چرا نصرت کریمی چهره‌ای ماندگار خواهد ماند

هنرمندی که بازنشسته نشد

فرهنگی /
شناسه خبر: 521386

هنرمند، نقاش و پیکرتراش بزرگ روزگار ما نصرت کریمی از دنیا رفت و ما را با خاطره‌های خوشی که از او داریم تنها گذاشت. کریمی از هنرمندانی بود که با گنجینه ادبیات فارسی و شاهنامه فردوسی زندگی می‌کرد و به این سخن حکیم ابوالقاسم فردوسی باور داشت: «اگر مرگ داد است بیداد چیست... ز داد این همه بانگ و فریاد چیست».

از زمانی که خبر درگذشت کریمی را شنیدم، زندگی او
و خاطره‌ها را مرور می‌کنم. او از هنرمندانی بود که از تئاتر شروع کرد و زیر نظر بزرگان تئاتر ایران آموزش دید و برای تقویت دانش خویش در زمینه کارگردانی چند سال هم در شهر پراگ به تحصیل مشغول شد. درباره سیر زندگی و کارنامه هنری او اکنون در رسانه‌های ایرانی مطالبی منتشر خواهد شد که من از تکرار آنها پرهیز می‌کنم و فقط به یکی از ویژگی‌های شخصیتی او می‌پردازم.
کریمی به معنای واقعی کلمه اهل کار بود و در کار پشتکاری کم‌نظیر داشت. متأسفانه در فرهنگ ما کار آن‌طور که باید ارزشمند نیست و این خودش از عوامل عقب‌ماندگی ما بوده است. کریمی با کار به زندگی خودش معنی می‌داد به این ترتیب که اجازه نمی‌داد تا موانع مختلفی که بر سر راه بودند او را متوقف کنند و اگر زمانی فرصت کاری از او گرفته شد، متوقف نشد. بلکه با دلیری و اراده محکم به‌کار دیگری مشغول شد و در مجسمه‌سازی هم درخشان کار می‌کرد. کسانی هستند که وقتی به دنیا می‌آیند و رشد می‌کنند، برای ساختن و آبادانی جهان تلاش می‌کنند و به هر طریق در این جهت قرار می‌گیرند تا حق انسانیت خود را ادا کنند. نصرت کریمی از چنین تباری بود و عشق خود را به انسان‌ها و به جهان با کارش که چیزی غیر از مهر و نیکی نبود ابراز می‌کرد. این روزها دور از وطن هستم اما خودم را در کنار خانواده و دوستدارانش می‌بینم که از درگذشت او سوگوار هستند و سخنم را با دو بیت از شعر بلندی که برایش سرودم به پایان می‌رسانم که می‌تواند حرف دل بسیاری از ما با او باشد:
دل من به مهرش گرفتار بود/که استاد من در همه کار بود
از ایشان هرآنگه به یاد آورم/ دو رخساره پرخند و شاد آورم‌

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.