اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • پنج شنبه ۳ مهر ۱۳۹۹

یادی از سینایی

یادی از سینایی
یگانه خدامی

درگذشت خسرو سینایی کارگردان خوشنام سینمای ایران بر اثر بیماری کرونا در شبکه‌های اجتماعی بازتاب زیادی داشت. به جز موج تسلیت‌ها و انتشار عکس‌های او توسط هنرمندان و چهره‌های سینمایی، کاربران با نوشتن درباره سینایی و کارهایش از او یاد کردند.

بخصوص آثار مستند و بعضی فیلم‌های او که کمتر مورد توجه قرار گرفتند اما شاخص بودند: «‏خسرو سینایی سال ۱۳۵۶«تهران امروز» را ساخت که تصویری کم‌نظیر از پایتخت یک سال قبل از انقلاب را نشان می‌دهد. یاقوت، «زن سرخ‌پوش» که گویا از شمال برای دیدار معشوق به تهران آمده بود و همیشه در میدان فردوسی دیده می‌شد، از چهره‌های به‌یاد ماندنی سینمای سینایی و شاید بازتابی از خود او است.»، «‏برخی صحنه‌های «در کوچه‌های عشق» را هنوز به یاد دارم، ساخته خسرو سینایی که واقعیت جنگ را عیان می‌کرد. میان آن فیلم‌هایی که به اسم سینمای جنگ ساخته شد، این یکی چه فیلم خوبی بود با فیلمبرداری بهتر علی لقمانی. ‏آدم‌های داستان را می‌فهمیدی، آنهایی را که از گلوله‌باران آبادان گریختند و آنهایی را که ماندند. با همه‌شان همذات‌پنداری می‌کردی. آشوب جهان را می‌دیدی و مبارزه غریزی برای نجات، جایی که جنگ‌زده‌ها بی‌هیچ فکری به هر چیزی خود را می‌آویزند بلکه زندگی ادامه یابد.»، «‏دوسال پیش در دورهمی کوچکی که کافه‌تهرون برای یکی از قدیمی‌های‌خیابان ویلا برگزار کرد، آقای ‎خسرو سینایی عزیز بعداز مدت ها و به سختی آکاردئونی را به سینه فشرد و موسیقی تابستانی قشنگی برایمان زد، خنده نوازنده‌ای که سازش را به او قرض داده بود هرگز فراموش نمی‌کنم، پر بود از ستایش و مهر.»، «‏خسرو سینایی به یک دلیل هیچگاه جزو بدنه سینمای ایران نبود. تقدم اخلاق بر حرفه. سینمای ایران نمونه مشابهی نداشته و شاید نخواهد داشت! »، «‌‏روح خسرو سینایی شاد. روشنفکر واقعی و متشخص و حرفه‌ای بود. سال‌ها منتظر سرمایه برای ساخت فیلمی تاریخی درباره مهاجرت لهستانی‌ها به ایران در دوران جنگ جهانی ماند و در نهایت اجل مهلتش نداد. اما «در کوچه‌های عشق» از بهترین کارهاش و یکی از قدرنادیده‌ترین فیلم‌های دهه ۱۳۶۰ بود.»، «‏راوی مرثیه‌ها بود: مرثیه عروسان آتش، مرثیه آوارگان جنگ، مرثیه مهاجران ویران‌شده، مرثیه وحشت وجدان، مرثیه گمشده، مرثیه انسان. و حالا مرثیه راوی، در طاعون بلا.»، «‌‏در انجمن ارامنه، با ‎خسرو سینایی آخرین دیدارم را داشتم. پیاده، مهناز را آمدیم پایین و از مهاجران لهستانی حرف زدیم؛ از خصلت‌های مهاجرت گفت که یکیش، فراموشی گذشته در عین نپذیرفتن اکنون و دل نبستن به آینده بود.»، «‏اسم خسرو سینایی رو با صدای آکاردئون به یاد میارم همیشه.»، «‌‎خسرو سینایی از مودب‌ترین، باشخصیت‌ترین و آدم‌حسابی‌ترین آدم‌های سینمای ایران بود که دیده بودم. همه به‌نام کارگردان عروس آتش می‌شناسندش، اما به‌نظرم مستند مرثیه گمشده بهترین اثر او بود.»، «‏صداتون رو فراموش نمی‌کنم و اشکی که تو چشم‌هاتون جمع شده بود، روزی که سرکلاس فیلم «شرح حال» رو گذاشتید و از دلیل برگشتتون به ایران گفتید و بغضی که بعدش با من موند. اون‌روز اومدم بهتون گفتم چه خوشحالم شاگردتون شدم و اعتراف کردم قبل‌تر ارزش این ساعت‌ها رو درک نمی‌کردم»، «‌‏زندگی و کارهای ‎خسرو سینایی رشک برانگیز بود. حیف که جهان از نگاهش محروم شد. سینمای ایران و بویژه سینمای مستند ایران از او یادگار بسیار دارد.».



 

کپی