فرار از الگوهای از پیش تعریف شده

فرهنگی /
شناسه خبر: 481215

آبی مایل به صورتی دقیقاً همان جایی ایستاده که ما همواره از آن گذر کرده‌ایم. در بینابینی نامشخص اشیا و انسان‌ها. در زندگی انسان مدرن آستانه‌های پررنگ و اغراق‌ شده‌ای وجود دارد که همه از آن حرف می‌زنند. قله‌های برافراشته‌ای که می‌شود مدام مطرح کرد و بسط داد. اما نشیب‌ها اغلب مغفول واقع می‌شود

 
 
 
نویسنده و کارگردان: ساناز بیان
مشاور کارگردان: حمیدرضا آذرنگ
بازیگران: آناهیتا اقبال‌نژاد، مرضیه بدرقه، عاطفه رضوی، امید سلیمی، بهنام شرفی، محمدهادی عطایی، آیه کیان‌پور، امین میری، یاسمن رادمنش
 
  تئاتر روان‌شناسانه - اجتماعی آبی مایل به صورتی سراغ نشیب نادیده‌ای رفته است که از سمت قله‌های بسیاری طرد و بی‌صدا، در پستوی خانه نهان شده است. آنچه مربوط به جنسیت و بروز رفتار اجتماعی برآمده از آن است. تو، انسان مدرن تنها زمانی مقبول خواهی بود که در الگوهای از پیش تعیین‌شده اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و هر دسته دیگری که ممکن است اثرگذار باشد جا بگیری‌. همه چیز تعریف شده است و ما در بازتولید تعاریف محکومیم به نوع خاصی از بودن بی‌انتخاب یا تخطی از چارچوب‌ها. این اثر اما بی‌محابا و جسورانه به واکاوی سرنوشت ناخوشایند افرادی می‌پردازد که حتی از سمت خانواده و نزدیک‌ترین کسان خود مجرم و ضد اجتماع شناخته شده‌اند. طراحی صحنه ساده و استفاده حداقلی از آکسسوار تمرکز مخاطب را بر پرسوناژ بالا می‌برد و از به اشتراک گذاشتن خصوصی‌ترین وجوه زندگی شخصیت‌ها به‌دنبال جلب همدلی حداکثری از مخاطب است. شخصیت‌ها از سنین و طبقات مختلف جامعه یک درد را روایت می‌کنند؛ آنها حتی برای رفتار خصوصی با تن خود پشت درهای بسته نیازمند تأیید و اجازه هستند. روایتی که اگرچه با مشکلات جسمی آغاز می‌شود اما حکایت از داستانی عمیق‌تر در ژرفای روح آدمی دارد. مخاطب در مواجهه با چنین اثری فارغ از تألم و اندوه اولیه، خود را در مقام هر سوژه‌ای قرار می‌دهد که از سمت عده کثیری از مردم مورد قضاوت قرار گرفته. متن و کارگردانی اگرچه به سمت خلق نمایشی صرفاً اجتماعی با محوریت افرادی با تمایلات جنسی متفاوت و در اقلیت رفته است اما همزمان در لایه‌هایی انسانی مخاطب خود را به مواجهه با شرایط دیگران فارغ از هر پیشداوری دعوت می‌کند. بازی‌های رئال و بی‌اغراق نیز یکی از مؤلفه‌های جدی در برقراری ارتباطی موفق با مخاطب به منظور تأثیر بیشتر روی آنهاست. در پایان می‌توانم اضافه کنم که برای ذهن‌های جنسیت‌زده‌ای که آبی را رنگی برای پسرها و صورتی را مختص دخترها می‌دانند، دیدن این تئاتر دری تازه می‌گشاید تا اندکی درنگ کنند شاید میانه‌ای وجود دارد. دوران ما دیگر دوران قطعیت‌ها نیست.
 
 
آبی مایل به صورتی
تماشاخانه سپند
تا ۱۶ تیر
 ساعت اجرا: ۲۱
۱۲۰  دقیقه

 

کلمات کلیدی