اپوزیسیون عراق؛ مشکل یا راه حل

بین الملل /
شناسه خبر: 495605

تنها 3 روز پس از دیدار 13 آگوست (22 مرداد) سید عمار حکیم، رئیس جریان حکمت ملی با عادل عبدالمهدی، نخست‌وزیر عراق که اولین دیدار این دو پس از اعلام رسمی آغاز فعالیت جریان حکمت ملی به‌عنوان جریان اپوزیسیون سیاسی مخالف دولت فدرال عراق در 16 ژوئن(26 خرداد) به شمار می‌آید، 16 آگوست (25 مرداد) برهم صالح، رئیس جمهوری این کشور هم در شهر بغداد پذیرای سید عمار حکیم بود؛ دیدارهایی که نشان می‌دهد جریان حکمت، به‌عنوان یک اپوزیسیون نوپا توانسته است بدعتی مبارک را به ساختار دموکراسی جوان عراق وارد کند.

 اگر چه در این میان بسیاری از شخصیت‌ها و احزاب عراقی این حرکت سیاسی جریان حکمت (حیات اپوزیسیونی) را صرفاً واکنشی اپورتیونیستی (فرصت طلبانه) در قبال تحولات عراق می‌دانند، اما به نظر می‌رسد آن چه بیش از همه در ایجاد جرقه‌های حیات سیاسی اپوزیسیونی سید عمار حکیم مؤثر بوده، وضعیت نابسامان معیشتی، اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و امنیتی عراق است. به گونه‌ای که حتی مقتدی صدر، رهبر جریان صدر و رئیس ائتلاف سائرون که مهم‌ترین حامی دولت عراق به شمار می‌رود، در پیام توئیتری 16 آگوست (25 مرداد) به صراحت خواهان جدیت دولت در تغییر این وضعیت شد. توصیه‌ها و انتقاداتی که صدر مطرح کرد، مشابه خواسته‎هایی است که جریان حکمت ملی نیز در حیات سیاسی اپوزیسیونی خود به‌دنبال تحقق آن است.
پس اگر بپذیریم که وظیفه جریان اپوزیسیون سیاسی، البته در یک ساختار دموکراتیک تنها تمهید و سازوکاری است که می‌کوشد به بهبود وضعیت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشور کمک کند، می‌توان گفت اپوزیسیون با این کارکرد، یک فرصت برای تعالی، رشد و ترقی ساختار سیاسی حاکم و مهمتر از آن فرهنگ دموکراسی است و نه تنها تهدید و چالشی برای دموکراسی در عراق نیست، بلکه کاتالیزور و تسریع‌کننده حرکت عراق به سمت یک جامعه مدنی متعالی خواهد بود. پیرو این نکته و کارکرد مهم اپوزیسیون در تعالی دموکراسی، به‌نظر می‌رسد بیانیه 18 آگوست (27 مرداد) سید عمار حکیم مبنی بر اینکه در تلاش است وزرای ضعیف استیضاح شوند، نشان از این دارد که این بدعت میمون (وجود جریان اپوزیسیون) به‌دنبال روشن کردن تکلیف عراق با مسأله دموکراسی است تا دیگر این کشور شاهد تکرار تجربیات تلخ 15 سال گذشته نباشد.
اتفاقاً به واسطه همین انباشت تجربیات تلخ فساد گسترده و وسیع دولت‌های عراق در سال‌های گذشته شاهد بودیم که چهارمین دوره انتخابات پارلمانی این کشور در سال گذشته میلادی با مشارکت 55.5 درصدی، شاهد بی‌رغبتی مردم به مشارکت در انتخابات بود. یعنی دموکراسی نوپای عراقی در کمتر از دو دهه شاهد افول چشمگیر حضور و مشارکت مردمی بود. به صدا درآمدن این زنگ خطر در صورت تداوم جریان فساد و عدم رسیدگی به وضعیت معیشتی، رفاهی، اشتغال، مسکن و نظایر آن، به نقطه‌ای بی‌بازگشت خواهد رسید. اینجا است که کارکرد جریان اپوزیسیون می‌تواند دموکراسی نوپای عراق را از مرگ سیاسی نجات دهد. البته به شرط آنکه خود این جریان به واقع خواهان اصلاح امور و بهبود وضعیت مردم باشد، نه تسویه حساب سیاسی. در این رابطه، اقدام قبل‌تر جریان حکمت ملی در خصوص تشکیل کمیته‌ای برای بررسی و تجزیه و تحلیل کامل گزارش دولت، می‌تواند نقشی روشنگر در گزارش‎های دولت برای مردم داشته باشد. اتفاقاً این دست فعالیت‌های جریان حکمت باعث ارتقای کارکرد دولت می‎شود. دیدار اخیر رئیس دولت عراق با سید عمار حکیم نیز در همین راستا و نشان دادن چهره‎ای منعطف از دولتی است که حاضر به تعامل با جریان‌های منتقد است. بخصوص آنکه شاه بیت دیدار16 آگوست (25 مرداد) برهم صالح، رئیس جمهوری عراق با سید عمار حکیم بر لزوم پشتیبانی از دولت عادل عبدالمهدی قرار داشت.

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.