اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • جمعه ۲۲ فروردین ۱۳۹۹
یادداشت

جزیره تنهایی

جزیره تنهایی
جعفر توزنده جانی نویسنده کودک و نوجوان

در این روزهای سختی که مردم به خاطر حفظ سلامتیشان در خانه مانده اند کودکان بیشترین افرادی هستند که باید اوقات فراغتی مناسب برایشان فراهم کرد. از یکی از نویسندگان پیشکسوت حوزه کودک و نوجوان خواستیم از این روزها برای‌مان بگوید.

 چند سال پیش زمانی که داشتیم گفت وگویی با دوستان نویسنده طرح پازل رمان نوجوان کانون را انجام می‌دادیم یکی از سؤال‌ها این بود که اگر مجبور باشید مدتی زیاد در جزیره‌ای تنها بمانید با خودتان چی همراه می‌برید. تقریباً اکثریت جواب داده بودند کتاب. منم همین جواب را دادم. برای من از همان دوران نوجوانی تصور بودن درجایی که فقط کتاب اطرافت باشد جذابیتی خاص داشت. هرچند می‌دانم در عمل ممکن است وحشتناک هم باشد. شاید این حس از زمانی در من پیدا شد که رابینسون کروزوئه را خواندم. اولین بار این اثر سال 57 در روستایی دور افتاده بین بم و جیرفت به اسم دهبکری خواندم. آن سال به خاطر انقلاب و تعطیلی مدارس رفته بودم به این روستا که محل کار پدرم بود. این روستا مکان ییلاقی بود اما آن موقع سال سوت‌وکور بود با یک عالمه باغ‌های پر برگ و بار. آنجا من بودم و برادرهایم و کتاب‌های کمی که داشتیم وقتی هم کتاب‌ها تمام شد  شروع کردم به نوشتن داستان برای بقیه. وقتی سال 58 با باز شدن مدارس به کرمان برگشتم برای برنامه رادیو کودک کرمان نمایشنامه نوشتم . الآن هم یک جورایی به آن جزیره تنهایی خود برگشته‌ام و شده‌ام رابینسون کروزوئه   به همراه کوهی از کتاب. اصلاً الآن خیلی‌ها در جزیره خودشان هستند اما یک الآن یک فرق با آن روزها دارد. این‌که باوجود قرنطینه شدن در خانه ارتباط‌ها با بقیه قطع نشده است. همه می‌تواند از طریق اینترنت کتاب‌های را که می‌خوانند با دیگران به اشتراک بگذارند. می‌توانند تکه‌های زیبا که امیدآفرین است از طریق شبکه‌های اجتماعی به دیگران هدیه بدهند. می‌توانند برای کودکانی که تشنه خواندن هستند و خیلی هم حوصله‌شان سر رفته کتاب معرفی کنند، حتی می‌توانند به دیگران توصیه کنند برای این‌که زیاد بی‌تحرک نباشند در محیط کوچک خود چه بازی‌هایی انجام بدهند. مخصوصاً با کودکان خود. خلاصه این‌که با بودن کتاب و رسانه‌های جمعی هزار و یک کار می‌توانند بکنند تا هم خودشان از انزوا بیرون بیایند و هم دیگران را فراموش نکنند. اصلاً این زمان می‌تواند فرصت خوبی باشد که خیلی‌ها یاد بگیرند می‌توانند از طریق اینترنت خیلی از کارهایشان را انجام بدهند. تا مجبور نباشند وقت و زمانشان را در داخل شهر و  ترافیک هدر ندهند، خیابان را شلوغ و هوا را آلوده نکنند، این روزها تمرین خوبی است برای بودن در کنار هم درحالی‌که دورند  و تجربه خوبی است برای دورکاری ، این‌که می‌شود کارمندان را به کار گرفت بدون این‌که به محل کار خود بروند. ما می‌توانیم از این زمان بهترین بهره را ببریم به شرطی که همه باهم در یک‌چیز اتفاق‌نظر داشته باشیم. در خانه بمانیم تا جامعه سالم‌تر باشد.
کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.