اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • یکشنبه ۱۱ خرداد ۱۳۹۹
روایت «ایران آنلاین» از پرستاران بخش ویژه مبتلایان به کرونا

حکایت مبارزان سفیدپوش با این ویروس لعنتی

حکایت مبارزان سفیدپوش با این ویروس لعنتی
سهیلا نوری خبرنگار

ویروس مقاوم کرونا در سطح جهان حریف می‌طلبد و در این جنگ نابرابر که هنوز پایانی برای آن نیست، همچنان پرستارانند که از پا ننشسته‌اند. ماه‌ها پیش‌تر از آنکه سر و صدای کرونای ناخوانده در دنیا بپیچد، سازمان جهانی بهداشت به دلیل تاثیری که پرستاران بر سلامت ساکنان زمین دارند، سال۲۰۲۰ را به نام‌شان اختصاص داد و چند ماه بعدتر که کرونا زندگی ساکنان زمین را تحت تاثیر قرار داد، همین پرستاران عاشق بر این نامگذاری شایسته صحه گذاشتند.

امروز روز جهانی بهداشت است، آن هم در سالی که به نام پرستاران نامگذاری شده و شاید این گزاره چندان بیراه نباشد که در این اوقات پر التهاب، نقش پرستاران پر رنگ‌تر از پزشکان بوده است.

برای پایان دادن به زندگی ویروس کرونا هنوز در دنیا راهکاری قطعی به دست نیامده و به جای پزشکان که وارد صحنه درمان می‌شوند تا شیوه‌‌ای را اجرا و سلامتی بیمار را به او بازگرداند، اکنون پرستارانی که رسالت‌شان مراقبت از بیمار است پای کار ایستاده‌اند و قدرت ویروس کرونا را نشانه‌ گرفته‌اند.

در همین خصوص مریم حضرتی - معاون پرستاری وزارت بهداشت در گفت‌وگو با ایران آنلاین ضمن تایید این نکته اضافه می‌کند: ماه‌ها قبل سازمان جهانی بهداشت با همکاری شورای بین‌المللی پرستاران  (ICN)، سال ۲۰۲۰ را به ماماها و پرستاران به عنوان اعضای کلیدی نظام سلامت و بزرگترین تیم درمانی که در سه سطح پیشگیری، درمان وتوانبخشی نقش مهمی را در سلامت مردم و کاهش هزینه‌های درمانی آنها دارند اختصاص داد.

این گروه از جامعه همواره در شرایط بحرانی حضور خالصانه داشتند، اما کمتر به چشم می‌آمدند تا اینکه با همه‌گیری کرونا، این نقش برای سایرین هم بیشتر آشکار شد و تقدیر مقام معظم رهبری و مقامات کشوری از پرستاران، دلگرمی خوبی شد برای سپید پوشانی که با وجود سختی بسیار، هر روز بیشتر از ۱۲ ساعت کیت حافظت فردی به تن دارند و ماسک مخصوص بر چهره، تا فقط برای یک لحظه لبخند بیمار مبتلا به کرونایشان را ببیند.

روایت سرپرستار مبتلا به کرونا

فقط یک پرستار معنی حرف‌های عاشقانه با همسر و نوازش گونه دختر را از فاصله ۴ متری درک می‌کند.

حرفه‌ای به شدت سخت و در عین حال لطیف که علیرضا شاهزاده حمزه را سال‌ها است شیفته خود کرده. اهل مشهد و سرپرستار بخش آی. سی. یو در بیمارستان امام رضا است. از دوم اسفند ماه سال گذشته که این بخش از بیمارستان به پذیرش بیماران مبتلا به کرونا اختصاص پیدا کرد، فعالیتش در قبال این افراد آغاز شد و یک ماه بعد خودش هم به جمع بیماران مبتلا به کووید ۱۹ در همین بخش اضافه شد. دیروز با رضایت شخصی از بیمارستان ترخیص و راهی قرنطینه خانگی شد تا یک تخت خالی و یک بیمار بدحال جایگزین او شود.

بیش از یک ماه حسرت به دل بود که با فاصله کمتر از ۴ متر با همسر و فرزندانش صحبت کند و حالا که در اتاقی قرنطینه شده همین ۴ متر هم برایش کم است. با وجود سرفه‌های پی در پی و نفسی که سخت بالا می‌آید شمرده شمرده صحبت می‌کند، اما از اینکه فرصتی پیدا کرده تا راوی خدمات خالصانه همکارانش باشد استقبال می‌کند: "دوم اسفند سال گذشته، بخش آی سی یو بیمارستان امام رضا در مشهد، نخستین سانسی بود که به صورت داوطلبانه تمام بیماران بخش را ترخیص و بیماران مبتلا به کرونا را بستری کرد. 

از همان روز دیدار من با اعضای خانواده‌ام محدود شد، در حالی که هنوز تعداد زیادی از هموطنان ما کرونا را جدی نگرفته‌‌اند و همین هم باعث می‌شود فشار کار همکاران من بیشتر و بیشتر شود. متاسفانه میزان شیوع بیماری بالا است و این رعایت نکردن‌ها زنجیره انتقال بیماری را گسترده‌تر و افراد بیشتری را درگیر می‌کند."

سرپرستار ۴۸ ساله بخش آی سی یو همکارانش را به مبارزان جبهه جنگ تشبیه می‌کند و می‌گوید: روحیه همکارانم به روحیه رزمندگان زمان جنگ می‌‌ماند که مرگ در یک قدمی‌شان بود ولی دلیلی برای پا پس کشیدن نه.

روزهای اول به حد کافی کیت حفاظت فردی و لوازم بهداشتی نداشتیم اما ایثار که این چیزها سرش نمی‌شود. همین حس از خود گذشتن است که به همکاران من قدرت می‌دهد ساعت‌های طولانی این لباس‌ها را که جنس‌شان از فوم است و باعث تعریق زیاد و از دست رفتن آب بدن می‌شود تحمل کنند و به استفاده از ماسک‌های N95 که تمام صورت را خط می‌اندازد، میزان دی اکسید خون افراد را بالا می‌برد و موجب سردرد می‌شود و از اینها بدتر  نمی‌توانند به موقع مایعات بنوشند اعتراضی نداشته باشند.
۱۸ نفر از همکارانم به این بیماری دچار شدند و تعدادیشان هنوز در بخش آی سی یو بستری هستند، اما هیچ کدام از این سختی‌ها باعث نشده از کارمان بزنیم؛ در عوض تا دلتان بخواهد روحیه همه ما حساس شده. البته نقش مردم مهربان کشورمان را هم نمی‌توانم منکر شوم. پشتوانه‌هایی که همیشه حامی خوبی بوده‌اند و مثل زمان جبهه و جنگ برای ما بسته‌هایی مملو از مهربانی را می‌فرستادند و با دیدن‌شان دل‌خوش به گروهی می‌شدیم که تک تک این بسته‌ها را آماده کرده بوداند تا انگیزه و توان ما را برای تقویت کنند.

فقط کاش این مردم مهربان قرنطینه را هم جدی بگیرند تا بتوانیم ویروس را کنترل کنیم؛ سختی قرنطینه به سختی درگیر شدن با این ویروس جان سخت می‌ارزد.

روایت لیلا

در تمام دنیا صحنه‌هایی را خلق کرده‌اند که فراموش شدن‌شان سخت‌تر از به ذهن سپردن آنها است. پرستارانی که با علم بر کشنده بودن ویروس کرونا، برای مقابله با آن داوطلب شده‌اند تا واقعی‌ترین تصاویر را از مهربانی ثبت کنند. از جنس همان تصاویری که لیلا سلیمی در ذهن کادر درمان و بیماران بخش کرونای بیمارستان‌های یاس و بهارلو در تهران حک کرده است.

این بانوی ۴۱ ساله از پنجم اسفند ماه تا روز گذشته را در بخش آی سی یو یعنی بخش بستری بیمارانی با شرایط حادتر گذرانده است. تنها حاضر شد مرخصی امروز را قبول کند و قرار است فردا دوباره به بیمارستان بازگردد؛ برای بیمارستان دلتنگ‌تر از خانه است.

روزهای اول بیماری را روزهای وحشتناک توصیف می‌کند: " بین بعضی مردم این حرف‌ها رد و بدل می‌شود که فلانی کثیف بود یا بهداشت را رعایت نمی‌کرد و به کرونا مبتلا شد در حالی که من با مردان و زنان تحصیل‌کرده‌ای صحبت کرده بودم که ۵ دقیقه بعد جلوی چشم‌های خودم جان باختند. ظهر با خیلی‌هایشان صحبت می‌کردم و حتی عکس یادگاری گرفتم، بعدازظهر همان روز اوضاع‌شان وخیم می‌شد و در اوج غریبانگی از دنیا می‌رفتند."

یقین دارد بعد از ماجرای کرونا فقط با گذراندن دوره‌های راونکاوری می‌تواند به زندگی عادی باز گردد. "لیلا " که در ۱۵ سال گذشته هیچ کدام از همکارانش بغض او را ندیده بودند، این روزها به اشاره‌ای اشک‌هایش سرازیر می‌شود. لحظه‌های آخر زندگی بیماران مبتلا به کرونا را به لحظه‌های آخر آدم گرفتار امواج دریا و تقلایش برای نفس کشیدن تشبیه می‌کند و به قول خودش با اینکه این صحنه‌ها، برای لحظه‌ای رهایش نمی‌کنند و حتی ترسیم‌کردن‌شان هم کار ساده‌ای نیست، می‌گوید تا هموطنانش بخوانند و باور کنند این بیماری بی‌رحم‌تر از آن چیزی است که تصور می‌کنند.

از آغاز جولان کرونا درخیابان‌های تهران تا همین روز گذشته بیرون از بیمارستان را ندیده بود و نمی‌دانست در کوچه و خیابان‌های شهر چه می‌گذرد، فقط هر روز که همکارانش برای آغاز شیفت‌شان به بیماستان می‌آمدند بعد از احوالپرسی اولین سوالی که از آنها می‌پرسید در مورد وضعیت خیابان‌ها و رفتار مردم با این بیماری بود تا اینکه دیروز به چشم خودش عبور و مرور غیر ضروری مردم را در شهر دید و حالا تعجبش را در قالب این جملات بیان می‌کند: دیروز باورم شد خیلی از مردم هنوز قدرت کرونا را جدی نگرفته‌‌اند.
شاید اگر جای من بودند و آن زن و شوهر جوان را می‌دیدند که فقط به شوق در آغوش گرفتن دوباره دختر ۱۰ ساله‌شان دوره سخت درمان کرونا را طاقت می‌آوردند، اما در کمال ناباوری به فاصله چند ساعت از هم برای همیشه چشمان‌شان را بستند و یا صدای آن دختر جوان را از پشت گوشی تلفن می‌شنیدند که به من التماس می‌کرد یک عکس از پدرش بگیرم و برای او بفرستم تا دلتنگی‌اش کمتر شود، به این راحتی و با این میزان سهل انگاری در شهر قدم نمی‌زدند."

لیلا هم که این روزها بیشتر از ۱۲ ساعت کیت حفاظت فردی به تن دارد از سختی‌های این پوشش چنین می‌گوید: " دستگاه‌های بخش آی سی یو به حد کافی گرما تولید می‌کنند، هوا هم که رو به گرم‌تر شدن می‌رود و هرچه می گذرد تحمل این لباس و ماسک ‌سخت‌تر می‌شود. اصلا اینطور بگویم از نوک سر تا کف پا خیس عرق می‌شویم.
استفاده از سرویس بهداشتی هم که چالشی است برای خودش. خلاصه که از فشار ماسک و این لباس سخت، شبی نیست سردرد، سرگیجه و حالت تهوع خواب را از چشم من و بقیه همکارانم نگیرد ولی با این حال ما همچنان عاشق این کار و داوطلب ادامه دادن به این شرایط هستیم. اصلا پرستاری یعنی همین؛ نمی‌شود عاشق نباشی و پرستار باشی."

کنار همه این تلخی‌ها، کرونا باعث آشنایی لیلا با دوست‌های خوب و ثبت عکس‌های متفاوتی شده که به دلیل پوشش سفت و سخت‌شان تنها با دقت به فرم چشم و ابرو و قد و قواره‌ها می‌شود تشخیص داد پشت آن ماسک و گان‌ها چهره کدام‌شان است که می‌خندد.

آینده ارتباطش با این پرستاران و پزشکانی که برای خدمات‌رسانی به بیماران بخش کرونای محل خدمت لیلا آمده‌اند روشن می‌بیند، اما برای آینده ایران نگران است و مخاطب جملات پایانی‌اش هموطنان هستند؛ "خواهر و برادرهای من در گوشه گوشه ایران از تک تک شما عاجرانه می‌خواهم شوخی نبودن کرونا را جدی بگیرید. از من که بیشتر از یک‌ماه در بیمارستان و جمع بیماران مبتلا به کرونا حضور داشتم بپذیرید این ویروس لعنتی کارش غافلگیری است و خرد و کلان سرش نمی‌شود. به خودتان و کرونا سخت بگیرید تا بعد رفتنش یک جشن ملی بگیریم که در غیر اینصورت هزاران هزار جشن و شادی هم جای خالی عزیزامان را پر نخواهد کرد."

اخبار مربوط به ویروس کرونا در ایران و جهان را اینجا بخوانید

به مناسبت ۸ آوریل؛ روز جهانی بهداشت

به مناسبت ۸ آوریل؛ روز جهانی بهداشت

به مناسبت ۸ آوریل؛ روز جهانی بهداشت

به مناسبت ۸ آوریل؛ روز جهانی بهداشت

به مناسبت ۸ آوریل؛ روز جهانی بهداشت

به مناسبت ۸ آوریل؛ روز جهانی بهداشت

به مناسبت ۸ آوریل؛ روز جهانی بهداشت

به مناسبت ۸ آوریل؛ روز جهانی بهداشت

به مناسبت ۸ آوریل؛ روز جهانی بهداشت

به مناسبت ۸ آوریل؛ روز جهانی بهداشت

به مناسبت ۸ آوریل؛ روز جهانی بهداشت

به مناسبت ۸ آوریل؛ روز جهانی بهداشت

به مناسبت ۸ آوریل؛ روز جهانی بهداشت

به مناسبت ۸ آوریل؛ روز جهانی بهداشت

به مناسبت ۸ آوریل؛ روز جهانی بهداشت

به مناسبت ۸ آوریل؛ روز جهانی بهداشت

به مناسبت ۸ آوریل؛ روز جهانی بهداشت

به مناسبت ۸ آوریل؛ روز جهانی بهداشت

کپی