«روز تهران» و آرزوهای کودکان

فرهنگی /
شناسه خبر: 506779

نوشته بود آرزویش این است که دکتر شود و بتواند سهرابِ شاهنامه را علاج کند! روزنامه را می‌بندم و به همه کودکان «آرزومندی» فکر می‌کنم که این روزها در پاییز تهران پرسه می‌زنند و نمی‌توانند خودشان را یادآوری کنند. این روزها که می‌گویم یعنی همه روزهای تقویم! همه‌ روزهای تقویمی که اتفاقاً روی یکی از برگ‌هایش که دوازدهم مهر باشد نوشته شده است: «روز تهران» و به فاصله یک روز، روی برگ دیگرش که چهاردهم مهر باشد نوشته شده است: «روز کودک».

این همسایگی اتفاقی هم اگر باشد، مبارک است که تصوّرِ تهران، بی‌رنگ و روی کودکان، معصومانه نیست. شاید از طهرانِ دارالخلافه تا تهرانِ پایتخت، راه بسیاری باشد اما در دو صد سال پشت سر، آرزوی کودکان جز آب سالم، آسمان آبی و زمین پاک نبوده است. تهران، برساخته تهران‌نشینان و هم‌خُلق و خوی ساکنانش شده است و به همان اندازه تهران، کودکانش را دوست دارد که ما دوست داریم. دوست داشتن کودکان در شهربازی‌ها و بوستان‌ها و روزهای تعطیل و شب‌های تولد خلاصه نمی‌شود. اگر همچنان که نگران حضور بانوان در سکوهای فوتبالی و ناسزا شنوی در نود دقیقه ناقابل هستیم، نگران مواجهات شرم‌آور پیاده‌روها و فرهنگ گفتاری کوچه‌ها و خیابان‌ها و خودروها نیز باشیم آنگاه کودکان را دوست داشته‌ایم. اگر هم چنان که در خانه و خیابان، کودکان را از عبور خودروها ترسانده‌ایم، خودروها و خیابان‌ها را نگران عبور کودکان کنیم، کودکان را دوست داشته‌ایم. اگر همچنان که نگران کمبود واگن‌های مترو خط تجریش - کهریزک هستیم، نگران تفاوت‌ها و تمایزهای در و دیوار از شمال تا جنوب مترو باشیم، کودکان را دوست داشته‌ایم. اگر همچنان که در ازدواج، زایمان، جراحی زیبایی و تفریحات سلبریتی‌ها شیرجه می‌زنیم برایمان مهم باشد که جریان تتلوآفرین و تتلیتی‌ها چه بر سر ذهن و زبان کودکان آورده‌اند.
کودکان را دوست نداشتیم و بخاری‌های نفتی مدارس، شاهدش! کودکان مظلوم کار، نشانه‌اش! آموزش مصوّر خودکشی در کتاب‌های کودک، علامت‌اش و جنایات خاموش جنسی، نتیجه‌اش... همچنان که تهران به تعریف تازه و متصدیان متمایز شهری نیاز دارد، جایگاه و پایگاه کودک بی‌مشاورت از متخصصان و موزّعان کودک‌شهروندی بنا نهاده نخواهد شد. باید نگران گُسل فعّالِ فرهنگی که پیش‌لرزه‌های نادانستگی‌اش در ساختار کودک محوری تجربه شده است، باشیم. در محاسبات پیش رو به خاطر داشته باشیم که کودک امروز باید فراتر از نظام آموزشی تکلیف محور و ساختار معلول بودجه بخشی و تجربیات کلاسیک دانش‌آموزی قضاوت شود که سطح دانایی و کیفیت مطالبات آنها به واسطه ابزار و ادوات هوشمندی که به ناگزیر در چرخه نظام زندگی ما وارد شده‌اند غیر قابل باور است. برای آرزو کردن تهرانی توانمند چاره‌ای جز شنیدن آرزوهای کودکان پیش رو نداریم.‌

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.