ابراهیم معمارزاده مجسمه‌ساز پیشکسوت درگذشت

احترام به سبک شخصی‌

فرهنگی /
شناسه خبر: 518558

ابراهیم معمارزاده را از سال 60 می‌شناسم؛ زمانی‌که به‌عنوان استاد مدعو به دانشگاه هنرهای زیبا دعوت شدند و در همان جا با هم آشنا شدیم. او پیش از آن در آموزش و پرورش ریاضی تدریس می‌کرد و بعد از آن به خاطر علاقه وافرش به مجسمه‌سازی وارد دانشگاه تهران شد و پس از آن هم برای تکمیل دوره تحصیلش به اروپا سفر کرد تا درآنجا هم تحصیلاتش را تکمیل کند.

او در زمینه ریخته‌گری مطالعات بسیاری داشت. مجسمه‌هایی که با موم می‌ساخت ریخته‌گری خاصی داشتند. در ایران هم این نوع مجسمه‌سازی سابقه دیرینه‌ای دارد. او روش خاصی در هنر خود داشت. پیش‌تر ورزشکار بود و به اسب‌دوانی علاقه بسیاری داشت. همین باعث شد که مجسمه‌های بسیاری از اسب بسازد و همه را با سبک و سیاق خاص خودش تزیین کند. تا همین اواخر هم به این مسیر ادامه می‌داد. او در کارگاه ریخته‌گری نزد استاد حمید شانس کار می‌کردند و کارهای مجسمه‌سازی را آنجا می‌ساختند. در دهه 60 دانشکده هنرهای زیبا از طرف دانشگاه علوم دانشجو نمی‌پذیرفتند و تمام دانشجوها همان افراد قدیمی بودند که نزد معمارزاده تحصیل می‌کردند. معمارزاده مجسمه‌های برنزی بسیاری ساخت که موضوع بیشتر آنها اسب بود. تا زمانیکه در دانشگاه بود همدیگر را خیلی می دیدیم اما بعد از آنکه از دانشگاه رفت کمتر توفیق دیدار داشتم مگر در نمایشگاهی ایشان را می‌دیدم یا تلفنی با هم صحبت می‌کردیم.
کارهای او آن‌قدر خاص بودند که اگر آثارش را یکبار می‌دیدید در نمایشگاه بعدی متوجه می‌شدید که آثار اوست. سبک کارهایش فقط مختص خودش بود. خیلی به ادبیات بخصوص اشعار سعدی علاقه داشت و ارتباط خوبی با ادبیات کلاسیک ایران داشت؛ همین ادبیات خواندنش در رفتار ومنش و کارهایش تأثیر بسیاری گذاشته بود. من هم که به ادبیات علاقه داشتم از او در مورد نکته‌های ظریف اشعار سعدی سؤال می‌کردم. همیشه برایم قابل توجه بود که یک استاد مجسمه‌ساز تا این حد روح لطیف و شاعرانه دارد.

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.