اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • چهارشنبه ۹ مهر ۱۳۹۹

گلوگاه های قاچاق فیلم را کور کنیم

گلوگاه های قاچاق فیلم را کور کنیم
سید جمال ساداتیان تهیه‌کننده سینما

چند سالی است که بحث قاچاق آثار سینمایی به شکل جدی مطرح است ،اما همچنان سینمای ایران از سازوکار مناسب برای پیشگیری و برخورد با این اتفاق محروم است؛ در دوره‌ای آثار سینمایی کشورمان از روی پرده سینما، با کیفیت پایین ضبط و در شبکه قاچاق توزیع می‌شد، اما امروز با دیجیتالی شدن سیستم پخش و دسترسی راحت‌تر به فایل فیلم‌ها، ضعف کیفی آثار هم در شبکه‌های قاچاق برطرف شده است.

در عین حال با‌وجود شکل‌گیری ستاد صیانت کماکان فعالیت این شبکه‌های غیرقانونی ادامه دارد. علت این اتفاق به اعتقاد من در درجه اول به ناکافی بودن برخوردهای قضایی و ضعف قانونی در برخورد با خاطیان برمی‌گردد. در این موضوع، قانون مدون قاطعی در برخورد با کسانی که فیلم‌ها را قاچاق می‌کنند نداریم. قاچاقچیان فیلم با وجود لطمه بزرگی که به صاحبان آثار سینمایی وارد می‌کنند با برخورد قاطع و سختگیرانه مواجه نیستند. به‌همین دلیل احساس خطر نمی‌کنند و چون خودشان را در جای امن احساس می‌کنند به کارشان ادامه می‌دهند. نکته مهم دیگر این است که ستاد صیانت هم برخوردش عِلّی نیست و معلولی است. نهایت اینکه فیلم‌ قاچاق را از مراکز توزیع جمع‌آوری می‌کنند و خاطیان هم چند وقت بعد آزاد می‌شوند.
 با شیوع کرونا و اوج گرفتن فعالیت بازار vod بار دیگر آسیب قاچاق فیلم به صنعت سینما به‌ شکلی جدی تر مطرح شد. همان‌طور که شاهد بودیم در کمتر از دو ساعت از آغاز اکران آنلاین یا نمایش در پلتفرم‌ها، فیلم‌ها در شبکه قاچاق در دسترس قرار گرفتند، اگر چه پلیس فتا فعالانه با سایت‌های داخلی برخورد کرد اما مشکل اساسی ما شبکه‌های ماهواره‌ای و فضاهای اجتماعی فیلتر شده است که راه برخورد با آنها بسته است؛ دو راه حلی که فعلاً برای برخورد با این معضل وجود دارد اول فرهنگسازی و دوم ثبت قانونی فیلم در شرکت‌های خارجی است. در ابتدا باید به‌عنوان مخاطب یا علاقه‌مند سینما به لحاظ فرهنگی خودمان را قانع کنیم که اگر مرتب نسخه قاچاق فیلم‌ها را ببینیم قطع‌کننده زنجیره بازگشت سرمایه به تهیه‌کننده فیلم خواهیم بود و بالطبع او را از گردونه تولید خارج خواهیم کرد و به مرور باعث حذف همین فیلم‌های مورد علاقه‌مان از سینما خواهیم شد. این مهم بر عهده متولیان سینمایی است که فیلم‌ها را تبلیغ و مردم را تشویق کنند که نسخه قانونی آثار را ببینند تا سینمایی که نسبت به دیگر تفریحات فرهنگی ارزانتر هم هست بتواند نفس بکشد. همان‌طور که در داخل کشور با ضعف قانون مواجه هستیم و برخورد جدی با خاطیان صورت نمی‌گیرد، در خارج از کشور وضعیت بدتر است. انتظار می‌رود معاونت سینمایی که وظیفه‌اش صیانت از سینمای ملی است سازوکاری ایجاد کند تا بتوانیم تمام تولیدات داخلی چه سینمایی و چه شبکه نمایش خانگی را تحت یک سازمان مستقل در خارج از کشور ثبت قانونی کنیم. در این صورت پیگیری قانونی راحت‌تر و کم‌هزینه‌تر از زمانی خواهد بود که صاحب هر فیلم شخصاً برای این امر اقدام کند. به این ترتیب شبکه‌های ماهواره‌ای خود را مواجه با برخورد جدی قانونی می‌بینند و براحتی سرمایه سینمای ایران را به تاراج نمی‌برند؛ لابد به این موضوع آگاه هستند که بخش زیادی از مخاطبانشان را از نمایش آثار سینمای ایران دارند و به‌همین خاطر مجبورند برای حفظ آن هزینه کنند و حقوق صاحبان آثار را بپردازند.

کپی