مطالبات مردم را انباشته نکنیم

سیاسی /
شناسه خبر: 517907

آنچه در روزهای اخیر و پس از اجرای مصوبه شورای هماهنگی اقتصادی سران قوا برای سهمیه‌بندی بنزین و تغییر قیمت آن در سطح شهرهای مختلف شاهد بودیم برای بسیاری از کارشناسان یادآور هشدارها و تنذیرهایی بود که پس از ناآرامی‌های دی ماه 96 از حیث ریشه یابی دلایل اجتماعی- سیاسی اعتراضات مطرح شد.

آسیب دیدگی اعتماد و سرمایه اجتماعی و ضرورت چاره‌اندیشی برای آن موضوعی بود که بسیاری از کارشناسان مورد تأکید قرار دادند. البته ابراز نگرانی‌ها قطعاً به این معنا نبوده و نیست که نظام سیاسی تمامی سرمایه اجتماعی‌اش را از دست داده است، بلکه مسأله ضرورت حرکت در جهت تقویت اعتماد عمومی و سرمایه‌اجتماعی است. کما اینکه نادیده گرفتن وجود آسیب‌ها و ارزیابی غیرواقعی از سرمایه اجتماعی می‌تواند به مشکلات بیشتری دامن بزند. چنانکه شاهد آن هستیم که بخش‌های متعددی از حاکمیت با برآورد غیرواقعی از سرمایه اجتماعی به تصمیم‌گیری‌های بی‌محابا رو می‌آورند و بعضاً بازخوردهای جامعه به سیاست‌های اتخاذی را به عنوان عاملی مؤثر در تصمیم‌گیری‌ها دخیل نمی‌دانند. وضعیتی که به‌طور مضاعفی به سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی آسیب می‌زند. عامل مؤثر دیگر در رخدادهای اعتراضی وضعیت ویژه کشور ایران در عرصه روابط‌ بین‌الملل است. اعتراضات داخلی در بسیاری از کشورها تبعات بین‌المللی ندارد و از خارج مرزها تاثیر نمی‌گیرد. اما در مورد ایران با توجه به دشمنی‌های صریحی که وجود دارد خیلی زود اعتراض‌ها محل دخالت مستقیم و موضوع سوء‌استفاده تبلیغاتی قرار می‌گیرد. وضعیتی که سبب می‌شود اعتراض بسرعت به سمت اغتشاش منحرف شود و همین وضعیت مانع شنیدن صدای اعتراض‌های واقعی مردم می‌شود.
با وجود مجموعه این مسائل یکی از پاسخ‌هایی که می‌توان به پرسش چه باید کرد، داد این است که  باید از جمع شدن مطالبات و شنیده نشدن صدای اعتراضات که سبب می‌شود زمزمه‌های مخالف تبدیل به فریاد و خشونت شوند جلوگیری کنیم. مجموعه حاکمیت باید واهمه‌ای را که متأثر از سال‌های اول انقلاب است و مانع تمایل به دادن مجوز برای برگزاری راهپیمایی‌ها و تجمع‌های اعتراضی قانونی می‌شود را کنار بگذارد. ما از این بحران‌ها می‌گذریم  اما متأسفانه  بعد از بحران همه چیز فراموش می‌شود. حال آنکه  وزارت کشور، نیروی انتظامی و دستگاه‌های امنیتی و قضایی باید بپذیرند که ضروری است در طول سال افراد و گروه‌ها برای بیان اعتراضات صنفی، اجتماعی و سیاسی خود مجوز بگیرند.  احزاب و انجمن‌های صنفی این اعتراضات را نمایندگی کنند و مسئولیت برگزاری مسالمت‌آمیزشان را بپذیرند. در تکمیل این رویکرد باید بیاموزیم که اعتراض مردم را در رسانه‌های فراگیر بازتاب خبری بدهیم تا مردم بدانند که صدایشان شنیده می‌شود. درست است که صندوق رأی و وجود نهادهای انتخابی مصادیق بارز وجود مردم‌سالاری در کشور هستند اما نمی‌توان به صرف وجود آنها از حق مصرح مردم در قانون اساسی برای برگزاری راهپیمایی و تجمع قانونی عدول کرد. ما باید برای اعتراضات مسالمت‌آمیز تمرین کنیم.
 

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.