اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • پنج شنبه ۸ خرداد ۱۳۹۹

آیا زمان تصمیم‌گیری مهم است

آیا زمان تصمیم‌گیری مهم است

کتاب «کی»، در حقیقت به شما فرصت می‌دهد تا بار دیگر تمام تصمیم‌های خوب و بد خود را بررسی کنید. یک صفحه از این کتاب را همراه ایران آنلاین بخوانید.

گروه فرهنگی ایران آنلاین: کتاب «کی»، نوشته دنیل اچ پینک و از سوی تیم ترجمه نشر نوین روانه بازار شده است، این کتاب با سرمایه‌گذاری بانک ملت منتشر شده و نسخه آنلاین آن به صورت رایگان در دسترس شماست. نکته جالب درباره این کتاب، تفاوتش با کتاب‌های موفقیت و روانشناسی است. یک صفحه از این کتاب را همراه ایران آنلاین بخوانید.

 

یک ساعت از دوازده ظهر شنبه یکم ماه مِی ۱۹۱۵ گذشته بود، یک کشتیِ اقیانوس پیمای لوکس از اسکله ۵۴ واقع در بخش ساحلی منهتنِ رودخانه هادسون جدا شد و به مقصد لیورپول انگلستان به راه افتاد. از ۱۹۵۹ مسافر و خدمه‌ای که سوار این کشتی غول‌آسا شده بودند، مطمئنا برخی کمی احساس تهوع داشتند ( البته دلیل آن بیشتر شرایط آن زمان بود نه امواج.)

در تابستان سال پیش از آن، جنگ جهانی اول شروع شده بود و اکنون بریتانیای کبیر در حال جنگ با آلمان بود. آلمان اخیرا آب‌های مجاور جزایر انگلیس را که محل تردد کشتی‌ها بود، منطقه جنگی اعلام کرده بود. در هفته‌های پیش از حرکت کشتی، سفارت آلمان در ایالات متحده در روزنامه‌های آمریکایی تبلیغی را منتشر کرده بود که به مسافران احتمالی هشدار می‌داد که کسانی که «با استفاده از کشتی‌های انگلستان و متحدانش وارد این آب‌ها شوند، خطرات این عمل خود را پذیرفته‌اند.» با این حال، تنها چند مسافر سفرشان را لغو کردند. زیرا این کشتی تا آن زمان بیش از دویست بار طول اقیانوس را بدون حادثه پیموده بود. این کشتی یکی از بزرگ‌ترین و سریع‌ترین کشتی‌های مسافرتی دنیا بود که به تلگراف بی‌سیم هم مجهز بود و کشتی‌های نجات زیادی نیز در آن گنجانده شده بود (این مسئله مدیون درسی بود که از حادثه تایتانیک گرفته شده بود که تنها سه سال پیش غرق شده بود). شاید دلیل مهمتر این بود که کاپیتان ویلیام توماس ترنر ریاست کشتی را بر عهده داشت که یکی از باتجربه‌ترین دریانوردان بود (یک مرد پنجاه و هشت ساله بدعنق با جوایز و نشان‌های متعدد در حوزه کاری، و بدنی مانند گاوصندوق بانک .)

کشتی، اقیانوس اطلس را پنج روز بدون حادثه پیمود. اما در ششم ماه می، وقتی این شناور عظیم‌الجثه به ساحل ایرلند نزدیک می‌شد، به کاپیتان ترنر خبر دادند که زیردریایی‌های آلمانی، که یوبوت نامیده می‌شدند، در این منطقه گشت می‌زنند. او به سرعت عرشه کاپیتان را ترک کرد و در قسمت پل مستقر شد تا افق را زیر نظر بگیرد و برای تصمیمات سریع آماده باشد. در روز جمعه، هفتم می، در حالی که کشتی تنها صد مایل از ساحل فاصله داشت، یک مه غلیظ همه جا را فرا گرفت در نتیجه ترنر سرعت کشتی را از ۲۱ گره دریایی به ۱۵ گره کاهش داد. البته این مه تا ظهر ناپدید شد و ترنر می‌توانست ساحل را از دور ببیند. آسمان صاف بود و دریا آرام. با وجود این، در ساعت یک بعدازظهر، «والتر شویگر» فرمانده زیردریایی آلمانی، متوجه کشتی شد و کاپیتان و خدمه کشتی از این موضوع اطلاع نداشتند. در یک ساعت بعد، ترنر دو تصمیم غیرقابل توضیح اتخاذ کرد. نخست، در عین حال که دید خوبی داشت، دریا آرام بود و می‌دانست که ممکن است زیردریایی‌ها در حال گشت‌زنی باشند، اما سرعت کشتی را تنها کمی افزایش داد و به ۱۸ گره دریایی رساند، اما از حداکثر سرعت کشتی که ۲۱ گره دریایی در ساعت بود استفاده نکرد. او در خلال سفر به مسافران اطمینان داده بود که کشتی را با سرعت بالا هدایت می‌کند زیرا سرعت زیاد این کشتی می‌تواند به راحتی از هر زیردریایی‌ای پیشی بگیرد. دوم اینکه در حدود ساعت ۱:۴۵ دقیقه بعدازظهر، ترنر برای اینکه بتواند موقعیت خود را ارزیابی کند، عملیاتی که اصطلاحا «جهت‌یابی چهار نقطه‌ای نام دارد، پیاده کرد که چهل دقیقه طول کشید، در حالی که انجام یک عملیات جهت‌یابی ساده تنها پنج دقیقه طول می‌کشید. ترنر به دلیل اجرای «جهت‌یابی چهار نقطه‌ای» مجبور شد به جای اینکه کشتی را به صورت زیگزاگی هدایت کند که بهترین روش برای فرار از زیردریایی‌ها و اجتناب از اژدرهای آنهاست، آن را در یک مسیر مستقیم قرار دهد.

در ساعت ۲:۱۰ دقیقه بعدازظهر، یک اژدر آلمانی به سمت راست کشتی برخورد کرد و یک شکاف بزرگ در بدنه کشتی ایجاد کرد. آب دریا به داخل کشتی فوران کرد و تجهیزات خرد شده و قطعات کشتی را به روی عرشه پرتاب کرد. چند دقیقه بعد، یکی از اتاق‌های دیگ بخار پر از آب شد و بعد از آن نیز اتاق دیگر غرق شد. این تخریب‌ها باعث یک انفجار ثانویه شد. ترنر از کشتی به بیرون پرتاب شده بود. مسافران جیغ می‌زدند و به سمت قایق‌های نجات هجوم می‌بردند. هجده دقیقه بعد از اصابت اژدر، کشتی به یک سمت متمایل شد و شروع به غرق شدن کرد. «شویگر»، فرمانده زیردریایی با مشاهده صدماتی که وارد کرده بود به سمت دریا روانه شد. او لوزیتانیا را غرق کرده بود. حدود ۱۲۰۰ نفر در این حمله جان خود را از دست دادند که از مجموع ۱۴۱ نفر آمریکایی مسافر کشتی ۱۲۳ نفر در این میان بودند. این رویداد جنگ جهانی نخست را تشدید کرد و باعث شد قواعد درگیری‌های دریایی تغییر کند و همچنین باعث شد ایالات متحده بعدها وارد جنگ شود. اما اتفاقاتی که یک قرن پیش، در آن بعد از ظهر در ماه می رخ داد هنوز هم یک راز است. دو تحقیقاتی که پس از این حمله انجام شد رضایت‌بخش نبود. مقامات انگلستان نخستین تحقیق را متوقف کردند تا اسرار نظامی فاش نشود. دومین تحقیق به رهبری «جان چارلز بیگهام»، حقوقدان انگلیسی معروف به «لرد مرسی»، بازرس فاجعه تایتانیک، انجام شد که طبق آن کاپیتان ترنر و شرکت کشتیرانی را از هر گونه خطا بری کرد. با وجود این، پس از اینکه دادرسی به پایان رسید، لرد مرسی از سمت خود استعفا داد و از دریافت حقوق برای ارائه خدمات خود اجتناب کرد و گفت: «پرونده لوزیتانیا یک ماجرای منحوس و کثیف بود». خبرنگاران در خلال قرن اخیر اخبار و یادداشت‌های شخصی مسافران را به دقت تجزیه و تحلیل کردند و غواصان لاشه کشتی را جست‌وجو کردند تا شاید نشانه‌هایی از رویدادی که واقعا رخ داده است پیدا کنند. نویسندگان و فیلم‌سازان هنوز هم به نوشتن کتاب‌ها و تولید فیلم‌های مستندی می‌پردازند که پر از فرضیات و حدس و گمان است.

آیا انگلستان عمدا لوزیتانیا را در معرض خطر قرار داده است و یا برای غرق کردن کشتی توطئه کرده است تا به این وسیله ایالات متحده را وارد جنگ کند؟ آیا کشتی که حامل مقدار کمی مهمات بوده است، در واقع برای انتقال حجم زیادی از تسلیهات قدرتمند به انگلستان به کار می‌رفته است؟ آیا افسر دریایی ارشد انگلستان به نام «وینستون چرچیل» به نحوی در این ماجرا دخالت داشته است؟ آیا کاپیتان ترنر که از این حمله جان سالم به در برد، تنها مهره‌ای در دستان مرد پرنفوذتری بوده است، آنگونه که یکی از مسافران نجات یافته او را «کسی که فاجعه را دعوت کرد» خواند؟ و یا آنچنان که دیگران ادعا کرده‌اند، او دچار سکته خفیفی شده بود که به قدرت قضاوت او صدمه زده بود؟ آیا تحقیقات و بررسی‌های انجام شده که هنوز منتشر نشده‌اند صرفا برای سرپوش گذاشتن بر روی آن انجام شده‌اند؟

هیچ‌کس به قطع و یقین نمی داند. بیش از صد سال روزنامه‌نگاری تحقیقی، تحلیل‌های تاریخی و گمانه‌زنی‌های اولیه تاکنون پاسخ مطمئنی ارائه نکرده است. اما شاید برای این موضوع توضیح ساده‌ای وجود داشته باشد که کسی تاکنون به آن توجه نکرده است. شاید اگر از دیدگاه تازه علوم رفتاری و زیستی به موضوع نگاه کنیم، توضیح یکی از مهم‌ترین فجایع تاریخ دریانوردی تا این اندازه شیطانی نباشد. شاید کاپیتان ترنر فقط تصمیم‌های بدی گرفته باشد و شاید این تصمیم‌ها به این دلیل بد بوده‌اند که او در بعدازظهر آنها را اتخاذ کرده است.

 

کپی