در کارگاه «مرزبندی مفهومی فرهنگ و هنر در پهنه فرهنگی و هنری رودکی» مطرح شد:

«پهنه فرهنگی» را به مرکزی تجاری تقلیل ندهیم

اندیشه /
شناسه خبر: 488228

آنچه در اجرایی کردن طرح «پهنه فرهنگی» باید محل توجه دست‌اندرکاران و مسئولان قرار گیرد، پرهیز از تجاری شدن این پهنه است، نباید پهنه‌ای که نام فرهنگ و هنر را با خود حمل می‌کند به عرصه‌ای برای تجارت و جولان مغازه‌ها تقلیل پیدا کند، فرهنگ جایی برای تربیت مردم است نه تجارت؛ و باید این پهنه فرهنگی و هنری برای «مردم» طراحی شود. مردم باید با 10 هزار تومان بتوانند موسیقی بشنوند.

محدوده محصور بین خیابان‌های ولیعصر، حافظ، نوفل‌لوشاتو و انقلاب با توجه به قابلیت‌ها و عناصر شاخص معماری همچون تئاتر شهر و تالار وحدت که در این محدوده وجود دارد، در اسناد شهرداری تهران به‌عنوان «پهنه فرهنگی و هنری رودکی» لحاظ  شده است و در این راستا نیز تلاش‌هایی از سوی شهرداری تهران در جهت تحقق بخشیدن به این ایده در دستور کار قرار گرفته است. در این راستا، 26 تیر ماه در محل تالار رودکی کارگاه «مرزبندی مفهومی فرهنگ و هنر در پهنه فرهنگی و هنری رودکی» برگزار شد که میزبان لوریس چکناواریان، موسیقیدان و رهبر ارکستر، ایرج ‌راد، بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون و دکتر باوند بهپور، دکترای تاریخ هنر بود که در این رابطه به بحث و تبادل نظر پرداختند.
هدف از برگزاری کارگاه «مرزبندی مفهومی فرهنگ و هنر در پهنه فرهنگی و هنری رودکی» در واقع پرسش از چگونگی ایجاد این مرزبندی بود؛ اینکه چگونه می‌توان بخشی از پیکره یک شهر را به‌عنوان پهنه‌ای فرهنگی و هنری از سایر بخش‌های شهر متمایز کرد، عناصر تمایزبخش چیست و اساساً اینکه چنین تمایزبخشی چه ضرورتی دارد؟
***
*ایرج راد: ایجاد «پهنه فرهنگی» در تهران، می‌تواند این شهر و شهروندانش را از استرس و خشونت برهاند

ایرج‌راد، در مورد طرح پهنه فرهنگی هنری رودکی عنوان کرد که از 15 -16 سال پیش بحث ایجاد چنین پهنه‌ای مطرح بود و حتی بودجه‌ای هم برای آن در نظر گرفته شده بود و کاش در همان زمان این کار صورت می‌گرفت چون در آن دوره زمین‌های زیادی در همین محدوده بود که هنوز ساخته نشده بود، ساختمان‌های مخروبه بسیاری هم بود که بعدها تخریب و به مکان‌های مسکونی تبدیل شد.
به‌زعم او، اگر قرار است در جریان اجرایی کردن این طرح، سالن‌هایی برای تئاتر ساخته شود، حتماً باید در ساخت این سالن‌ها، استانداردها در نظر گرفته شود چون بسیاری از فرهنگسراهای ما با وجود اینکه از امکانات بسیاری برخوردارند اما از استانداردهای لازم برای صحنه جهت اجرای تئاتر محرومند و بیشتر مناسب جلسات سخنرانی هستند.
او در ادامه عنوان کرد: این طرح از این جهت که دغدغه ایجاد فضایی فرهنگی را دارد، دغدغه‌ای مغتنم است. اما باید مشخص شود که بانیان این طرح چه هدفی را دنبال می‌کنند؟ چرا فضاهای هنری ما صرفاً به طبقه خاصی اختصاص دارد؟ چرا عزمی برای جلب توجه عامه مردم به موضوعات فرهنگی در دستور کار قرار نمی‌گیرد؟ و چقدر طرح «پهنه فرهنگی» می‌تواند بستری برای حضور مردم در عرصه فرهنگ و هنر باشد؟
به باور او، باید امکانات فرهنگی در همه جای تهران بنا بر نیاز آن منطقه وجود داشته باشد. یک زمانی خیابان لاله زار همین وضعیت را داشت؛ سرتاسر خیابان تئاتر و سینما بود ولی بعدها وضعیت دیگری یافت. شاید اختصاص فضایی در تهران به عرصه فرهنگ بتواند تهران را تا حدی از این وضعیت عجیب و غریب، ازدحام، استرس و خشونت برهاند.
*لوریس چکناواریان: فرهنگ جایی برای تربیت مردم است نه تجارت

لوریس چکناواریان، دیگر سخنران این کارگاه بود، او تالار وحدت را مکانی نوستالژیک دانست و عنوان کرد که در گذشته در تالار رودکی هر شب کنسرت و اپرا برگزار می‌شد و بیشتر مکانی مردمی بود اما امروز با گرفتن هزینه‌های بالا برای دیدن یک کنسرت خیانت بزرگی به فرهنگ صورت می‌گیرد چون کمتر کسی می‌تواند از پس هزینه‌های دیدن یک کنسرت برآید.
به‌زعم او، سالن‌های اجرای موسیقی باید مکانی برای تربیت و انتقال فرهنگ به جوانان این سرزمین باشد نه کسب درآمد؛ و هزینه کنسرت‌ها را باید نهادهای رسمی متقبل شوند، هزینه تهیه بلیت برای کنسرت‌ها باید به گونه‌ای باشد که خانواده‌ها بتوانند به راحتی در کنسرت‌ها شرکت کنند. وقتی کودکان به‌عنوان آینده‌سازان این جامعه از ابتدا در فضاهای فرهنگی جامعه‌پذیر شوند، بعدها دغدغه حمایت از فرهنگ را خواهند داشت.
او در ادامه عنوان کرد که اصطلاح «فرهنگ و هنر» بدون ذکر لفظ «موسیقی» در دنیا کاربردی ندارد و معمول نیست. در همه جای دنیا اصطلاح «فرهنگ، هنر و موسیقی» در کنار هم به‌کار برده می‌شود چون موسیقی مهم‌ترین قسمت فرهنگ است اما متأسفانه به باور او، موسیقی در ایران نمایشی است و جوانان و خانواده‌ها نمی‌توانند از این هنر بهره‌ای ببرند.
وی تأکید کرد اگر می‌خواهیم خیابانی را با عنوان «پهنه‌ فرهنگی» نامگذاری کنیم، قبل از خیابان، خود تالار وحدت را باید فرهنگی و مردمی کنیم. مردم باید با 10 هزار تومان بتوانند موسیقی بشنوند. ساختمان تالار وحدت ساخته شد تا نسل تربیت کند و فرهنگ را بسازد.
وی در پایان عنوان کرد، آنچه در اجرایی کردن طرح «پهنه فرهنگی» باید محل توجه دست‌اندرکاران و مسئولان قرار گیرد، پرهیز از تجاری شدن این پهنه است، نباید پهنه‌ای که نام فرهنگ و هنر را با خود حمل می‌کند به عرصه‌ای برای تجارت و جولان مغازه‌ها تقلیل پیدا کند، فرهنگ جایی برای تربیت مردم است نه تجارت؛ و باید این پهنه فرهنگی و هنری برای «مردم» طراحی شود.

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.