جادوی واقعیت

درباره قصه‌های ساده و آدم‌های معمولی سینمای صدرعاملی

فرهنگی /
شناسه خبر: 513944

سینمای ما به جوانان و مسائل‌شان کم و بیش بی‌اعتناست و آنها را نمی‌بیند. کمتر فیلم‌هایی را می‌‎بینیم که قهرمان اصلی‌شان جوان باشد و مشکلاتی که به تصویر کشیده مشکلات عدیده جوان‌ها باشد.

در این شرایط کارگردان‌هایی مانند رسول صدرعاملی سراغ این گروه سنی و مشکلات‌شان می‌روند. هرچند که نمی‌شود گفت آنها رسالت یک فرهنگ را به دوش می‌کشند. رسول صدرعاملی با توجه به فیلمنامه و توان و امکاناتش فیلم می‌سازد و اینکه بگوییم یک تفکر و جریانی را به دوش بکشد و بالا ببرد بی‌معناست. او فیلم خودش را می‌سازد و من آخرین فیلمش یعنی «سال دوم دانشکده من» را در جشنواره فیلم فجر دیدم و به‌نظرم نسبت به فیلم‌های مجاورش یعنی فیلم‌هایی که در جشنواره به نمایش درآمد، ساده‌تر، صادق‌تر، راستگوتر و بی‌ادا و اطوارتر است. نکته دومی که درباره این فیلم باید بگویم این است که رسول صدرعاملی با توجه به کارهای قبلی‌اش که این فیلم ادامه آنهاست، با جوان‌ها می‌تواند خوب کار کند. با کسانی که به نوعی نابازیگر هستند و او می‌تواند بازی‌های حیرت‌انگیز و باورپذیری از آنها بگیرد. مانند ترانه علیدوستی در «من ترانه 15 سال دارم» و سها نیاستی و فرشته ارسطویی در فیلم «سال دوم دانشکده من». به همین دلیل می‌توانم بگویم «سال دوم دانشکده من» فیلم متفاوتی است. فیلمی واقعی است که درام پیچیده و حوادث عجیب و غریب ندارد. همان چیزی را روایت می‌کند که بین جوان‌هاست. قهر و آشتی‌ها، رقابت‌ها و عشق و نفرت‌ها. صدرعاملی با چند کار نشان داده می‌تواند قصه درباره جوان‌ها بسازد، با آنها بهتر کار کند و کارگردانی‌شان کند و بازیگران بهتری از آنها بسازد.

بیشتر فیلم‌های سینمای ایران این روزها کمدی است چون درباره هیچ قشری نمی‌شود فیلم ساخت و با هر فیلم کسانی به آن اعتراض می‌کنند. این به‌نظر من ربطی به سانسور ندارد و مسأله اینجاست که هیچ‌کس تاب اینکه به او بپردازیم و درباره‌اش حرف بزنیم ندارد. همه را باید تکریم و ستایش کرد. فضای سینما کلاسی شده که همه می‌خواهند نمره 20 آن و شاگرد اولش باشند. با این نگاه نتیجه این می‌شود که بدنه سینما چند سالی است به سمت سینمای کمدی سوق پیدا کرده است. در این فضا رسول صدرعاملی در تعدادی از فیلم‌هایش معضلات جوان‌ها را مطرح کرده و موفق هم بوده است. ارتباط با جوان‌ها و با خبر بودن از مشکلات و دغدغه‌های آنها در این مسأله و در اینکه او توانسته بخوبی زندگی جوان‌ها را به تصویر بکشد بی‌تأثیر نبوده و مجموعه‌ای از عوامل باعث شده نتیجه فیلم‌هایش قابل قبول‌تر و قابل‌باورتر، دلپذیرتر و دوست داشتنی‌تر باشد. ما به‌عنوان مخاطب فیلم‌هایی چون «سال دوم دانشکده من» را راحت‌تر می‌پذیریم چون قصه‌های آنها به شکلی ساده‌سازی شده که مؤثر باشند؛ با آدم‌های واقعی، اتفاقات واقعی و قصه‌هایی که ساده و معمولی است./ایران جمعه

کلمات کلیدی

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.