کنترل ها جواب نمی دهد

ورزشی /
شناسه خبر: 507882

اگر بخواهیم فضای ورزشگاه‌های ایران را در حال حاضر مورد بررسی قرار دهیم، باید به این موضوع اشاره کرد که به نظر می‌رسد فضای داخل و بیرون ورزشگاه‌ها یکی است. در واقع باید گفت که حوزه ورزش هم مانند حوزه‌های دیگر در اختیار مردم نیست.

 به همین دلیل هم اتفاقاتی می‌افتد که ناشی از همین موضوع است. در حال حاضر، علاقه‌مندی‌هایی نزد مردم برای حضور در ورزشگاه‌ها وجود دارد ولی از آنجایی که این فضا در اختیار خود مردم، ورزشکاران و مجموعه عواملی که دست اندرکار ورزش هستند نیست، نگرانی‌هایی به وجود می‌آید. کنش‌هایی که از سوی افراد مختلف چه تماشاگر و چه بازیکن ایجاد می‌شود که از استانداردهای جامعه برخوردار نیست. شاید یکی از دلایل ترس و نگرانی کسانی که در ورزشگاه‌ها و یا جامعه اعمال حاکمیت می‌کنند، همین باشد که کنش‌ها بنیانی اجتماعی و خود کنترلی ندارد. برای همین این نگرانی به وجود می‌آید که ممکن است همه چیز به هم بخورد. به هر حال، ما عادت می‌کنیم که در فرآیند جامعه پذیری و یا تربیتی مان چه رفتاری را کجا و متناسب با چه شرایطی داشته باشیم ولی وقتی در این فرآیند اختلال ایجاد می‌شود و اجازه داده نمی‌شود که رفتار افراد به صورت خود تنظیمی جلو برود، آن کسانی که دارای اعتبار در جامعه هستند هم نمی‌توانند ارزش‌های خودشان را در ارتباط با بقیه جامعه مبادله کنند. نتیجه‌اش هم این می‌شود که عوامل از بالا مداخله می‌کنند و بعد تا زمانی که بتوانند این شرایط را تحت کنترل خودشان داشته باشند، نگرانی ندارند ولی اگر به هر دلیلی عوامل ناشناخته‌ای وارد این سیستم شود، ممکن است براحتی اوضاع از کنترل‌شان خارج شود.
 به همین دلیل، چون خود دست‌اندرکاران چه در جامعه و چه در ورزشگاه‌ها می‌دانند که فرآیندهای اجتماعی وجود ندارد و خودشان آنها را از کار انداخته‌اند، برای همین نگرانند. مثلاً به این فکر می‌کنند که اگر خانم‌ها وارد استادیوم شوند، چه می‌شود؟ در حالی که می‌بینیم در کشورهای دیگر ورود خانم‌ها انجام می‌شود ولی اتفاقی نمی افتد. این کنترلی هم که در اینجا می‌شود، آنجا نمی‌شود ولی باز هم اتفاقی نمی افتد یا اتفاق اندکی ممکن است بیفتد. این‌ها همه مواردی است که ناشی از مداخله از بالا، فرآیند‌های اجتماعی و نهایتاً آثار سوء آن بر کنش‌ها خواهد بود. آدم‌ها هم قاعدتاً در چنین شرایطی یاد نمی‌گیرند که چطور عمل کنند. گاهی ممکن است که این کنترل از بالا باعث بروز هرج و مرج هم بشود. مثل همین حادثه‌ای که برای آن کودک خردسال به وجود آمد. ما تا زمانی که جامعه، مردم و سیستم‌های خود تنظیمی را به رسمیت نشناسیم، یک جایی این بی نظمی و بی هنجاری بیرون می‌ریزد. البته جامعه ما به دلایل خودانگیخته‌ای، نکات مثبتی  دارد و اگر این چیزها هم نبود، معلوم نیست که چه اتفاق‌هایی در حوزه‌های مختلف مثل ورزش می‌افتاد ولی نکته‌ای که وجود دارد، این است که ما هر چه جلوتر می‌رویم، ممکن است که این کنترل‌های ما جواب ندهد و نتوانیم آن طور که باید نظم را برقرار کنیم.

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.