اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • جمعه ۷ آذر ۱۳۹۹

شکلی از تماشای زیبایی

شکلی از تماشای زیبایی
بهاءالدین مرشدی داستان‌نویس

این روزها که در کیش هستم چند سمپوزیوم مجسمه‌سازی درحال اجرا است. اولی‌اش گردهمایی هفت‌سنگ بود که هفت سنگ تراش خورد و مجسمه‌ها شکل گرفت و بعدی سمپوزیوم ایده برای ساحل ماشه بود و بعدی هم که همین روزها برگزار می‌شود سمپوزیوم مجسمه و طبیعت است.

در این نوشته می‌خواهم به یک مدل کار کردن در دوران کرونا نگاهی بکنم. بعد از ماه‌ها که از شیوع این بیماری می‌گذرد تقریباً هرجا که می‌رویم آدم‌ها هنوز هم نمی‌دانند تکلیف‌شان با این بیماری و کار و بارشان چیست. آن‌هایی که بستر کاری‌شان آنلاین بوده شاید موفق‌ترین‌ها بوده‌اند و آنها که دست‌شان در کارهای جمعی بوده هنوز بلاتکلیف مانده‌اند چه کار می‌توانند بکنند. یکی از آن آدم‌هایی که هنوز نمی‌داند چه کار باید بکند من هستم. برای اینکه نمی‌دانم بالاخره باید با تئاتر چه کار کرد؟ باید کاری روی صحنه برد یا نباید کاری کرد. اگر کار کنیم چطور اجرا برویم و اگر کار نکنیم چه کار باید بکنیم. این سرگردانی وجود دارد. اما در دورانی که کرونا همه جا را تعطیل کرده جزیره کیش همچنان برنامه‌های هنری خودش را ادامه می‌دهد. شاید بگویید چه کار اشتباهی است این کار. اما بالاخره با هنرمندها چه کار باید کرد؟ باید آنها را از گردونه درآمدزایی فاکتور گرفت و گفت بمانید تا وضعیت سفید شود. این است که حداقل هنرمندهای تجسمی که می‌توانند در فضای آزاد مجسمه بسازند مشغول کار هستند تا به چهره شهر کمک کرده باشند. تا منظر شهری را با المان‌های مختلف رنگ بدهند. اصلاً مجسمه برای یک شهر ضروری است. چطور می‌شود از کنار مجسمه‌ها به‌راحتی گذشت و آنها را ندید. حتی همین سردیس‌هایی که در ابتدای اتوبان‌ها می‌بینید هم به جذابیت و زیبایی شهر کمک می‌کنند.
حالا از مدل کار کردن در دوران کرونا می‌خواهم برسم به سمپوزیوم ایده ماشه و می‌خواهم دست شما را بگیرم و به این ساحل ببرم. این ساحل یکی از جذابیت‌های جزیره است. یک جایی است که وقتی به دریا نگاه می‌کنید خلیج فارس برای‌تان شگفتی‌هایش افزون می‌شود. آن رنگ و رویی که در این ساحل هست عجیب است. در کنار همین ساحل مسجدی ساخته شده که مشهور است به مسجد ماشه. یکی از بناهایی که ثبت ملی شده است. معماری جذاب این مسجد شما را به خودش جلب می‌کند. دهه هفتاد هم قرار بوده در دریا اسکله ساخته شود اما نیمه تمام می‌ماند و چند ستون در دریا مانده و حالا هنرمندان معمار و مجسمه‌ساز قرار است با این ستون‌های در دریا اتفاقی هنری رقم بزنند. انگار هنر دریا و خشکی نمی‌شناسد. این است که 9 ایده به این سمپوزیوم رسید و سه طرح برگزیده شد و قرار است این سه طرح ایده‌شان را تکمیل کنند و بهترین ایده در این ساحل اجرا بشود. البته وقتی این ایده اجرا شد به شرط حیات در همین ستون از شکل و شمایل تازه این ساحل می‌نویسم. ساحلی که در خاطره جمعی گردشگران و کیشوندان و بومیان جزیره شکلی از تماشای زیبایی است. پرندگانی که روی ستون‌های رها شده از بقایای اسکله می‌نشینند و بعد پرواز می‌کنند دسته جمعی و بعد شمایی که دارید به این منظر نگاه می‌کنید شگفت‌زده می‌شوید. دنیا به‌گمانم پر است از شگفتی. حتی همین پریدن پرنده‌ها از روی ستون‌های ناتمام اسکله در ساحل ماشه.


 

کپی