اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • پنج شنبه ۶ آذر ۱۳۹۹

آخرین وضعیت مترجم منشور کوروش در بیمارستان

آخرین وضعیت مترجم منشور کوروش در بیمارستان
مریم شهبازی خبرنگار

عبدالمجید ارفعی، پروفسور عیلامی‌دان پیشکسوت که از او به‌ عنوان تنها شاگرد زنده «ریچارد هلک »در جهان یاد می‌شود هم از ابتلا به بیماری کرونا در امان نمانده و چند روزی است که در بخش مراقبت‌های ویژه بستری شده.، البته آن‌طور که نزدیکان این زبان‌شناس گفته‌اند سطح هوشیاری قابل قبولی دارد.

 ارفعی نه‌تنها در ایران، بلکه در عرصه جهانی ازجمله چهره‌های شاخص به شمار می‌آید، این پژوهشگر و متخصص زبان‌های باستانی از آخرین بازماندگان مسلط به ترجمه خط میخی عیلامی در جهان و از مهم‌ترین کتیبه‌خوانان به شمار می‌آید که بسیاری از لوح‌های گلی تخت جمشید و متن‌های حقوقی بین‌النهرین از روی کتیبه‌های تاریخی به همت او ترجمه شده‌ است. اما بخشی از شهرت این استاد زبان‌شناس در کشورمان را می‌توان در این دانست که او نخستین ایرانی است که منشور کوروش را از زبان اصلی به فارسی ترجمه کرده؛ ارفعی که بخش عمده تحصیلاتش در امریکا سپری شده در سال‌های تحصیل مقطع کارشناسی در دانشگاه تهران از محضر استادانی همچون پرویز ناتل خانلری، محمد معین، بدیع‌الزمان فروزانفر، ذبیح‌الله صفا، لطفعلی صورتگر و ابراهیم پورداوود بهره گرفته است. به پیشنهاد زنده‌یاد خانلری از بورسیه رشته زبان‌های ایرانی دانشگاه پنسیلوانیا صرف‌نظر کرده و فراگیری زبان‌های بین‌النهرین قدیم و عیلامی را شروع می‌کند تا خلأ این رشته‌ها در ایران پر شود؛ راهی امریکا می‌شود، دو سال آنجا درس می‌خواند و برای یادگیری زبان عیلامی روانه دانشگاه شیکاگو می‌شود و حالا تنها فارغ‌التحصیل مقطع دکتری جهان در رشته‌های مذکور است. این پروفسور هشتادویک ساله که سال‌ها شاگردی ریچارد هلک، عیلام‌شناس و آشورشناس امریکایی مشهور را کرده بعد از درگذشت استاد خود به رغم پیشنهادهای مختلف خارجی، سال 54 به ایران بازمی‌گردد. طی گفت‌وگویی که 24 فروردین سال گذشته با  روزنامه ایران صورت گرفت، از همان سال 54 هم در جهت اقناع مسئولان آموزشی به راه‌اندازی رشته‌های دانشگاهی برای زبان‌هایی که در آن متخصص شده تلاش کرد اما تا به امروز بی‌نتیجه مانده است. حالا مهم‌ترین نگرانی عبدالمجید ارفعی، این است که با زندگی بدرود بگوید بی‌آنکه فرصتی برای آموزش داشته‌هایش به جوانان فراهم شود؛ آن‌وقت لوح‌ها و گل نبشته‌هایی بمانند که هرکدام بخشی از تاریخ سرزمین‌مان را در بردارند و کسی قادر به خواندن و ترجمه آنها نباشد. شاید بد نباشد مسئولانی که کاری از عهده‌شان ساخته
می شود بدانند که تنها آرزوی این استاد پیشکسوت زبان‌های باستانی پیدا شدن راهی برای آموزش شاگردانی است که بتوانند راه او را ادامه دهند. ارفعی در حالی به همه شرایط و امکانات خارجی که به‌راحتی قادر به بهره‌مندی از آنها بود پشت کرد که حتی حالا هم با وجود همه بی‌مهری‌هایی که دیده از بازگشت به کشورش پشیمان نیست. در گفت‌وگویی که تاریخ آن ذکر شد، ارفعی در پاسخ به اینکه چرا با وجود همه بی‌توجهی‌هایی که دید بازهم ماندن را به رفتن ترجیح داده گفت: «اینجا خانه من است، اگر عاشق نبودم به سراغ این رشته و گل‌نبشته‌ها نمی‌رفتم، همین‌جا می‌مانم و همین‌جا می‌میرم. تنها حسرتم این است که بروم و بعد از من کسی قادر به خواندن این یافته‌های باستان‌شناسی نباشد. ای‌کاش مسئولان اهمیت این مسأله را درک کنند.» حالا آن‌طور که هادی صدیقی، یکی از نزدیکان و دوستان عبدالمجید ارفعی روز گذشته به ایسنا گفته وضعیت جسمی این متخصص زبان‌های باستانی پایدارتر شده و اکسیژن خون او که نوسان داشت، تا حدودی کنترل شده است. ارفعی هفته گذشته به ویروس کرونا مبتلا شده و به دلیل بدتر شدن حالش و افت اکسیژن خون، از جمعه، دوم آبان در بیمارستان مسیح دانشوری تهران و در بخش مراقبت‌های ویژه بستری است.

کپی