شبکه خبری croix فرانسه با انتشار گزارشی تحلیلی به قلم «فرانسوا دالانسون» با عنوان یک هفته دیپلماتیک درخصوص برنامه هسته‌ای ایران به گفت‌وگوهای تلفنی رؤسای جمهوری ایران و فرانسه و سفر امانوئل بن فرستاده ویژه امانوئل مکرون به تهران اشاره کرد و نوشت:

 اروپایی‌ها به جای آنکه شیوه برنامه‌ریزی شده در توافقنامه هسته‌ای، در صورت نقض مفاد و به تشخیص بازرسان آژانس انرژی اتمی را مد نظر قرار دهند، (یعنی ارجاع به کمیته حل و فصل اختلافات)، برعکس آنها به دنبال خنثی کردن و فرونشاندن بحران و خریدن زمان به طور خوشبینانه تا انتخابات ریاست جمهوری امریکا در سال 2020 هستند. پاریس در حال تلاش برای تعامل و فرونشاندن تنش‌ها است طوری که امانوئل مکرون در گروه 20 گفت: به دنبال گشایش «راهی برای بازگشت اعتماد میان اعضای برجام و ترغیب آنها به برداشتن گامی مثبت در جهت یکدیگر» است.«فرانسوا نیکولو» تحلیلگر سیاست خارجی و سفیر سابق فرانسه در تهران، در پاسخ به این سؤال که چطور می‌توان چنین «اقدامات اعتمادسازی» را میان طرفین ایجاد کرد؟ گفت: «این می‌تواند شامل امتیازات متقابل محدود باشد که می‌تواند برای هر یک از طرفین به عنوان پیروزی تلقی شود.»
وی افزود: «ترامپ با اجتناب از درگیری با ایران یک موفقیت دیپلماتیک بزرگ را باتوجه به نزدیکی به انتخابات ریاست جمهوری امریکا به نمایش خواهد گذاشت و آن پایه‌ای برای تحکیم جایگاهش در انتخابات خواهد بود. ایرانیان نیز با امتیازی که درباره صادرات نفت دریافت می‌کنند از بار فشار تحریم‌های نفتی امریکا رها خواهند شد و در مقابل سرعت برنامه هسته‌ای خود را کاهش خواهند داد.» نیکولو ادامه داد: «در این سناریو، ایالات متحده به برخی کشورها مانند چین و هند برای خرید نفت از ایران معافیت اعطا خواهد کرد. ایران نیز در توافق هسته‌ای برجام خواهد ماند و با کاهش تعداد سانتریفیوژهای فعال و مطابق با توافق 5 هزار سانتریفیوژ ثابت موافقت خواهد کرد.» این دیپلمات سابق تأکید کرد: البته «این یک راه باریکه است» از زمان خروج امریکا از توافقنامه هسته‌ای با ایران از ماه مه ‌2018، تحریم‌های فراسرزمینی امریکا از ماه آگوست 2018 مجدداً اعمال و اجرایی شدند چرا که موقعیت غالب دلار در جهان به عنوان ابزار ذخیره ارزی و سرمایه‌گذاری امکان اعمال تحریم‌ها را برای امریکا فراهم آورد و موجب شد مشتریان اصلی ایران از خرید نفت این کشور چشم پوشی کنند. سه کشور اروپایی (فرانسه، انگلیس و آلمان) که امضاکنندگان توافقنامه بودند تنها تلاش کردند تا به تهران درخصوص بهره‌مندی از مزایای قابل انتظار از لغو تحریم‌ها اطمینان ببخشند.