ادغام دشوار دو خاندان کاملاً متفاوت

فرهنگی /
شناسه خبر: 479776

وقتی «پارازیت» فیلم ابتکاری و چندین و چند فرهنگی اخیر بونگ جون هو جایزه نخل طلای فستیوال کن 2019 را برد، خیلی‌ها آن را در مقام چنان بالایی قرار دادند که فقط سزاوار بهترین آثار سال سینمای جهان است

  اما اگر پای حرف‌های این سینماگر غیرمتعارف اهل کره جنوبی بنشینید، می‌بینید که وی آن را در اندازه‌هایی بسیار معمولی‌تر برآورد می‌کند و هرگز توقع نداشت که آله خاندرو گونزالس ایناریتو فیلمساز سرشناس مکزیکی و دارنده دو جایزه اسکار برترین کارگردانی طی شش سال گذشته و همکاران او در هیأت ژوری کن این گونه بر آن ارج نهند و تافته‌ای جدا بافته بینگارند.
پس از اکران اولیه فیلم در بخش مسابقه بهترین فستیوال سینمای جهان نیز ناظران و مردم عادی طوری با آن برخورد کردند و هورا کشیدند که فقط برای آثار بزرگان هنر هفتم کشیده‌اند. همزمان با آغاز اکران عمومی «پارازیت» در اروپای غربی و امریکای جنوبی و در فاصله 20 روز تا شروع پخش آن در امریکای شمالی، بونگ جون هو می‌گوید از عکس‌العمل‌های بسیار مثبت رؤیت شده در قبال «پارازیت» خوشحال و مفتخر است اما گمان می‌کرده است که موضوع اختصاصی و نگره‌های متفاوت مطرح شده در این فیلم مختص شماری معدود باشد و نتواند با همه ملت‌ها ارتباط برقرار کند. کن که همواره بالاتر از ونیز و برلین برترین فستیوال سینمای دنیا به شمار آمده، پیشینه‌ای سرشار از اهدای جوایز برتر خود به آثار شاخص اما نه چندان شناخته شده کشورهای جهان سومی  یا تجلیل از سینمای کشورهایی دارد که معمولاً از مهد‌های هنر هفتم به شمار نیامده‌اند و کره جنوبی به رغم کارهای مهم و پیشرویی همچون «The Handmaiden’s Tale» چیزی از این قماش و یک نیروی مستعد همچنان در حال کشف شدن است. البته جون هو به محصولات ویژه سینمای کره و فرهنگ‌های شرقی اکتفا نکرده و در سالهای اخیر به همکاری با هالیوود و همچنین استودیوهای مستقل‌ساز امریکایی نیز پرداخته بود و محصول و مولود چنین همکاری‌ای فیلم‌های خبرساز و مضمون گرای «شکافنده برف ها» و «اوکجا» در سالهای اخیر بوده است. پارازیت به واقع اولین فیلم کره‌ای زبان این کارگردان پس از دو کار قبلی وی به زبان انگلیسی و نقطه رجعت وی به عرصه تخصصی و اولیه‌اش به حساب می‌آید و هنر مهم و غریب بونگ جون هو در آن تشریح درست و دقیق ارتباط دو خانواده متفاوت با یکدیگر و حل شدن نسبی یکی درون دیگری است و با اینکه این دو خاندان باورهایی کاملاً متفاوت دارند اما باید تسلیم الزام‌ها و عقایدی شوند که این پیوند را ایجاب می‌کند و جنبه‌ای دراماتیک و در عین حال ویژگی‌های یک کمدی تلخ را به آن می‌بخشد. بونگ چون هو هرگز فیلمی را نساخته که در آن پیج های روانی و ناملایمات روحی حرف اول را نزده باشد و «پارازیت» نیز مستثنی از این قاعده نیست و او طوری برخوردهای تند اجتماعی متداول در یک کره سرگردان شده بین مدرنیسم و سنت‌گرایی را در پارازیت به تصویر و به بوته نقد کشیده که انگار بهترین تحلیلگر زمانه و مردی با عمیق‌ترین اندیشه‌های فلسفی است.
منبع: Asian Cinema

کلمات کلیدی