اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • چهارشنبه ۷ آبان ۱۳۹۹

چند نکته در لزوم تحقق یک آرزو

چند نکته در لزوم تحقق یک آرزو
مهدی شفیعی مدیرمسئول روزنامه ایران

بدون تردید زندگی حرفه‌ای یک هنرمند هرگز نمی‌تواند چیزی جدا از تاریخ زیستی او و کشورش باشد و ایوب آقاخانی هم در «تریلوژی‌های جنگ» این مسأله را به نمود و نمادی واقعی تبدیل کرده است.

چنین ربط و رابطه‌ای، از نوع نگاه نویسنده‌اش نشأت می‌گیرد و رسالتی که او برای خود در طول زندگی‌ هنر‌ی‌اش قائل است و در همین مسیر است که نگاه او با باورها و البته استعدادهای خلاقانه‌اش در هم تنیده می‌شود و چیزی از خود به یادگار می‌گذارد که می‌توان گفت هر آن‌ چیزی است که از نویسنده در تاریخ ثبت می‌شود و از چنین منظر و زاویه‌ای است که تلاش آقاخانی در حوزه دفاع مقدس و ثبت و ضبط این نمایشنامه‌ها و اجرای آن در قد و قامت نمایش‌هایی حرفه‌ای را ستودنی و البته قابل تأمل می‌کند. نکته‌ای که باید در کنار چنین مقدمه‌ای به آن اشاره کرد مسأله مهم نوشتن برای اجراست. تمامی این سه‌گانه، تمرین، پرداخت و اجرا شده‌اند و نکته قابل توجه اینجاست که بعد از این اجراها، در جهت تعمیق، پرداخت و تجربه چیزهایی به آنها در شکل مکتوب، اضافه یا کم شده تا در نهایت خروجی، متنی پخته‌تر در قالب نمایشنامه باشد. نمایشنامه‌هایی که خود آقاخانی یا در آنها بازی یا کارگردانی کرده و یا کارگردانی را مشاوره داده تا از نزدیک محیط به متنی که نوشته است باشد. از طرف دیگر، این نمایشنامه‌ها چیزی علیحده از آنچه در بستر حرفه‌ای تئاتر در کشور تولید می‌شوند نیستند و در همین رهگذر، نویسنده و کارگردان این آثار تلاش داشته به اصل مهم دیده شدن این متون مکتوب برسد. مخاطب نیز، با این وسواس و دقتی که از آقاخانی و جهان‌بینی او می‌شناسد پای نمایش‌ها نشسته و می‌داند که برای این نویسنده و کارگردان، چه و چگونه ساختن مهم است و نه صرفاً ساختن. ساختنی که تن به تنه تئاتر به عنوان یک موجود زنده می‌زند و می‌خواهد در همین قاب و قالب زندگی سه شهید بزرگوار یعنی شهید مصطفی چمران، شهید احمد کشوری و شهید جهان‌آرا (که دیروز هم روز او بود) را روایت کند. همین ضرورت باعث می‌شود که او به لحاظ شرایط تولید، بهترین‌ها را برای تولید اثرش در نظر بگیرد و احترامش به مخاطب او را مثل همیشه به مقید بودن به اصول استتیک یا زیبایی‌شناسی مقید نگه دارد و همه این عوامل، در نهایت اثر او به سطحی از کیفی‌سازی می‌رسد که مخاطب را هم با زیباشناسی تئاترش همراه می‌کند و هم با جنبه‌های ارزشمندی از مضامین دفاع مقدس و راهی که باید مجموعه‌ تئاتر ما در آن قدم بردارد، حاصلش ارتقای آثار نمایشی در این حوزه است. این وسواس‌ها از چنین نویسنده و کارگردانی باعث می‌شود که دیدن چنین آثاری به یک اشتیاق و خواست همگانی تبدیل شود و همین مخاطب پیش از هر چیز به این اطمینان برسد که قرار است اثری نمایشی ببیند، فراتر از شعارها و مناسبت‌ها... آوردن این نکته شاید ضروری باشد که چنین نگاه و تولید چنین آثاری ما را امیدوار می‌کند که ما در حوزه پرتره‌نگاری هم روزبه‌روز بیشتر سراغ افراد کمتر مشهور برویم . این حرکت بستری مناسب برای عمومی شدن آثاری در این حوزه را به همراه خواهد داشت و دعوت و اعتمادسازی طیف وسیع‌تری از مردم که می‌خواهند خود و خاطراتشان را از تاریخ معاصر کشورشان ببینند. به امید روزی که هنرمند هر شهر و دیاری، از شهدا، قهرمانان و وقایع شهر و منطقه خودش بنویسد و تولید کند؛ این آرزوی دل بسیاری، از جمله من است.

کپی