اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • شنبه ۱۴ تیر ۱۳۹۹
بهزاد شیشه گران در گفت وگو با «ایران»‌‌:

در روزهای کرونایی، هنر یکی از لوازم بقاست

در روزهای کرونایی، هنر یکی از لوازم بقاست
مریم سادات گوشه خبرنگار

بیش از سه ماه است که از شیوع ویروس کووید19 می‌گذرد و اکنون هنرمندان بیش از گذشته آثارشان را در فضای مجازی در معرض دید مخاطبان قرار می‌دهند. اما در این بین هنرمندانی هم هستند که قبل از این دوران آثارشان را در فضای مجازی می‌گذاشتند و با این فضا بیشتر آشنایی داشتند.

فضایی که از مرزهای ملی براحتی عبور می‌کند و مخاطبان در هر جای دنیا می‌توانند آثار هنرمندان را در چند دقیقه ببینند یا حتی آن را خریداری کنند. بهزاد شیشه‌گران از هنرمندان پیشکسوت نقاش، طراح و گرافیک سال‌هاست که آثارش را در فضای مجازی منتشر می‌کند. او در دوران قرنطینه دو نمایشگاه از کارهایش برگزار کرده است. اولین نمایشگاهش در دوره قرنطینه و انتشار ویروس جهانی کرونا با نام نمایشگاه «کرونا پرتره» را در فضای مجازی برگزار کرد و دومین آن را به پیشنهاد گالری ویستا به‌ کارهای انتزاعی اش اختصاص داد.

شیشه گران در مورد کار در این شرایط بحرانی به «ایران» می‌گوید: «به شخصه جاذبه هنری برای من آنجایی تعریف می‌‌شود که اثرم را پیوند می‌‌دهم با مسائلی که من را سخت تحت تأثیر قرار می‌دهند. یعنی مداخله در ژرفای حوادث خوب و بد زندگی‌مان که این عمل را نوعی مسئولیت و تعهد اجتماعی و هنری خود می‌دانم، دلم می‌خواهد در حرفه‌ام و در هنر، متأثر از روزگارم باشم. دوست دارم تأثیر صداهای روزگارم را در دیگر هنرها و رسانه‌ها نیز بدانم، بخوانم و بشنوم؛ مثلاً در موسیقی، نقاشی، گرافیک، عکاسی، در شعر و ادبیات و تئاتر و سینما و تأثیر آن را بر روح و جانم حس کنم. هنر یکی از لوازم بقاست. هنر در این‌جاست که توانِ برانگیختن را دارد. اگر نتواند در لحظه و بهنگام انسان را برانگیزاند، بی‌تردید چیزی جز یکی از اشیای عادی پیرامون زندگی‌مان نخواهد بود.

البته این اعتقاد، انگیزه و توان در همه کس و در همه جا یکسان نخواهد بود.» او در ادامه با اشاره به رابطه تماشاگر و اثر هنری می‌افزاید: «به‌نظر من اثر هنری برای مخاطب آفریده می‌شود، از آنجا که رابطه تماشاگر یا مخاطب با اثر هنری رابطه‌‌ای دوسویه است، اثر هنری، تماشاگر را تلنگر می‌زند و او را وادار به اندیشیدن می‌کند. برای من همیشه شرایط سخت و بحرانی به جای اینکه متوقفم کند، مرا به جنبش و حرکت وا می‌دارد و در دل حادثه آثارم را به وجود می‌آورم. این بار هم قرنطینه فرصتی را برایم فراهم کرد، تا بیش از روزهای عادی کار کنم و به این مصیبت هولناک بشری یعنی «کرونا» بپردازم و آن را با تکنولوژی‌های امروز در لحظه، در شبکه‌های اجتماعی به نمایش بگذارم.»

او که مثل بسیاری از هنرمندان شرایط کرونا را بخوبی درک کرده است و تأثیر عمیقی برآثارش گذاشته است معتقد است که ایده برگزاری نمایشگاهش از پدیده کرونا نشأت گرفته است. «پدیده‌ای که چهره جهان را دگرگون کرد؛ یعنی چهره انسان با چشمانی نگران و مضطرب، در پوششی از ماسک قرار گرفت و همین تغییر درچهره جهان سوژه کار من شد اما با یک نگاه نزدیک به آبستراکت، یعنی هنر تجریدی.»  این نقاش پیشکسوت در خصوص ویژگی‌های آثارش در این مجموعه می‌گوید: «مجموعه آثار «کرونا پرتره» همگی دارای یک مضمون واحد و برگرفته از واقعیتند و به شکل واریاسیون (گون‌به‌گون) که دغدغه 5 دهه کار حرفه‌ای من است، به وجود آمدند. در رابطه با شیوه اجرای کار، آثارم ابتدا به‌صورت دستی طراحی و نقاشی شدند و سپس در کامپیوتر به سرانجام نهایی رسیدند. این نمایشگاه از اول تا پانزدهم اردیبهشت با سه پوستر و پانزده اثر طراحی و نقاشی برگزار شد.

هر روز یک اثر ساعت چهار عصر در شبکه‌های اجتماعی به نمایش درآمد. چون کرونا موضوعی جهانی بود من نیز پیام آثارم را سعی کردم با نگاهی غیربومی و از طریق شبکه‌های اجتماعی اینستاگرام، فیس‌بوک و تلگرام مطرح کنم.»  نمایشگاه «کرونا پرتره» دهمین نمایشگاهی است که این هنرمند به‌صورت مجازی برگزار کرده است. نمایشگاهی که مخاطبان بسیاری هم داشته است؛ چراکه اگر نمایشگاه‌های قبلی او بازخورد مثبت نداشت، این هنرمند نقاش هم تغییر رویه می‌داد.
شیشه گران درباره نمایش آثارش در گالری ویستا می‌گوید: «هم‌زمان با برگزاری نمایشگاه «کرونا پرتره» به‌صورت آنلاین، مدیر گالری «ویستا» از من دعوت کرد تا یکی از دوره‌های متأخر کاری‌ام را در اختیارشان قرار دهم تا در زمان تعطیلی گالری‌ها، به‌صورت مجازی آنها را در صفحه اینستاگرام گالری به نمایش بگذارند.

من هم تعداد پانزده نقاشی انتزاعی‌ام را که در طول سال‌های 1392 تا 1395 به وجود آمده بودند در اختیارشان قرار دادم.» او در مورد این آثار و خصوصیاتشان توضیح داد:«این نقاشی‌‌ها با رنگ‌های زنده و شاد متأثر از گبه‌‌ها، جاجیم‌‌ها و دست‌بافت‌‌های فرهنگ ایرانی به وجود آمده‌‌اند بی‌آن‌که تقلیدی از آن آثار باشند. ‌لازم به توضیح می‌دانم که من در آثارم خطاطی نمی‌کنم بلکه خط را ده دوازده سالی است که به‌عنوان عنصرِ بصری در آثارم به‌کار می‌گیرم. عناصری که در مبانی هنرهای تجسمی مطرح است، یعنی خط، نقطه، سطح، بافت و رنگ. من این خط‌ها را در آثار نقاشی‌ام با موضوع‌های مختلف مانند پرتره، فیگور، طبیعت بی‌جان، منظره، آبستره و... در دوره‌های متنوع کاریم به‌کار گرفته‌ام.»

کپی