یکی که مثل همه نیست

فرهنگی /
شناسه خبر: 495858

رضا بهبودی بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون اول شهریور ۱۳۵۰ در رودسر به‌دنیا آمد. او فارغ‌التحصیل رشته کارگردانی تئاتر از دانشکده سینما تئاتر و عضو انجمن بازیگران خانه تئاتر ایران و از اعضای گروه تئاتر لیو است.

نیمه‌شبی در یکی از کافه‌های رشت، کافه‌ای که بود و حالا دیگر نیست، با دوستی نویسنده و رضا بهبودی نشسته بودیم. گرم حرف بودیم و کلمات، از هر دری جاری بودند. بی‌هوا با دوست نویسنده، یادی کردیم از یک شعر شاعری مهجور و تقریباً ناشناخته، ناگهان رضا بهبودی پرسید: «این شعر در فلان کتابش چاپ شده؟» حیرت من و دوست نویسنده‌مان بود که شما چرا و چطور اصلاً آن کتاب را خوانده‌ای؟!

بواسطه حرفه روزنامه‌نگاری، با بازیگران زیادی در تئاتر و سینمای ایران یک یا چند بار هم‌صحبت شده‌ام، اما به جرأت می‌نویسم رضا بهبودی در این میان جزء چند نفر استثنا است و بی‌شک سرآمدشان که عجیب و زیاد کتاب می‌خواند، از هر شاخه‌ای که فکرش را بکنید. شعر، داستان، فلسفه و خب، طبیعتاً ادبیات نمایشی که حرفه اوست. سطح و کثرت مطالعاتش گاهی مخاطب را شگفت‌زده می‌کند. رضا بهبودی بود که به من نشان داد، یک بازیگر فاضل و کتاب‌خوانده، چه تفاوتی با یک بازیگر صرفاً غریزی - هرچند خوب- دارد و چقدر اولی می‌تواند مدام خودش را روی صحنه به روز و منحصربه‌ فرد نگه دارد و دومی، پس از چندی، درجا بزند.

 سلوک و اخلاق حرفه‌ای و انسانی بهبودی، ستایش‌برانگیز است، همه کسانی که او را از نزدیک می‌شناسند، رفتارهایی از او دیده‌اند که بی‌شک هرگز از یادشان نخواهد رفت، منش انسانی‌اش در عین‌ حرفه‌ای‌گری، کم‌نظیر است، اگر روزی همه دوستانش از طرف او اجازه داشته باشند تا فقط اندکی از اخلاق‌مداری‌اش در زندگی و کار را پشت هم ردیف کنند، شگفت‌زده خواهید شد.

4  از سطح بازیگری‌اش بگویم؟ اهل فن گفته‌اند و در سال‌های پیش رو، بی‌شک بیشتر خواهند گفت؛ تلاشی که او برای تسلط بر شخصیت‌هایی که قرار است نقش‌شان را روی صحنه بازی کند به سرانجام می‌رساند، اگر نگوییم بی‌نظیر اما حتماً در تاریخ تئاتر ایران کم‌نظیر است. او بازیگری نیست که اگر از یک اجرا کنار گذاشته شود، کسی بتواند نقشش را به همان دقت و ظرافت بازی کند. بهبودی در طول سال‌های بازیگری‌اش، شکل خودش شده و سبک بازی خودش را پیش می‌برد، بی‌آنکه شبیه به کس دیگری باشد. به یاد بیاورید در انتظار گودو، دایی وانیا، گلن گری گلن راس، باغ آلبالو، ماجرای مترانپاژ، ملاقات، براساس دوشس ملفی و چندین و چند نمایش دیگر را. و تازه‌ترین بازی‌اش در نمایش فرشته تاریخ را که در نقش «برتولت برشت» روی صحنه درخشان ظاهر
شده است.

5   سال گذشته در دو نشست، فرصتی دست داد و چند ساعتی پای حرف‌هایش نشستم برای چاپ در ویژه‌نامه‌ای درباره خودش. دریغا که آن گفت‌وگوی بلند، با مرحوم شدن نشریه‌ای که قرار بود در آن چاپ شود، تا هنوز نزد من مانده است. اما در آن گفت‌وگوی بلند، من بیشتر و بهتر فهمیدم و درک کردم که چرا او «رضا بهبودی» شده است، کسی که مثل هیچ‌کس نیست. از چه چیزهایی گذشته تا آبرو و هنر گرانبهایی را به دست بیاورد، چه دشواری‌هایی را تحمل کرده و می‌کند تا شریف بماند. بله، رضا بهبودی بازیگر تراز اول و بی‌مانندی است، اما پیش و بیش از آن، انسانیت و شرافتش را زندگی کرده و می‌کند. و آدمی، جز هنر و اخلاق توأمان، مگر چه می‌خواهد؟‌

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.