اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • پنج شنبه ۱ آبان ۱۳۹۹

برای هَزار دستان آواز ایران

برای هَزار دستان آواز ایران
فریدون نهرینی دانشیار دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران

چه غریبانه تو با یاد وطن می‌نالی / من چه گویم که غریب است دلم در وطنم «سایه» تندباد خزان رسید و خورشید آواز و آوای وطن را خاموش کرد و او، همنفس باد پاییزی از میان ما پر کشید. امروز که پیکر پاک او دیگر در میان ما نیست، هموطنانی چون من، دست به خامه می‌برند و جمله‌ای، عبارتی، دلنوشته‌ای، عاشقانه‌ای در سوگ و پاسداشت او و ستایش از کارهای هنری و غیرهنری که به انجام رسانده و دریغ و افسوس از آنچه مجال انجام آن را نیافته، می‌نگارند.

نام‌آوران و دانایان و هنرمندان این کشور کم نبوده و نیستند. اما آنچه برخی از آنها را از دیگران ممتاز می‌کند و برجسته می‌سازد، روش و منش انسانی و دیگرخواهی ایشان است که آنان را دلباخته مردم می‌کند.
نقش انسان‌های بزرگی چون استاد شجریان را باید چنان که بودند به تصویر کشید؛ نه کم و نه زیاد؛ نه کم‌گویی، از آنچه بود می‌کاهد و نه زیاده بر او می‌افزاید. او همان است که بود؛ ایستاده در اوج و جایگاهی رفیع و بلند با نگاهی استوار و اندیشه‌ای ژرف که همگان باید بدو برنگرند و بیاموزند؛ انسانی به غایت شریف، نجیب، فرهیخته، آگاه و دانا، وارسته و ارزشمندتر از همه، آزاده که اگر نگوییم بی‌مانند، کم‌مانند بود. اگر چه هر کسی جای خود دارد و ممکن است جایگزینی برای بزرگان رفته، نادرست و خطا به نظر برسد ولی جست‌و‌جو و یافتن جانشین برای او، بسیار دشوار و شاید ناممکن باشد و این به معنای حرمان و بی‌بهره ماندن جامعه از حضور شخصیتی چنان ارزشمند و والا است که فرهیختگی و وجود پاک و بی‌آلایشش، عیار و اندازه آن مردم را نشان می‌دهد. در این دوران نفسگیر که ویروسی کم‌شناخته و مهلک، سلامت و حیات مردمان پاک این سرزمین دیرینه را هدف قرار داده و بر تن و جان بسیاری از آنان رنجی جانکاه نشانده و شماری دیگر را نیز به کام مرگ کشانده است، این رویداد ناگوار و ناخوش، بر دل این مردمان خسته از تب و تاب روزگار و برخاسته از ناملایمات زندگی، سخت نشسته و بسیار گران آمده است. برای مردم عزیز کشورم و خانواده محترم آن استاد مانا، تندرستی، شکیبایی و بردباری آرزومندم.
روح این بزرگ‌ مرد اهل هنر و انسانیت شاد و روانش پر نور.

کپی