علی رهبری از دلایل ماندگاری حسین دهلوی می‌گوید

ای کاش قدر او را بیشتر می‌دانستیم‌

فرهنگی /
شناسه خبر: 504696

هفتم مهر‌ماه زادروز حسین دهلوی موسیقید‌ان، آهنگساز، رهبر ارکستر ایرانی و رئیس هنرستان موسیقی ملی ایران است. دهلوی متولد سال 1306 است و آموزش موسیقی را از پنج سالگی نزد پدرش، معزالدین دهلوی که از شاگردان علی اکبر شهنازی بود، آغاز کرد و بعد‌ها فراگیری ویولن را نزد ابوالحسن صبا آموخت.

استاد دهلوی یکی از موزیسین‌های بزرگ ماست و نقش بسزایی در معرفی موسیقی کشورمان به دنیا داشته است. ایشان علاوه بر اینکه استاد و مشوق من در انتخاب مسیر موسیقایی‌ام بوده، برگردن من حق پدری دارند. اگر اشتباه نکنم تقریباً 13 ساله بودم که توانستم از محضر ایشان تلمذ کنم. در همان دوران استاد دهلوی متوجه علاقه‌مندی‌ام شدند و گاهی به‌صورت خصوصی به من موسیقی درس می‌دادند. ایشان تشویقم کردند قطعاتی را برای گروه کر هنرستان بنویسم و بعد هم با حمایت ایشان توانستم برای ادامه تحصیل به اروپا بروم. آن هم در زمانی که تنها یک نفر اجازه داشت از هنرستان موسیقی ملی به خارج از ایران برود. بعد‌ها این ارتباط شاگرد و استادی گسترش پیدا کرد و یک رابطه دوستی و صمیمانه بین‌مان شکل گرفت.
در سال‌هایی که ساکن اتریش بودم و در رشته آهنگسازی درس می‌خواندم ایشان از من دعوت کردند جایگزین آقای پورتراب شوم و ریاست هنرستان موسیقی را برعهده بگیرم. این انرژی مثبت و حال خوب ایشان در ذهن من ماندگار بود و ادامه داشت تا حدوداً 20 سال پیش و زمان دولت اصلاحات. یک روز آقای دهلوی با من تماس گرفت و گفت اپرایی ساخته برای یونسکو به‌نام «مانی و مانا» و رئیس جمهوری وقت قول داده بودند این اپرا اجرا شود اما متأسفانه این اتفاق نیفتاد. غم و بغض سنگینی در صدایش بود و بسیار بسیار ناراحت شدم. به آقای دهلوی گفتم: استاد برای شما و پسرتان بلیت هواپیمای وین می‌خرم و به اینجا تشریف بیاورید تا این کار را ضبط کنیم؛ بسیار خوشحال و ذوق زده شد و آمدند و سرانجام قطعه ایشان را با ارکستر فیلارمونیک اسلواکی ضبط کردیم.
ایشان از بی‌توجهی مسئولان فرهنگی به موزیسین‌ها بسیار گلایه داشتند. 15 سال پیش در سفری که به ایران داشتم بیش از هر کسی برای ایشان ناراحت شدم؛ شنیدم حسین دهلوی، برای امرار معاش زندگی خود مجبور شده از آموزشگاهی به آموزشگاه‌ دیگر برود و از سر اجبار تدریس کند. شرایط بسیار اسفناکی بود. البته مقصر این مسأله تنها مسئولان دولتی و فرهنگی نبودند. تقصیر بر گردن کسانی بود که شاگردان او بودند و در 20 سال گذشته با اینکه هر کدام استاد بزرگی شدند، اما کمترین توجه و قدردانی را نسبت به حسین دهلوی نشان دادند. حسین دهلوی و موزیسین‌هایی در این سطح برای این مملکت گنج بزرگی هستند‌. این اواخر نام حسین دهلوی بیشتر شنیده می‌شود و قطعاتش بیشتر به گوش می‌رسد. چرا که آنها مخالف او بودند و خاطرجمع شده‌اند حسین دهلوی به بیماری آلزایمر دچار شده و دیگر نمی‌تواند کاری بسازد، تولید کند یا انتقادهای خود را به صراحت بیان کند.

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.