اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • شنبه ۱۵ آذر ۱۳۹۹

وقتی سیاست‌ها وسلیقه‌ها یکدست می‌شوند

وقتی سیاست‌ها وسلیقه‌ها یکدست می‌شوند
یحیی نطنزی منتقد

اعلام نامزد‌های بیست و یکمین دوره جشن خانه سینما بحث‌های دامنه‌داری را در میان منتقدان و صاحب‌نظران سینمایی به وجود آورد؛ بحث‌هایی که بیشتر ناظر به ماهیت برگزاری این جشن و جایگاه آن در سال‌های اخیر است.

سینمای ایران روزهای چندان غافلگیرکننده‌ای را تجربه نمی‌کند. دودستگی و موضع‌گیری‌های صفر و صدی درباره فیلم‌ها به حداقل رسید و به جز یکی دو مورد کم‌تر فیلمی وضعیت چالش‌برانگیزی در رسانه‌ها و جشنواره‌ها پیدا می‌‌کند. جشن خانه‌ سینما که دیروز نامزد‌هایش اعلام شد هم از این قاعده مستثنی نبود.
در سال‌هایی نه چندان دور جشن خانه سینما به‌دلیل فاصله‌گیری عامدانه از سیاست‌های دولتی و ملاحظات مدیریتی حاکم بر ساز و کارهای فرهنگی کشور توانست به جایگاه کم‌رقیبی دست پیدا کند. در سایه همین تصمیم جشن خانه سینما هر سال به بخشی مهجور از سینمای ایران نور می‌تاباند و به سینماگران جوان و استعدادهای نوظهور به شکل ویژه‌ای بها می‌داد. الان اما به‌دلیل یکدست‌ُسازی سیاست‌ها و سلیقه‌های مدیریتی در سطح کلان و خرد، که رد پایش هم در سازمان سینمایی مشاهده می‌شود و هم در نهادی صنفی مثل خانه سینما، اثرگذاری رویداد مهمی در حد و اندازه‌های جشن خانه سینما به سمت کمرنگ‌شدن متمایل شده است. خصوصاً که فارغ از فیلم‌های رکورد‌دار نامزدی امسال، فیلم‌های نادیده گرفته شده در آن تقریباً با فهرست آثار محروم از حضور در جشنواره فیلم فجر برابری می‌کند و به جز مورادی مثل فیلم نه چندان باکیفیت مثل «آشغال‌های دوست‌داشتنی» سلیقه متفاوت یا نگاه نوگرایی به آن راه نیافته است. به‌نظر می‌رسد انگار عزمی برای جدی گرفتن این بخش از سینمای ایران در آن وجود نداشته و نامزد‌هایش به‌همین دلیل تا این حد یکدست از کار درآمده‌اند.
درست است که روند انتخاب و داوری فیلم‌ها در جشنواره فیلم فجر و جشن خانه سینما تفاوت دارد اما همین که نتیجه این دو در عمل یک تصویر از سینمای ایران را در ذهن‌مان ترسیم می‌کنند حتماً یک جای کار می‌لنگد. سینمای ایران هیچ‌وقت در آثار پر سر و صدای سال و فیلم‌های کارگردان‌های اسم و رسم‌دار متوقف نمانده است و استعداد‌ها و جسارت‌ها همیشه راهی برای عرض اندام پیدا کرده‌اند و منتظر سیاستگذاری‌های دولتی و سلیقه‌‌های صنفی نمانده‌اند؛ استعداد‌ها و جسارت‌هایی که جشن خانه سینما روزگاری بستر مهمی برای جدی‌گرفتن‌شان بودن و الان به نظر کاملاً بی‌تفاوت به آنها عمل می‌کند.

کپی