غقلت‌های تاریخی از نقش‌آفرینی احزاب

سیاسی /
شناسه خبر: 518218

در جهان کنونی و در حاکمیت‌های دموکراتیک اعتراض امری تعریف شده در مناسبات میان ملت‌ها و دولت‌ها است. اما در کشورهای برخوردار از توسعه سیاسی این نهادهای مدنی و احزاب هستند که به عنوان حلقه واسط مردم و حاکمیت در چارچوب و جهت دادن به اعتراضات ایفای نقش می‌کنند.

در بسیاری از کشورها شاهد آن هستیم که هر فرد به یک حزب سیاسی منتسب است و احزاب آموزش‌های لازم را ارائه می‌دهند. همچنین که اگر قرار باشد یک تغییر ناگهانی یا تصمیم تأثیرگذار نظیر تغییر قیمت حامل‌های سوخت اتخاذ شود احزاب چه مخالف و چه موافق به استدلال‌سازی در راستای مواضع خود می‌پردازند. وضعیتی که سبب افزایش امکان نتیجه‌گیری از اعتراض می‌شود. در جامعه‌ای که نهادهای  مدنی فعال نیستند یا تهدید فرض می‌شوند؛ انتظار بروز رفتار مدنی از سوی  مردم کوچه و خیابان و اجتناب آنها از بروز آشوب تا حدودی بیش از حد ممکن است. طبیعتاً ما هر چه کاشته‌ایم را درو می‌کنیم.
ما دانه تحزب نکاشته‌ایم و در نتیجه امروز آشوب درو می‌کنیم.  حال آنکه اگر احزاب سیاسی قابلیت و اجازه اعتراض داشته باشند به صورت قانونی و کسب مجوز از وزارت کشور می‌توانند مسئولیت امنیت اعتراضات را برعهده بگیرند و اجازه ندهند که تجمعات از چارچوب قانونی‌شان خارج شوند. در 40 سالی که از عمر انقلاب می‌گذرد، هرگاه احزاب سیاسی درخواستی برای برگزاری تظاهرات و اعتراض داده‌اند با موافقت قانونی مواجه نشده‌اند. این ممانعت‌ها سبب شده است که احزاب مرجعیت لازم را برای هدایت اعتراض‌های مردمی از دست بدهند. وضعیتی که باید امیدوار بود با توجه به آنچه در این سال‌ها مشاهده کرده‌ایم تغییر پیدا کند تا احزاب بتوانند اعتماد مردم را نسبت به پیگیری مطالبات‌شان جلب کنند و حاکمیت نیز اطمینان داشته باشد که از این مسیر متضرر نخواهد شد.
ضرر واقعی آنجاست که تحرکات و اقدامات تخریبی جای رفتارهای مدنی را بگیرد. در چنین شرایطی است که هم خواسته‌های اصلی به انحراف و آسیب آن بیش از همه به چشم مردم می‌رود.

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.