تابش نور امید از شمال آفریقا

بین الملل /
شناسه خبر: 509116

درحالی که وضع دونالد ترامپ در امریکا ناخوشایند است و بوریس جانسون در گرداب برگزیت دست و پا می‌زند و در انتخابات اخیر لهستان حزب دیکتاتورمآب «قانون و عدالت» به پیروزی رسیده است، نشانه‌های نور و امید تداوم حیات دموکراسی در جهان، از صحنه سیاست شمال آفریقا تابیدن گرفته است.

در تونس دور دوم انتخابات ریاست جمهوری این کشور با پیروزی یک استاد میانه‌رو رشته حقوق قضایی، «قیس سعید» با 70 درصد آرا مقابل نبیل القروی، غول رسانه‌ای رقم خورد که همین هفته پیش از زندان آزاد شد. القروی یک پوپولیست سرسخت و از قماش رودریگو دوترته فیلیپینی، رجب طیب اردوغان ترکیه‌ای و البته دونالد ترامپ است که در پایان شمارش آرای انتخابات تونس چنان مستأصل بود که فقط توانست این برد بزرگ را به رقیبش تبریک بگوید.
چرا مردم تونس قیس سعید را ارجح شمرده‌اند؟ مگر اقتصاد تونس در مرز فروپاشی قرار ندارد، مگر نرخ بیکاری سرسام‌آور نشده است و مگر فساد و ارتشا در این کشور موج نمی‌زند؟ بله، تونسی‌ها هم خواستار بهبود این اوضاع تیره هستند اما انجام این کار را از قیس سعید می‌خواهند و او را نشانه تغییر محسوس در ارکان سیاسی کشوری می‌دانند که در دوران‌های مختلف آنقدر شعار و وعده‌های تحقق نیافته از سیاستمداران ظاهرساز شنیده است که دیگر حاضر نیست مجدداً به آنها اعتماد کند. شاید هم ظهور و پیروزی قیس سعید در انتخابات تونس را باید با برد چندی پیش ولادیمیر زلینسکی، هنرپیشه سریال‌های تلویزیونی و کمدین صحنه‌های نمایشی در انتخابات اوکراین قیاس کرد. زیرا در آن کشور بیرون آمده از دل اتحاد جماهیر شوروی سابق نیز مردم در پی چهره‌ای تازه بودند که با سیاست‌بازی‌های مخدوش سر کار نیامده و با همان آلودگی‌ها بزرگ نشده باشد و به زلینسکی‌ای رأی دادند که اصلاً سیاستمدار نبود. ناظران احوالات سیاسی تونس از یاد نبرده‌اند که این کشور نخستین مکانی بود که جنبش موسوم به «بهار عربی» در آن به بار نشست و در حالی که فرجام آن نهضت در بحرین و یمن خونبار و منفی بوده، در تونس با برکناری زین‌العابدین بن علی از پست ریاست جمهوری در سال 2011 طی یک قیام مردمی، قدرت به طور نسبی به دست مردم افتاد و این در تضاد با وضعیت لیبی هم بوده که همچنان گرفتار ملوک‌الطوایفی است.
نه اینکه در تونس دست‌ها به یکدیگر گره خورده باشد و وحدت حرف اول را بزند. در این کشور حتی گروه‌های اسلامی نیز عدم توافق‌هایی با یکدیگر داشته‌اند و سکولارها مسأله‌ساز شده‌اند. اما سیستم قضایی تونس ناامید نشده و با همیاری قوه مجریه انتخابات پشت انتخابات برگزار کرده تا قدرت اجرایی و کابینه به دست کسانی بیفتد که به اعتقاد مردم اصول دموکراسی را در دستور کار خویش دارند و سرسپرده خارجی‌ها نیستند.
طرز تفکری که غربی‌ها از آفریقایی‌ها دارند، صحیح نیست. به اعتقاد آنها، آفریقایی‌ها بیش از آن عقب افتاده‌اند که بتوانند نهادهای دموکراتیک را بنا و مدیریت کنند اما نه فقط تونس که سودان هم که چندی پیش فعالان سیاسی آن مردی را از اریکه قدرت سرنگون کردند که از ترسناک‌ترین دیکتاتورهای قاره بود و همین‎طور جایزه صلح نوبلی که به آبی احمد، نخست‎وزیر اتیوپی رسید و حتی اعتراض‎های همسایه 43 میلیون نفری تونس، الجزایر که گویای حق خواهی آنها از مسئولان یک نظام اتوکرات است، این حقیقت تازه را ترسیم کرده ‎است که نسیم جدید تغییرات اجتماعی و آزادیخواهی‌های حزبی و بوی بهار سیاسی از جانب آفریقا وزیدن گرفته است.
* منبع: Washington Post

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.