروهای ویژه دو کشور یک تمرین نظامی مشترک را برای تسخیر یک اردوگاه متعلق به تروریست‌های فرضی برگزار می‌کردند. این مانور را وزارت دفاع بریتانیا ترتیب داده بود.
ترامپ حین سلام و احوالپرسی با ترزا می‌ از بابت مطالب منتشر شده به نقل از وی در روزنامه سان عذرخواهی کرد و نخست‌وزیر بریتانیا هم از کنار این گزارش مطبوعاتی به‌عنوان موضوعی بی‌اهمیت عبور کرد. مانور تمرین شده در آکادمی سند هرست پر سر و صدا و تأثیرگذار بود و کاملاً معلوم بود که توجه ترامپ را به خود جلب کرده است. از اینکه در 18 ماه گذشته کسی ترامپ را برای دیدن مانورهای نظامی نیروهای امریکایی نبرده بود، متأسف شدم. شاید اگر این چیزها را قبلاً می‌دید، می‌توانستیم تمرین‌های مشترک نظامی در شبه جزیره کره را حفظ کنیم. از سند هرست با بالگرد به «چکرز» اقامتگاه ییلاقی نخست‌وزیر بریتانیا رفتیم که پایان هفته‌ها را در آنجا سپری می‌کرد. می‌خواستیم نشست‌های تجاری این سفر را در آنجا برگزار کنیم. جرمی هانت، وزیر خارجه و تعداد دیگری از مقامات بریتانیایی نیز به ترزا می‌ و سدویل در چکرز ملحق شدند و ما نشست خود را در مقابل شومینه معروف و در اتاق نشیمن دوبلکس اقامتگاه تابستانی نخست‌وزیر بریتانیا آغاز کردیم.  / ایران

کپی