نگاه تازه تهران به حلقه دوستان و رقیبان

سیاسی /
شناسه خبر: 57

روحانی در مهم‌ترین بخش از اظهارات خود در فردای تفاهم هسته‌ای اعلام کرد که سیاست جدید ایران گسترش روابط با کشورهای دوست و رفع تنش با کشورهایی است که در موضع خصومت قرار دارند.

این سخن را می‌توان به عنوان یکی از نتایج آنی تفاهم لوزان به حساب آورد. درس‌های این اتفاق ارزشمندند. زمانی که بتوان با تحرک دیپلماتیک فعال و حرکت یکپارچه، قدرت‌های جهانی را به پذیرش حق ایران و ضرورت همکاری سازنده به جای تقابل و تحریم متقاعد ساخت. می‌توان در دیگر زمینه‌ها نیز از همین روش  بهره جست. در این عرصه علاوه بر ایستادگی بر حقوق کشور، به‌کارگیری تکنیک‌های متناسب با شرایط خاص و اجتناب از رفتارهای کلیشه‌ای لازم است. باید پذیرفت که اختلاف دیدگاه‌ میان نظام‌های سیاسی اجتناب‌ناپذیر است اما ضرورت ندارد که مانع از هم‌افزایی در حوزه مصالح مشترک و متقاطع گردد. تجربه یک سال و نیم دولت یازدهم در این زمینه مبشر افق‌های بلندتری در آینده است. شرایط جدید الزامات خود را به همراه دارد. خنثی ساختن مکر بدخواهانی که هویت‌ و بقای‌شان در گرو بحران‌سازی است، اقتضا می‌کند جمهوری اسلامی ایران  تدابیر ویژه‌ای اتخاذ کند. از جمله لازم است در سیاست‌های منطقه‌ای از موضع دفاعی پیشین به موضع لنگر ثبات و نیروی اطمینان‌بخش گذر کند. درک این حقیقت برای قدرت‌های منطقه‌ای که حل بحران اتمی  نه پیروزی رقیبی بر دیگر رقیبان بلکه گامی به پیش در مسیر تحکیم ثبات و امنیت و توسعه همکاری در منطقه است، دشوار نیست اما مقابله با بحران‌آفرینی‌های تصنعی بدخواهان  نیاز به سیاست‌هایی دارد که در عمل به کاهش تنش‌ها مدد رساند و همسایگان را در فرآیند یک همکاری تمام عیار درون منطقه‌ای فعال سازد. فعال‌تر شدن ایران در این زمینه درزهای نفوذ و شیطنت را مسدود می‌کند و جلوی حوادث پر هزینه و زیانباری را می‌گیرد که تنها منابع کشورهای منطقه را برباد می‌دهد. بازگرداندن مسائل اصلی منطقه به چارچوب طبیعی خود از طریق جلب همکاری و کاهش حساسیت‌ها، امروز بیش از هر زمان ضرورت دارد و زمینه کامیابی ابتکارهای سیاسی در این زمینه  فراهم است.

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.