موضوع تجمعات اعتراضی یک بحث پیچیده است. در کشورهای توسعه یافته روش این است که افراد در یک نقطه تجمع نمی‌کنند. در یک کشور فقط جایی به نام هایدپارک کرنر است که آنجا اجازه تجمع نمی‌دهند ولی هر فردی می‌تواند یک پیت زیر پایش بگذارد و هر حرفی خواست بزند، به هر کسی خواست فحش بدهد، هر اعتراضی را بیان کند ولی نباید این تجمع از یکی دو نفر بیشتر شود. اجازه تجمع هم در هایدپارک کرنر به کسی نمی‌دهند.

در کشورهای توسعه یافته هم اگر شما بخواهید تجمع کنید، نامه‌‌ای را به محل مورد نظر مانند وزارت کشور یا استانداری می‌نویسید و می‌گویید من میخواهم به این دلیل تجمع کنم.

تعداد تجمع کنندگان را هم مشخص می‌کنید تا آنها بدانند از لحاظ امنیتی با چه تعدادی از تجمع کنندگان روبرو هستند و شعارها و دلیل تجمع را می‌نویسید. آنها در شورای امنیت خودشان درخواست شما را مطرح کرده و مجوز تجمع و حتی مجوز تبلیغات برای تجمع می‌دهند.

اصولا در مکان مشخص شده تجمع می‌کنند. یکی می‌خواهند جلوی کارخانه، دیگری در مقابل مجلس و دیگری در برابر شورای شهر تجمع می‌کنند. افراد می‌آیند و شعار می‌دهند و پلیس هم حضور پیدا می‌کند و امنیت افراد را تضمین می‌کند.

مسئول هر تجمعی مشخص است تا اگر اتفاقی در آنجا افتاد، پاسخگو باشد. این روش سالها در کشورهای پیشرفته انجام می‌شود و اگر ما هم در کشور ما انجام دهیم، عمل مثبتی است.

یادم است زمانی که دانشجو در بروکسل و کانادا بودم، انجمن اسلامی دانشجویان خارج از کشور، روزهای قدس و ۲۲ بهمن، نامه می‌نوشتیم به شهرداری آن مکان که مسئول پلیس هر شهر است و این مسایل در دست شهرداری است. ما درخواست تجمع می‌کردیم و معمولا در بازار اصلی و گذرگاه شهر می‌خواهیم تجمع کنیم. شعار می‌دادیم و حتی شعارهای تندی هم می‌دادیم.

انجمن ما آنجا ثبت نشده بود و یک انجمن دانشجویی بود. فرمی به ما می‌دادند و در آن می‌خواستند ساعت شروع و خاتمه تجمع و هدف آن و شعارها و قطعنامه پایانی را مشخص کنیم. این‌ها تمام مشخص می‌شد و حتی تعیین می‌کردیم چند نفر شرکت کننده است و حتی بیشتر هم افراد را می‌نوشتیم.

بعد می‌رفتیم در ساعت اعلام شده شروع می‌کردیم. وقتی می‌رفتیم می‌دیدیم پلیس با اسب بعضا حضور دارد و دور و بر ما حضور می‌یافتند تا کسی به ما توهین نکند. بعد هم راهپیمایی تعیین شده را انجام می‌دادیم، شعار می‌دادیم و در نهایت، قطعنامه مان را می‌خواندیم و اتفاقی هم نمی‌افتاد.

این کار را می‌شود همینجا هم انجام داد. قانون این کار را در کشور داریم. الان هر کسی می‌خواهد تجمع کند، می‌تواند نامه بنویسد به شورای امنیت شهرستان و اجازه می‌دهد یا نه.

متاسفانه این بند از قانون درست اجرا نمی‌شود و اگر درست اجرا می‌شد، ما مانند بسیاری از کشورها این مشکلات را پیدا نمی‌کردیم. این که بگویند ما نقطه‌‌ای را در شهر مشخص کنیم تا هر گروهی خواست برود به صورت انبوه آنجا بیایستد و هر کار خواست کند، در هیچ جای دنیا این اجازه را نمی‌دهند.

باید وزارت کشور اجازه تجمع و اعتراض –نه اغتشاش را- بدهد، حتی اگر به قول جوانهای امروز شعارهای خفن بدهند و نباید نگران این اتفاق باشیم. اینطور از زیر پوست شهر اعتراضات بالا بزند و هم به نفع نظام و هم به نفع مردم است و مشکلات را می‌شود حل کرد.

امیدوارم به این حد از پیشرفت برسیم که مردم بتوانند اعتراضات خود را بر اساس قانون انجام دهند و مسئولیت اعتراضشان را بر عهده بگیرند.

محسن هاشمی - رئیس شورای شهر تهران - / خبرآنلاین

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.