اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • شنبه ۲۱ تیر ۱۳۹۹

مسیح مهاجری: از آنچه امام خمینی(س) برای زمامداری در نظر داشت، فاصله زیادی داریم

مسیح مهاجری: از آنچه امام خمینی(س) برای زمامداری در نظر داشت، فاصله زیادی داریم

«اگر به سراغ بررسی وضعیت مسئولیت‌ها در بخش‌های مختلف کشورمان برویم، به این نتیجه خواهیم رسید که ما از آنچه امام خمینی برای زمامداری در نظر داشت، فاصله زیادی داریم.»

حجت الاسلام والمسلمین مسیح مهاجری در سرمقاله امروز جمهوری اسلامی نوشت:

کاری که امام خمینی با ریشه‌کن ساختن رژیم منحط و فاسد شاهنشاهی و تأسیس نظام مردمی جمهوری اسلامی در ایران کرد، یکی از مهم‌ترین و سرنوشت‌سازترین حوادث تاریخ این کشور است. امام به این دلیل موفق به انجام این کار بزرگ شد که عالم زمان‌شناس و مردم‌شناس بود و نیازهای جامعه را تشخیص می‌داد.

خود امام درباره اینکه چه کسانی توانائی مدیریت جوامع را دارند مطالب جالبی در پیام‌ها، سخنرانی‌ها و نامه‌های خود دارد که یکی از آنها اینست:

«در حکومت اسلامی همیشه باید باب اجتهاد باز باشد و طبیعت انقلاب و نظام‌‎ ‌‌همواره اقتضا می‌کند که نظرات اجتهادی - فقهی در زمینه‌های مختلف ولو مخالف با‌‎ ‌‌یکدیگر آزادانه عرضه شود و کسی توان و حق جلوگیری از آن را ندارد ولی مهم‌‎ ‌‌شناخت درست حکومت و جامعه است که براساس آن، نظام اسلامی بتواند به نفع‌‎ ‌‌مسلمانان برنامه‌ریزی کند که وحدت رویه و عمل ضروری است و همین‌‌جاست که‌‎ ‌‌اجتهاد مصطلح در حوزه‌ها کافی نمی‌باشد بلکه یک فرد اگر اعلم در علوم معهود‌‎ ‌‌حوزه‌ها هم باشد ولی نتواند مصلحت جامعه را تشخیص دهد و یا نتواند افراد صالح و‌ ‌‌مفید را از افراد ناصالح تشخیص دهد و به طور کلی در زمینه اجتماعی و سیاسی فاقد‌‎ ‌‌بینش صحیح و قدرت تصمیم‌گیری باشد، این فرد در مسائل اجتماعی و حکومتی مجتهد‌‎ ‌‌نیست و نمی‌تواند زمام جامعه را به دست گیرد». (صحیفه امام، جلد 21، صفحه 177 و 178)

در این جملات، نگاه باز به مسائل از یکطرف و داشتن شناخت صحیح از مصالح جامعه و مردم از طرف دیگر، دو شرط مهم زمامداری دانسته شده‌اند. تکیه امام بر اجتهاد در مسائل اجتماعی و حکومتی برای کسانی که می‌خواهند مدیریت و حکمرانی را برعهده بگیرند، نگاه ایشان به ویژگی لازم برای تمام کسانی که از حوزه و دانشگاه و سایر لایه‌های اجتماعی درصدد مسئولیت‌پذیری برمی‌آیند را نشان می‌دهد. به عبارت روشن‌تر، اجتهاد مصطلح در حوزه‌ها برای عهده‌دار شدن مسئولیت کافی نیست کمااینکه صاحبنظران و متخصصان دانشگاهی یا صاحبان تجربه در فنون مختلف در صورتی که فاقد قدرت درک مسائل اجتماعی و حکومتی باشند نیز صلاحیت عهده‌دار شدن مسئولیت‌های حکومتی و زمامداری را ندارند.

با این معیار اگر به سراغ بررسی وضعیت مسئولیت‌ها در بخش‌های مختلف کشورمان برویم، به این نتیجه خواهیم رسید که ما از آنچه امام خمینی برای زمامداری در نظر داشت، فاصله زیادی داریم. امروز، کسانی که درک صحیحی از نیازهای معیشتی مردم ندارند تصمیم‌سازان و تصمیم‌گیرندگان مسائل اقتصادی ما هستند. به همین دلیل است که اینان هر اقدامی برای حل مشکلات اقتصادی می‌کنند، نه‌تنها نتیجه‌بخش نیست و راه به جائی نمی‌برد بلکه اوضاع اقتصادی بدتر می‌شود. کسانی که سامان‌دهی امور سیاسی کشور را برعهده دارند، با فیلترگذاری‌هائی که در امور مختلف می‌کنند فضای سیاسی را بسته‌تر و تنوع افکار و آراء را محدودتر می‌کنند. کسانی که تمشیت امور رسانه ملی را در دست دارند، آن را به ظرف محدودی تبدیل کرده‌اند که فقط یک جناح و یک فکر و یک نگاه را می‌تواند در خود جای دهد و تاب تحمل نظر و رأی دیگر را ندارد. در میان آن دسته از علمای دین که دستی در امور حکومتی دارند نیز کسانی پیدا می‌شوند که شیوه‌‌نامه‌های بهداشتی و ضوابط ستادهای ملی مقابله با کرونا در ایران و جهان را توطئه‌ای بزرگ معرفی می‌کنند و در میان راه‌یافتگان به مجلس قانونگذاری افرادی دیده می‌شوند که پیشنهاد ختم قرآن در صحن مجلس می‌دهند درحالی که مردم در انتظار حل مشکلات معیشتی و بیکاری و بی‌عدالتی هستند و می‌دانند که قرآن را در خانه هم می‌توان خواند و مجلس، جای عمل به محتوای قرآن است که اگر مجلس‌های ما به این وظیفه خود عمل کرده بودند، امروز جامعه ما 60 میلیون نفر یارانه‌بگیر معیشتی نداشت.

ما موظفیم برای حفاظت از نظام جمهوری اسلامی که میراث گران‌سنگ امام خمینی و شهداست، در روش‌های مدیریتی کشور تجدیدنظر کنیم. این تجدیدنظر با جابجا کردن افراد و سر دادن شعار و توصیه و رهنمود، صورت نمی‌گیرد. در خود مدیران و در دستگاه‌های نظارتی باید تجدیدنظر شود و معیارهای موردنظر امام خمینی برای حکمرانی صحیح اسلامی به عرصه عمل بیایند. غیر از این، هر کار دیگری فقط فاصله ما با مکتب مدیریتی امام خمینی را بیشتر می‌کند./

کپی