اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • پنج شنبه ۳ بهمن ۱۳۹۸
اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

کلمات کلیدی
«زنان کوچک » چقدر در رسیدن به اهداف خود موفق است

دورخیزی برای اهداف بزر گتر

دورخیزی برای اهداف بزر گتر
پیتر دوبروژ مترجم: پویا مشهدی محمدرضا

اگر تنها یک چیز باشد که درباره زنان کوچک دنیای واقعی بدانم این است که در هر دوره‌ای که باشند کتاب «زنان کوچک» را حتماً خواهند خواند. این کیفیت فراتر از زمان برخی آثار کلاسیک ادبی است و داستان لوییزا می‌آلکات از چهار خواهر صمیمی در زمان جنگ داخلی امریکا همچنان لذت‌بخش است و هر ذره از آن همان حس زنده بودن را از ۱۵۰ سال پیش تاکنون در خود دارد. در طی این بازه زمانی، چاپ این رمان هیچگاه متوقف نشده و کم‌رنگ شدن محبوبیت آن در طی قرون آتی نامحتمل به‌نظر می‌رسد.

اما فیلم‌ها مقوله‌ای دیگرند. به نظر می‌رسد که جوانان میل کمتری به تماشای فیلم‌هایی دارند که پیش از تولد آنها ساخته شده است و به‌همین دلیل همواره دلیل خوبی برای بازسازی «زنان کوچک» وجود دارد. به‌هر‌حال، هر نسلی لایق نسخه خود از این داستان است. ۲۵ سال از زمانی که وینونا رایدر نقش جو مارچ را بازی کرد می‌گذرد و ۶۱ سال پیش‌تر از آن نیز کاترین هپبورن این نقش را برای جورج کیوکر بازی کرده بود (نسخه‌های سینمایی پیش‌تر از آن صامت بودند). حالا گرتا گرویگ کارگردان زمان را برای زدودن غبار از رمان آلکات برای خلق تفسیری تازه از آن مناسب دیده و به این نکته که هم «تئاتر شاهکار» و هم کلیر نیدرپروم بازیگر در دو سالی که از اکران «لیدی برد» می‌گذرد هم کاری مشابه را انجام دادند توجهی ندارد.
همان‌طور که انتظار می‌رود، تفسیر گرویگ به داستان وفادار است و آن را در همان دوره زمانی اصلی پیاده کرده و گروهی رؤیایی را برای ایفای نقش خواهران مارچ گرد هم آورده است: اما واتسون در نقش خواهر بزرگ‌تر مِگ که یک معلم است، سِرشا رونان در نقش جو که نویسنده و همتای آشکار آلکات است، الایزا اسکنلِن در نقش بث که موسیقیدان است و فلورنس پیو در نقش ایمی که هیجانی است و هنرمند خانواده است و در نهایت تیموتی شالامه که مناسب‌ترین بازیگر برای ایفای نقش لوری پسر موفرفری همسایه است.
در طی سالیان متمادی این نقش به بازیگران متفاوتی از کریستین بیل پیش از بتمن (که اولین کسی بود که جو با بازی رایدر را به رقص دعوت کرد) گرفته تا پیتر لافورد (در نسخه ۱۹۴۹ مِروین لِروی) که بعدها به رَت پَک پیوست و جونا هاوئر-کینگ (که اعلام شده نقش شاهزاده اریک را در بازسازی «پری دریایی کوچولو» ایفا خواهد کرد) رسیده ولی شالامه بهترین لوری‌هاست. او با چشمان آهویی و موهای لخت و رفتاری متناوب بین تنبلی و تمرکز شدید و وفاداری‌ای چنان شدید که برادرانه به‌نظر می‌رسد نقش ستایشگر مارچ‌ها را چنان بازی می‌کند که دنیل دی-لوییس جوان را به ذهن متبادر می‌کند. ارتباطی که مخاطبان جوان با آن ارتباط برقرار نخواهند کرد ولی مخاطبان مسن‌تر حتماً از آن لذت خواهند برد.
به‌جای روایت مستقیم داستان، چنان که آلکات و سایر اقتباس‌کنندگان از او کرده‌اند، گرویگ تصمیم به بر هم زدن صحنه‌ها و روایت کاملاً نامنظم «زنان کوچک»، به جز نامه کریسمسی از پدر که داستان را آغاز می‌کند و بوسه‌ای که آن را پایان می‌دهد، گرفته است. درست مانند «لیدی برد»، او و نیک هویی تدوینگر روایت را بسرعت پیش می‌برند، اگرچه پرش در زمان در این جا یک اشتباه است که روایتی را می‌سازد که به ذائقه گرویگ خیلی اپیزودیک یا خیلی ملودراماتیک به نظر می‌رسد – همان طور که با مرور فیلم مشاهده می‌شود، به جای قوس داستانی کلی تمامی اتفاقاتی که برای خانواده مارچ رخ می‌دهد، این اپیزودهای احساسی فیلم است که به یاد می‌آوریم.
شاید بگویید که من لوسم اما «زنان کوچک» هر بار توجهم را جلب می‌کند، بخشی به این دلیل که آلکات شخصیت‌هایی چنین زنده خلق کرده