ساعت‌های بدون اینترنت چگونه می‌گذرند؟

وقتی همه خاموشیم

اجتماعی /
شناسه خبر: 517596

به 100 ساعت خاموشی نزدیک می‌شویم. خاموشی اینترنت. خاموشی همه چیز. تقریباً یک هفته‌ای از ماجرای اعتراضات و درگیری‌ها نسبت به افزایش قیمت بنزین می‌گذرد. در این چند روز مردم متفاوت زندگی کرده‌اند.

روزنامه‌نگاران، دانشجویان و تمام اقشار جامعه نتوانستند به کارهای روزمره‌شان برسند. در این میان محصولات صوتی و تصویری اکثر رسانه‌ها با مشکل مواجه شدند. رادیو ایران 20، محصول رادیویی روزنامه ایران هم متأسفانه نتوانست مطابق هرروز اخبار را با صدای روزنامه‌نگاران به مردم برساند. اما ساعت‌های بدون اینترنت چگونه می‌گذرند؟

 ماجرا از کجا شروع شد؟
 ما مردم، عادت کرده‌ایم تا فقط سر‌هایمان در گوشی‌ها باشد و مجازی زندگی کنیم. این روزها اگر در مترو، اتوبوس و یا هر وسیله نقلیه عمومی باشیم، با پدیده تازه‌ای مواجه می‌شویم. همه به همدیگر نگاه می‌کنند و نمی‌دانند دقیقاً باید چه کاری انجام دهند؛ لبخند بزنند؟ صحبت کنند؟ اما این بار هم سرهایمان را پایین می‌اندازیم و نمی‌دانیم که باید بدون گوشی دقیقاً چگونه زندگی کنیم. مثل اینکه از همدیگر خجالت می‌کشیم. زندگی بدون اینترنت را فراموش کرده‌ایم.از روز جمعه 24 آبان ماه بنزین گران شد. حالا دیگر خبری از بنزین هزار تومنی نبود. اینجا شروع اعتراضات بود. اما همه ماجرا اعتراض نبود. تخریب و آتش زدن بانک‌ها، مراکز خرید، پمپ‌های بنزین و بسیاری از کسب و کارهای کوچک مثل مغازه‌های موبایل فروشی روی دیگر ماجرا بود. نکته‌ای که همه در خیابان‌ها، تاکسی، مترو می‌گویند: «این‌ها همه برای خود ماست، چرا باید تخریب‌شان کنیم؟» هر چه جلوتر رفتیم، فضا پر التهاب‌تر شد. از صبح شنبه 25 آبان، اینترنت گوشی‌ها قطع شدند و شنبه عصر اپراتورهای اینترنت همه متوقف شدند. بعداً اعلام شد که براساس مصوبه شورای امنیت کشور این تصمیم گرفته شده است.

 حرف زدن در خاموشی
حالا اینجا، ایران، روز شنبه پر التهاب بود. تقریباً در بسیاری از نقاط کشور اعتراضات ادامه پیدا کردند. همه در ایران می‌گوییم «اعتراض؛ آری اما اغتشاش؛ نه.» اما اینجا هیچ کدام دسترسی به اینترنت نداریم. حتی نمی‌دانیم آن بیرون، چه خبر است که این حرف‌ها را بزنیم. اینکه بگوییم ما با این تخریب‌ها مخالفیم. ما روزنامه‌نگاران عادت کرده‌ایم تا اخبار را از میان مردم اما از شبکه‌های اجتماعی و به طور کلی اینترنت به دست بیاوریم. با همدیگر اینترنتی حرف بزنیم، اما این بار همه چیز فرق دارد. باید برویم در خیابان، مترو و هر جایی تا مردم مستقیم با ما حرف بزنند، رو در رو. دیگر با اسم‌های مستعار طرف نیستیم. اما مردم چه می‌گویند؟ در تاکسی دانشجویی گفت: «من می‌خواستم مقاله‌ام را برای شرکت در کنفرانسی بفرستم اما فرصت را از دست دادم.» اما همه دانشجو نیستند. دختر جوانی که به تازگی کسب و کار آنلاینی به راه انداخته، می‌گوید: «در این چند روز که اینترنت قطع است، من درآمدم را در این هفته از دست داده‌ام و این کار برای کمک هزینه‌ای بود که برای دانشگاه استفاده می‌کردم. ما هم با اغتشاش مخالفیم اما به این شرایط هم اعتراض داریم.»

خاموشی و سرنوشت کسب و کارهای آنلاین
خاموشی اینترنتی باعث شده که ما خودمان هم خاموش باشیم، اینکه ما بتوانیم با مسئولین حرف بزنیم، بتوانیم با همدیگر حرف بزنیم، مشکلات‌مان را بیان کنیم تا فکری به حال این مشکلات کنند. قبلاً که اینترنت قطع نبود، مردم از طریق اینترنت با مسئولان صحبت می‌کردند، حتی اگر شبکه‌های خارجی حرفی را خلاف واقع می‌گفتند مردم همانجا در شبکه‌های اجتماعی پاسخ‌شان را می‌دادند. اما امروز، وقتی همه خاموشیم حتی نمی‌توانیم بگوییم که ما با اغتشاش مخالفیم ولی به شرایط اقتصادی، گرانی بنزین و... اعتراض داریم. یکشنبه، دوشنبه، سه‌شنبه و امروز چهارشنبه هنوز اینترنت نداریم.  
به گزارش اقتصادآنلاین، برآوردهای سایت‌های داخلی نشان می‌دهد که روزهای گذشته تعطیلی فروشگاه‌های اینترنتی و فعالیت‌های موجود در این حوزه، 900 میلیارد تومان به اقتصاد ایران خسارت زده است. شاید مدت زمان زیادی نیاز باشد تا تمام این خسارات جبران شوند. اما در این  مدت متوجه شدیم که چقدر زندگی همه ما به اینترنت وابسته است و دیگر به بخش اصلی زندگی روزمره‌مان تبدیل شده. این گزارش را شاید شما زمانی بخوانید که همه از خاموشی اینترنت درآمده‌ایم یا شاید هم هنوز در خاموشی باشیم، اما تجربه این روزها شاید ما را کمی از دنیای مجازی خارج کند و بگذارد که واقعی‌تر باشیم.
 

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.