سیاسی کاری خارجی ها در اجرای منشور المپیک

ورزشی /
شناسه خبر: 501874

جودو ایران در حالی تعلیق شد که در اساسنامه و منشور المپیک آمده که ورزشکاران با هم مسابقه می‌دهند و هیچ فشار سیاسی، نژادی و مذهبی نباید ورزش را تحت تأثیر قرار دهد. این یک قانون نوشتاری است اما در عمل خیلی‌ها برخورد سیاسی با آن می‌کنند و نمونه آن ورزشکاری است که در المپیک پرچم کشورش را به هنگام موفقیت در دست می‌گیرد در حالی که پرچم یک نشان سیاسی است. بنابراین اینطور نیست که فکر کنیم ورزش فارغ از سیاست است و آنجایی که بخواهند، مسائل را سیاسی و یک تخلف سیاسی جلوه می‌دهند. البته ما نباید انتظار داشته باشیم که همه مثل ما فکر کنند. بعضی‌ها فکر می‌کنند که شوروی سابق با اسرائیل مخالف بود در حالی که آنها اولین کشوری بودند که رژیم صهیونیستی را به رسمیت شناختند. ورزشکاران ما با استدلال خودمان که برگرفته از ارزش‌هایمان است، با حریفان رژیم صهیونیستی مسابقه نمی‌دهند و شاید این موضوع برای برخی کشورها موردی ناملموس باشد. در این میان روابط مسئولان کشورها هم تاثیرگذار است و در ماجرای جودو هم ممکن است بحث دوستی و ارتباط رئیس فدراسیون جهانی با نتانیاهو نقش‌آفرینی کرده باشد. ورزش ایران هیچگاه به صورت رسمی به مجامع بین المللی اعلام نکرده که با چه هدفی رویارویی ورزشکاران با نمایندگان رژیم صهیونیستی شکل نمی‌گیرد. همیشه بهانه‌هایی چون نسخه دکتر، عدم آمادگی، اضافه وزن و دیر رسیدن به مسابقات داشته‌ایم ولی وقتی در کشور خودمان رسماً از ورزشکارانی که با اسرائیلی‌ها مسابقه نمی‌دهند، حمایت می‌کنیم و رسانه‌ای می‌شود، بهانه دستشان می‌دهیم. البته قبلاً آنها چشمشان را روی این مسائل می‌بستند. مثلاً در المپیک آتن، آرش میراسماعیلی به دلیل اضافه وزن با ورزشکار رژیم صهیونیستی رودررو نشد. در آن مقطع مطبوعات و لابی صهیونیسم به ژاک روک رئیس وقت کمیته بین‌المللی المپیک نامه نوشتند که ایرانی‌ها کار سیاسی کرده‌اند و حتی می‌خواستند کاروان ما را در المپیک تعلیق کنند ولی روک به من گفت که ما نظر شما را به عنوان عضو IOC قبول می‌کنیم و شکایت را به من داد و من هم یک نظریه دادم و موضوع حل شد. اگر آنجا روک به ایران و ورزش ما نظر مثبتی نداشت، می‌توانست ما را دچار مشکل کند. در این شرایط معتقدم راه حل خاصی نیست و وقتی کاری را برای حراست از ارزش‌هایمان انجام می‌دهیم، باید هزینه‌اش را بدهیم. اینطور هم نیست که بگوییم کمیته المپیک یا فدراسیونمان بی عرضه هستند. چرا که با لابی کردن هم بعضی وقت‌ها نمی‌توان کاری انجام داد. ضمن اینکه ما با آنها دوستی زیادی نمی‌توانیم داشته باشیم. بخصوص با اروپایی‌ها و امریکایی‌ها که با آنها تفاوت تفکر داریم. رسول خادم با اینکه عضو هیات رئیسه اتحادیه جهانی کشتی بود و در واقع کرسی جهانی داشتیم، پیش‌بینی این موضوع را می‌کرد. حالا هم ممکن است این مشکل برای رشته‌های دیگر ایجاد شود مگر اینکه رؤسای جهانی رشته مربوطه طرز تفکر و رویکردی متفاوت از رئیس فدراسیون جهانی جودو داشته باشد.

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.