محمدرضا شفیعی‌کدکنی در کلاس درسش برای مظاهر مصفا بزرگداشت گرفت

بغضی که به اشک تبدیل شد‌

فرهنگی /
شناسه خبر: 514470

فرهنگ متکی است بر نما و جلا؛ درست مانند ساختمان که بر معمارش، ساز که بر نوازنده‌اش، باغ که بر باغبانش و شعر که بر کلماتش متکی است. فرهنگ با سازندگان خود و کسانی که هر هجایش را با زحمت از میان انبار کاه و کوه، کشف، چینش و معنا کرده‌اند، ساخته می‌شود و به صورت یک کل واحد در جامعه‌ و جغرافیا، شناسنامه و مؤلفه‌های معرفی خود را می‌جوید و بر دوش انسان‌های کمیاب و پر مایه، شناخته و شناسانده می‌شود.

مظاهر مصفا بی‌شک یکی از همین دوش‌های قابل اتکا برای منظومه فرهنگی ماست. در فضایی که هیچ نهاد و ارگان و انجمن و گروهی جای خالی مظاهر مصفا را تکریم نکرد و بزرگداشتی در معرفی ارزش‌های او و الگوی فاخر زیستی او بجا نیاورد، این محمدرضا شفیعی کدکنی بود که یک تنه برای او بزرگداشت گرفت و در کلاس درس خود توجهات را به سمت او برد، مصفا را استاد خود خواند و جای خالی او را نمایان کرد؛ کاری که در میان بزرگان ما اندک و در میان اصحاب اندیشه ما کمرنگ و در میان نهاد‌های متولی فرهنگ این کشور بی‌متولی است.
مظاهر مصفا زاده ۱۳۱۱ در تفرش، استاد دانشگاه، شاعر و مصحح برجسته معاصر بود.
او سال‌های متمادی به‌عنوان استادتمام رشته زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه تهران و بعدها دانشگاه آزاد به‌خدمت مشغول بود. مصفا یکی از قصیده‌سرایان شاخص ایرانی هم بود. تاکنون چند مجموعه شعر از او به‌چاپ رسیده که از آن جمله است: «ده فریاد»، «سی سخن»، «توفان خشم»، «سپیدنامه» و «سی‌پاره».
خداوند خیر دهد علی دهباشی سردبیر خستگی ناپذیر بخارا را که با شب‌های بخارا توانست خلأ بزرگ نهادی ما را در پاسداشت اهالی فرهنگ و اندیشه پر کند و برای مظاهر مصفا نیز همچون بسیاری از بزرگان این کشور که نهاد بالنده و فراگیر فرهنگ از آنها تغذیه و وام‌دار آنها است، شب بزرگداشت برگزار کند. جهان پیش رو جهان تغذیه از ریشه‌ها و تکیه بر شانه بزرگان و نگاه و توجه به افق‌های بلند‌تر است و نه نادیده انگاشتن گذشته و بی‌اعتنایی به سرمایه‌های نمادین و بزرگان اندیشه و فرهنگ و ادب. دستیابی به افق‌های تازه و دستیابی به فرهنگ قابل بسط و ارزشمند و قابل تفاخر تنها از شناخت گذشته و آموختن آن ممکن است. اگر سعدی نبود، حافظ  نبود. امروز هم انبان فرهنگ ایران چیزی برای گفتن و شنیدن کم داشت، اگر مظاهر مصفا هم نبود ما در سخن گفتن و شنیدن چیزی برای ارائه کم داشتیم. تجلیل این داشته‌ها افق‌های وسیع‌تر و قله‌های مرتفع‌تری پیش روی جامعه پرمسأله امروز قرار می‌دهد.‌

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.