اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • جمعه ۹ اسفند ۱۳۹۸

آقا نجف و لاله زاری که بود...

آقا نجف و لاله زاری که بود...
رویا تهرانی

لاله زار برای تهران فقط یک خیابان نیست. یک مفهوم است. مفهومی که این روزها زیر نور چراغ‌های کوچک و بزرگ کم‌کم از رونق افتاده است. لاله زار برای آدم‌های دهه چهل با موسیقی و تصویر و نمایش و فرهنگ معنا می‌شد. امروز اما خبری از آن همه ماجرا نیست. امروز لاله زار قافیه را باخته به همهمه‌ای ناتمام و سرسامی که تن ساختمان‌ها و حافظه آدم‌هایش را فرسوده کرده است.

توی کوچه‌های لاله زار اما هنوز می‌شود قصه روزهای دور را از زیر زبان آدم‌هایی که به این خیابان وفادار مانده‌اند بیرون کشید. آقا نجف، سر کوچه ملی یک بساط آبمیوه فروشی کوچک دارد.
مشتری‌ها مجال بدهند، می‌شود نشست پای حرف‌هایش از روزهای رونق لاله زار، نام سینماها را که ردیف می‌کند و می‌گوید: «اول لاله زار سینما تابان بود، بعد سینما ونوس و خورشید، سالن سینما خورشید طبقه بالا بود، سینما رکس و سینما ایران کمی پایین‌تر و سینما مرجان هم داخل کوچه بود» این نام‌هایی که می‌گوید، حالا دیگر از حافظه لاله زار پاک شده‌اند، یک سینما لاله مانده و سینما ایران که امروز فقط سردرشان یک نام را به یاد می‌آورند. «لاله زار اینهمه چراغ فروشی نداشت، فقط لباس فروشی و پارچه فروشی و نوارفروشی بود.
اینها بعد از سال 58 خیلی تغییر کرد.» از رو