اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • دوشنبه ۲۸ بهمن ۱۳۹۸
اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

کلمات کلیدی
فیلم «زیر آب »

بی باک تر از "مکس دیوانه"

بی باک تر از "مکس دیوانه"
بیلگه ابیری مترجم: پویا مشهدی محمدرضا

گاهی پرداخت شخصیت‌ها بیش از آنچه که هست مهم به‌نظر می‌رسد. «زیر آب» با صحنه‌ای ساکت، تنها صحنه ساکت فیلم، آغاز می‌شود که در آن مهندس نورا با بازی کریستن استوارت متوجه عنکبوتی در حال حرکت روی سینک دستشویی سکوی حفاری عظیمی در زیر دریا می‌شود که او در آن مشغول به کار است.

  آنها جایی در دره ماریانا، عمیق‌ترین نقطه اقیانوس‌های جهان، هستند و نورا از جان عنکبوت می‌گذرد. احتمالاً به این دلیل که او برای این جاندار مفلوک که همراه او در زیر زمین گرفتار شده دلسوزی می‌کند. این موضوع برای اینکه نورا را دوست داشته باشم کافی است. و سپس همه چیز به هم می‌ریزد و این امر در باقی فیلم نیز ادامه خواهد یافت. یک ایستگاه زیر آبی‌ که ما در آن قرار داریم بی‌رحمانه می‌لرزد، نورا شروع به دویدن می‌کند و دیوارها و سقف‌ها و هر چیز دیگری فرومی‌ریزد. آیا شکاف رخ داده، یک خطای فنی است، زلزله آمده یا کار یک هیولاست؟ چرا همه این‌ها با هم نباشد؟ لذت اولیه «زیر آب» همان نمایش اشتباه شدن همه چیز و تقلای نورا و گروهی از نجات یافتگان، از جمله فرمانده آنها با بازی وینسنت کسل، برای یافتن مکانی امن است. آنها به این نتیجه می‌رسند که تنها امید آنها خروج از این ساختمان و پوشیدن لباس غواصی عظیم و جدیدی است که به آنها اجازه می‌دهد تا شش مایل زیر آب زنده بمانند و به آرامی از روی کف اقیانوس به‌ سمت سکوی دور دیگری بروند. اوه و بیرون کاملاً تاریک است. اوه و اکسیژن آنها در حال اتمام است. اوه و آنها از شدت فشار در حال دیوانه شدن‌اند. اوه و انگار یک «هیولا» آن بیرون است. شاید بیشتر از یک هیولا. این فیلم گردآوری تمامی ترس‌های شماست. از عمق دریا، از فضاهای بسته، از تاریکی و از موجودات عظیم ترسناک خزنده. «زیر آب» ممکن است در ظاهر یک بازسازی از «بیگانه» به نظر برسد ولی این فیلم سکانس‌های ترسناک را مانند «بیگانه» در قطعات کوچک و بشدت فشرده و هنرمندانه عرضه نمی‌کند. در عوض شما را با آنها خفه می‌کند. این فیلم بی‌رحم و حریص است و در زمان سکانس‌های ترسناک بی‌باکی همه‌جانبه‌ای از خود نشان می‌دهد. حتی هیولای فیلم نیز که یک کابوس بازودار لاوکرفتی اصیل است پیشرفت می‌کند: ابتدا یک شکل دارد، سپس شکلی دیگر و باز شکلی دیگر و در نهایت شبیه همه چیز می‌شود انگار که این موجود از وصله کردن تمامی چیزهایی که آن را به‌صورت غیرقابل تصوری چندش و تصورناپذیر می‌دانستید به وجود آمده است. ‌«زیر آب» را می‌توان «مکس دیوانه: جاده خشم» ژانر فاجعه در عمق دریا دانست ولی این فیلم بی‌باک‌تری‌ست زیرا فاقد آن شعف انسانی یا تجملات تئاتری «مکس دیوانه» است. کارگردان ویلیام اوبنک حتی روی خیانت‌های بی‌رغبت فیلم خویش در سطح احساسات نیز پا می‌گذارد: دیالوگ‌های گاه‌گاهی فیلم در صدای خرد شدن و کشیده شدن فلزها غرق می‌شود. فکر می‌کنم دو نفر از این شخصیت‌ها عاشق یکدیگرند اما ممکن است اشتباه کرده باشم. بعضی شخصیت‌ها جزئیاتی نیز دارند اما اندک است: یکی از افراد یک خرگوش عروسکی با خود حمل می‌کند. بعد از اینکه شخصیتی دیگر می‌میرد (هشدار افشا: کسی در این فیلم می‌میرد)، ما عکسی از دختر فوت شده او می‌بینیم.
منبع: والچر
کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.