اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • چهارشنبه ۷ خرداد ۱۳۹۹

کلمات کلیدی

زندگی با کرونا

زندگی با کرونا
پرستو رفیعی

بیش از یک ماه از شیوع بیماری کرونا در جهان و همچنین کشور ما می‌گذرد؛ مهمان ناخوانده ای که باوجود تلاش مسئولان بهداشت و درمان، تاکنون توانسته قربانیان بسیاری به خود اختصاص دهد.

  با شدت گرفتن روند شیوع بیماری کرونا در کشور ما نیز همانند سایرکشورها، مردم دوشادوش کادر بهداشتی درمانی کشور تلاش می‌کنند با ویروس کووید- ۱۹ مقابله کنند. حالا دیگر کمتر کسی خطر ابتلا به این بیماری را جدی نمی گیرد و بیشتر مردم تلاش می کند سهم خود را در تکمیل پازل موفقیت در برابر کرونا ادا کنند. رعایت توصیه های بهداشتی و تغییر در سبک زندگی گامی است که هر یک از افراد جامعه برای محافظت از خود و اعضای خانواده برداشته‌اند. خذف دورهمی های خانوادگی،پرهیز از خروج از خانه و گشت و گذار در تفرجگاه ها و مراکز خرید و همچنین حذف بسیاری از فعالیت های شغلی خارج از خانه باعث شده اعضای خانواده ساعات طولانی تر از روز را در کنار یکدیگر و در فضای محدود آپارتمان های امروزی سپری کنند. هرچند قرنطینه خانگی و طرح فاصله‌گذاری اجتماعی گامی مثبت در قطع زنجیره انتقال بیماری و ایجاد صمیمیت بیشتر بین اعضای خانواده به شمار می آید اما حضور طولانی و مداوم در خانه های کوچک امروزی به ایجاد کسالت، افسردگی و حتی تغییرات جسمانی منجر شده است.واکنش هایی که به گفته متخصصان واکنشی طبیعی به شرایط استرس و اضطراب زای کنونی است،اما برای در امان ماندن از تبعات آنها باید مشکلات ایجاد شده را به درستی شناخت وشرایط را مدیریت کرد.
آقای مددی مردی ۴۵ ساله است، دو فرزند دارد و برای حفاظت از خود و خانواده‌اش تن به قرنطینه اختیاری داده است. او از مشکلاتش به «ایران» می گوید: حدود دو هفته است که هیچ یک از اعضای خانواده ام از خانه خارج نشده‌اند. خودم هم فقط برای خرید اقلام ضروری از خانه خارج می شوم. صرفه نظر از مشکلات مالی ایجاد شده از مزایای این شرایط این است که باعث شده بیشتر برای همسر و فرزندانم وقت بگذارم. او که یک بوتیک لباس دارد و در گذشته ساعات کمتری را در خانه حضور داشت ادامه می دهد: بیشتر وقتم را در خارج از خانه می گذراندم و ارتباطات اجتماعی بسیاری داشتم و حالا خانه نشینی من را کم طاقت کرده است. با وجود اینکه زمان کافی برای استراحتی که همیشه آرزویش را داشتم برایم مهیا شده اما احساس رضایت نمی کنم  و دچار کسالت و کم طاقتی شده ام. گاهی ناخودآگاه عصبی می شوم شاید نباید این را بگویم اما واقعیت این است که در این مدت متوجه شدم که مهارت گفت وگو و عبور از وضعیت هیجانی در من کم است به همین دلیل سعی می کنم با تسلط بر رفتار خود و از بین بردن برخی موانع ارتباطی مانند نقدهای بی دلیل و ناسازگاری، اعضای خانواده ام را از نظر روانی شارژ کنم. خانم محمدی هم زنی خانه دار است که تجربه در خانه ماندن را دارد اما از شرایط فعلی راضی نیست. او به «ایران» می گوید : هر ساله ایام نوروز بهترین زمان برای دید و بازدید اعضای خانواده بود اما ما امسال از نعمت در کنار خانواده بودن محروم هستیم .امسال من حتی نتوانستم به دیدن برادرم بروم او عمل قلب باز داشته و جزو گروه پرخطر محسوب می‌شود به همین دلیل برای حفاظت از جان او هم که شده به دیدنش نرفتم.
او ادامه می دهد: من بیشتر اوقات خود را در خانه سپری می کردم اما از وقتی که حرف از قرنطینه خانگی میان آمده انگار روزها بر من سخت تر و طولانی تر می گذرد حالا متوجه می شوم همان چند ساعتی که برای خرید یا حضور در باشگاه ورزشی از خانه خارج می شدم چقدر در روحیه من تاثیر گذار بود. در شرایط فعلی با وجود اینکه وقت بیشتری را با دخترم می گذرانم و بیشتر تلویزیون تماشا می کنم باز هم احساس می کنم که افسرده شده ام.
خانم محمدی می‌گوید: تلاش می کنم تا تنش های داخل خانه را کم کنم تا شرایط فعلی برای عبور از بیماری قابل تحمل تر شود.
خانم جوادی هم از سختی های خرید می گوید: خرید یکی از لذت بخش ترین کارهایی بود که همواره و در هر شرایطی حالم را خوب می کرد. اما حالا به خاطر حضور این ویروس خطرناک نه تنها از خرید لذت نمی برم بلکه به دلیل امکان آلوده بودن مراکز خرید و یا افراد حاضر در آنجا خرید کردن برایم سخت هم شده است. وی اضافه می‌کند: فکر ضدعفونی کردن وسایل تهیه شده که کار بسیار سختی است باعث می شود، دیگر مانند گذشته بی محابا وسایل زیادی را در سبد خرید قرار ندهم. 
در شرایط فعلی به نظر می رسد، همدلی و رفع موانع ارتباطی در میان اعضای خانواده می تواند لذت در کنار یکدیگر بودن را بیشتر کرده و شرایط را برای مقابله با بیماری آسان تر کند.

کپی