اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • سه شنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۹
سخنرانی حمیدرضا جلایی پور در همایش «امید اجتماعی در ایران»

بازگشت به سیاست امید

بازگشت به سیاست امید

دکتر حمیدرضا جلایی پور، هیئت علمی دانشگاه علوم اجتماعی دانشگاه تهران، سومین سخنرانی بود که در بخش بعدازظهر اولین روزهمایش علمی امید اجتماعی در ایران به سخنرانی پرداخت. وی که موضوع صحبت خود را بر پایه تعریف سیاست امید و بررسی راهکارها بازگشت این سیاست در سپهر اجتماعی ایران قرار داده بود، تاریخ چهاردهه پس از انقلاب ایران را حاوی امیدهای گوناگونی دانست که امروز خلا آن ها احساس می شود.

ایران آنلاین / گروه اندیشه:

 

سیاست امید این نیست که حاکمیت رسمی مدام از امید سخن بگوید و جامعه مدنی و افکار عمومی اساسا گوش ندهد و باور نکند. بلکه زمانی که بالعکس باشد می توان از سیاست امید صحبت کرد. لذا سیاست امید یک حس عمومیست و یک عنصر کمک کننده در جهت اصلاح وضع جامعه در مسیر بهتر شدن. به عبارتی یک حس از جنس ایمان جمعی است که اتفاقا موتور محرکش دولت، جامعه مدنی و افکار عمومی به صورت توامان هستند.

حال از این دریچه به چهار دهه گذشته ایران پس از انقلاب نگاه می کنیم. از نظر من در این چهاردهه اتفاقا امید نقش پررنگی داشته است. در آغاز انقلاب شور امیدواری و حس مشترک خوشبینی به آینده چنان غالب بود که وقتی اعلام کردند خانه نخرید که همه خانه دار خواهند شد، چنان جامعه به این وعده باور داشت که برخی حتی خانه های خود را هم فروختند! پس از گذشت شور اولیه انقلاب، زمان جنگ فرا رسید و حس امیدواری برای دفاع از کشور بسیار پررنگ شد.

در دوران سازندگی نیز حس عمومی ساخته شدن کشور بود و این باور شایع شد. در دوران اصلاحات نیز امیدهای سیاسی پررنگ بود. وعده آزادی، تحقق جامعه مدنی، مطبوعات آزاد و … همگی وعده هایی بودند که غالب مردم به تحققشان امیدوار بودند.

در دوره مهرورزی نیز علی رغم آنکه قشر متوسط جامعه به شدن ضربه دید اما بخش هایی از مردم محروم و فقیر جامعه امید داشتند که وضعشان بهتر شود.

پس از انتخابات 92 نیز مجددا حس امید به همه جامعه بازگشت. اما پس از انتخابات 96 برنامه ها مطابق با وعده های دولت پیش نرفت

مجموع این اتفاقات باعث شد تا اتفاق عجیبی که در بعد از انقلاب ایران بی سابقه است رخ بدهد و جامعه سیاسی ایران امروز کاملا ناامید باشد. 80 درصد مردم گفته اند که معلوم نیست آینده بهتر از امروز باشد.
حال در این شرایط چگونه می شود سیاست امید را مجددا فعال کرد؟ چرا که راهکاری جز ایجاد امید نداریم. امروز سه جریان در فضا آنلاین وجود دارد که که دم از امید می زنند. گروه اول که در اعتراضات خیابانی اخیر خود را نشان دادند

گروه دوم را باید رفراندوم طلب ها نامید.

اما گروه سوم را باید اصلاح طلبان دانست که با هر گونه انقلابی مخالفند. 
ما برای استقرار مجدد سیاست امید باید بر اصلاح طلبی غیر کاسب کارانه اصرار کنیم. همچنین باید در روش های اصلاح طلبی بازنگری های جدی انجام داد. در ضمن نیاز هست تا به صورت ملی حس خستگی ناپذیری و ایستادگی را به نمایش گذاشت./ رحمان

 

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.