اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • یکشنبه ۴ اسفند ۱۳۹۸
یادداشت‌های سفر به کره‌‌جنوبی و ژاپن

ورود به ژاپن!

ورود به ژاپن!
عطا صادقی‌

روز هشتم سفر روزی بود که می ‏بایست کره‌جنوبی را با تمام خاطرات شیرینش ترک کنیم. پرواز ما حدود ساعت پنج عصر بود. با توجه به این‏که پرواز بین‏ المللی بود، تصمیم گرفتیم حدود ساعت 5/12 هتل را ترک کنیم. فرودگاه اینچئون اتوبوس‏ هایی داشت که در مناطق مختلف سئول ایستگاه داشتند و در یک مسیر بسته و با زمان‏بندی کاملاً دقیق حرکت می‏ کردند.

بلیت این اتوبوس نیز در هتل‏ ها فروخته می ‏شد. رأس ساعت مقرر در ایستگاه اتوبوس فرودگاه بودیم و طبق پیش ‏بینی اتوبوس نیز در زمان مقرر آمد، ما و یک گردشگر دیگر که در ایستگاه بعدی سوار شد، تنها مسافران فرودگاه بودیم. پس از آن‏که اتوبوس از حریم شهر عبور کرد، وارد بزرگراهی شد که به سمت فرودگاه می‏ رفت.

بسیاری از بخش‏ های این بزرگراه بهصورت پلی بود که خشکی اصلی کره را به شبه جزیره اینچئون وصل می‏ کرد. ظاهراً فاصله بین اینچئون و سئول برحسب جزر و مد دریا میتواند بهصورت بستری گِلی یا آب باشد که همین مسأله یکی از نکات مهم جنگ کرومیت نیز بوده است. تشریفات گمرکی و خروج از کره بهسادگی و سرعت انجام شد. پرواز ما از سئول به سمت شهر اوزاکا بود که دومین شهر تجاری ژاپن و نزدیک شهر کیوتو، پایتخت قدیم امپراطوران ژاپن بود. پرواز حدود دو ساعت طول کشید. زمانی که هواپیما درحال کم کردن ارتفاع بود، از پنجره جزایر کوچکی دیده می ‏شد که وسط آنها کوه و تنها نقاط قابل سکونت و کشاورزی آن‏ها، نوار ساحلی بود. این همان جغرافیای خشن ژاپن است که تنها انضباط و سخت‏کوشی مردمانش آن را به یکی از قدرتمندترین اقتصادهای جهان تبدیل کرده است. در فرودگاه اوزاکا تشریفات ورود به خاک ژاپن با کمی معطلی انجام شد. باز هم پاسپورت ایرانی، حس کنجکاوی مأموران ژاپنی را برانگیخت و چمدان‏ ها را باز کردند. هرچند برخورد مأموران بسیار مؤدبانه بود و سعی می‏ کردند با شوخی فضای تفتیش را کمی تلطیف کنند. در سالن فرودگاه، اولین کار تبدیل پول و خرید سیمکارت بود. طبق اطلاعاتی که از دوستانمان گرفته بودیم، نرخ تبدیل پول در فرودگاه با داخل شهر چندان تفاوتی نداشت.

از کیوسک راهنمای گردشگرها در فرودگاه نحوه رسیدن به هتلمان را پرسیدیم. بهترین کار، استفاده از اتوبوس در ترانسفر بین اوزاکا و کیوتو و سپس استفاده از متروی کیوتو بود. بلیت را از دستگاهی شبیه دستگاه خودپرداز خریدیم و رأس ساعت مقرر به سمت کیوتو به راه افتادیم. مسافت کیوتو تا اوزاکا سراسر بزرگراه بود و کمی بیشتر از یک ساعت توی راه بودیم. اتوبوس، ما را در ایستگاه مرکزی متروی کیوتو پیاده کرد. مسافتی که می بایست با مترو طی می‏ کردیم کوتاه بود و تنها شامل دو ایستگاه می‏ شد. پس از پیاده شدن در ایستگاه مورد نظر، با کمک مسیریابی گوگل، پیاده راه افتادیم. ساعت حدود 10 شب شده بود و خیابان ‏ها تقریباً خلوت بودند. پس از حدود 10 دقیقه پیاده ‏روی هتل را پیدا کردیم. در آن وقت شب، حسی نسبت به محل هتل نداشتیم. چمدان‏ ها را در اتاق گذاشته و برای خوردن شام از هتل خارج شدیم. با توجه به خستگی تصمیم گرفتیم در رستوران نزدیک هتل، شام بخوریم. وارد رستوران که شدیم متوجه شدیم سفارش غذا از طریق دستگاهی است که می‏ بایست خوراک و نوشیدنی را از روی صفحه لمسی انتخاب کرده، پول را بهصورت نقد یا کارت اعتباری در همان دستگاه پرداخت و ژتون دریافت کنیم.

اولین نماد تکنولوژی در کشوری که مهد آن است. هرچند روزهای آینده نمادهای بیشتری از این تکنولوژی را در ژاپن مشاهده کردیم. با راهنمایی خدمتکار رستوران پشت یکی از میزها نشستیم و بلافاصله شام‏مان را آوردند. سفارش مستقیم از دستگاه به آشپزخانه ارسال شده بود. شام یک جور استیک بود که با سس سویا پوشانده شده بود. سوپ و سالاد نیز همراه با غذا سرو شد. هرچند طعم غذا آن‏قدر که تصور می‏ کردیم خوشمزه نبود اما تجربه آن شب نشان داد که میتوان غذای ژاپنی را امتحان کرد.

بدانید   درباره ژاپن و کیوتو

نوشته   و عکسها از فرهاد ابوالقاسمی

کشور ژاپن از 6852 جزیره تشکیل شده است که حدود 430 جزیره مسکونی هستند. چهار جزیره بزرگ هونشو، هوکایدو، کیوشو و شی‏کوکو بخش قابل توجهی از جمعیت ژاپن را در خود جا داده ‏اند. این جزایر آتش‏فشانی بوده و بخش‏های مرکزی آنها پوشیده از کوه‏ است و تنها بخش‏هایی از نوار ساحلی قابل سکونت و کشاورزی ‏اند. در جنوب جزیره بزرگ هونشو، دشت حاصل‏خیز یاماتو قرار دارد که شهرهای مهمی همچون توکیو، کیوتو و اوزاکا در آن واقع شده‏ اند.

نکته‏ ای که درخصوص اتاقهای هتل در کیوتو و البته روزهای بعد در توکیو به چشممان آمد، کوچک بودن آن است. بهدلیل محدودیت فضا در شهرهای ژاپن، اتاق هتل ‏ها بسیار کوچک بود و این مسأله خود را در سایز تخت‏خواب و حمام و دستشویی نیز نشان می‏داد. حتی در توکیو هتلهایی وجود داشت که به آنها هتلهای کپسولی میگفتند. یک کپسول دو متر در یک متر که توی آن فقط می توانی بخوابی.

کیوتو 17 اثر ثبت شده در فهرست میراث جهانی یونسکو دارد و توریستی ‏ترین شهر ژاپن است. این شهر که مرکز امپراطوران ژاپن بوده، سرشار از معابد، کاخ‏ها، باغ‏ها و البته درخت‏های گیلاس است. شهری که  قسمت قابل توجهی از خانه‏ های آن معماری سنتی ژاپنی را حفظ کرده‏ اند. بسیاری از خانه‏ها خصوصاً در محله‏های قدیمی چوبی یک یا دو طبقه بوده با درهایی کشویی و گلدان‏های زیبا در جلوی درشان.

مسألهای که در شهر کیوتو جلب توجه می‏کرد تعداد زیاد افراد مسن در شهر بود. شاخص امید به زندگی در ژاپن بالای 86 سال است. این شاخص برای زنان ژاپنی 90 سال است! نکته دیگری که برای ما بسیار جالب بود، تعداد بسیار زیاد دوچرخه ‏سواران بود. با توجه به مسطح بودن شهر، افراد زیادی از جوان و پیر، مرد و زن برای جابه‏جایی خود از دوچرخه استفاده می‏کردند. زنانی که یک بچه در عقب و یک بچه در سبد جلوی دوچرخه خود گذاشته بودند، به تعداد زیاد در شهر دیده می‏شدند./ایران جمعه

 

 

 

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.