کتاب «نام: سیدرضا» نوشته رضا جمشیدی، روایت کننده خاطرات سیدرضا موسوی که در آخرین روز سربازیش در منطقه سرپل ذهاب توسط نیروهای ضد انقلاب که با ارتش عراق همکاری داشتند اسیر می‌شود از سوی انتشارات سوره مهرمنتشر شد.

موسوی در نهایت شجاعت توانست به همراه دو نفر دیگر از هم بندی‌هایش از زندان مخوف عراق فرار کند و پس از چند روز سخت به ایران بازگردد. در حین ورود به مرز ایران توسط حزب دموکرات اسیر می‌شود و حکم اعدامش صادر می‌شود که در هنگام اجرای این حکم اتفاقاتی رخ می‌دهد که اعدام او متوقف می‌شود. سپس به وسیله حرب کومله نیز دستگیر می‌شود و پس از خلاصی از دست آنها به شهر خود باز می‌گردد.

این مجموعه که حاصل ۳۶ ساعت گفت‌‏وگوی مستقیم، با موسوی است، زوایای پنهانی از رفتار‌ها و ماهیت مزدوران داخلی و تجاوزات مرزی ارتش عراق را قبل از شروع جنگ تحمیلی نمایان می‏کند.

در بخشی از این کتاب آمده است:«یک‏مرتبه پای نگهبان به چراغ والوری که توی کیوسکش بود خورد و چراغ افتاد و آتش گرفت. نگهبان هول شد و تا آمد به خودش بجنبد و چراغ را بلند و خاموش کند، من از آن رد شدم. ده متری که رد شدم پشت سرم را نگاه کردم، دیدم پرویز هم بدون آنکه به نگهبان توجه کند رد شد. نگهبان آتش را خاموش کرد و از کیوسک آمد بیرون و به مجید ایست داد.

ـ ایست... ایست.

من و پرویز بیست متر بالاتر سر یک کوچه ایستادیم. نگهبان هم عقب عقب راه می‏‌رفت و اسلحه‏‌اش را روبه‏ روی مجید گرفته بود و ایست می‏‌داد. مجید هم که داشت به نگهبان نزدیک می‏‌شد دستش را به نشانۀ تسلیم بالا گرفت. فوری فریاد زدم: «مجید، نترس بیا

ـ آخه مسلحه می‏‌زنه.

با عصبانیت داد زدم: «بیا اون حق تیراندازی نداره.»

ـ به خدا می‏‌زنه.

ـ همه‏ چی رو خراب نکن بیا. هیچ اتفاقی نمی‌‏افته. لامصب تو رو به روح مادرت بیا.»